zaterdag 31 augustus 2013

Zwaar


Beslissingen nemen
Beslissingen, beslissingen, beslissingen
van hoge bazen.
Moeilijk, moeilijk, moeilijk.


Los je iets afschuwelijks op

door met geweld te antwoorden?

Oprecht leef ik mee en benijd ze niet,

de wereldleiders

die vinden dat er een signaal

moet worden afgegeven.

‘Tot hier en niet verder’


Zelf zou ik het niet weten.

Paradoxale gedachten.


In de Tweede Wereldoorlog

waren mijn ouders dankbaar

dat de geallieerden kwamen.

En nu?


Moeilijk, moeilijk, moeilijk.


In hun schoenen willen staan?

No way.


Ondertussen lijden mensen,

zovelen zijn al vermoord,

Kinderen ook.

Velen gevlucht uit eigen land

waar ze niet meer veilig zijn,

waar alles wat ze bezaten kapot gemaakt is,

waar hun regering op ze jaagt

als zouden ze terroristen zijn. Kinderen?

Rijen dode kinderen. Geen woorden voor.

Mijn hart voelt zwaar.

Lost een preciezie aanval iets op?

De ouders van ...
De zussen, broers  van  ...    
en alle familie leden
van omgekomenen
zullen er niet minder tranen door huilen,
hun diepe smart wordt niet verzacht.
Alle angst wordt er niet door weggenomen.
Vluchtelingen kunnen nog niet terug.
Chemische wapens een verschrikking.

Welke wapens dan ook

brengen afschuw


‘Gij zult niet moorden
op welke manier dan ook
Beantwoorden met

Gij zult niet moorden’?
Tegelijkertijd precieze aanvallen

uitvoeren?


Diplomatie schijnt niet te helpen?



Ik  word stil en steek een World Peace Flame aan, want ik heb al helemaal geen oplossing.

                                                                     


    

Geen opmerkingen: