maandag 5 augustus 2013

Twitter en gedachten over dromen delen.


Twitter, de digitale sneltrein van deze tijd- sneller dan snelst- is vandaag zeer aanwezig in mijn leven. Ik, die niet van drukte en gejaagdheid houd zit mee te doen. Voor even zit ik mee te doen. De wereld twittert razensnel mijn netvlies binnen.

Ik dacht: ’kom, laat ik wat tweets over vriendelijkheid plaatsen.’ Kreeg fijne tweets terug, doch ook tweets die mijn realistische en soms sombere gedenk verwoorden van hoe het er in de wereld aan toe is. Tja, ik weet het.

Geloof me, televisie beelden en ander nieuws komen flink bij mij binnen. Raken mij en blijven narommelen. Ik weet dat er ellende is en ik ga er zeker niet aan voorbij.


 Heus, ik zal 9/11 niet vergeten, noch de Tweede Wereldoorlog en alle andere oorlogen die in het groot of klein nog steeds woeden, alle nare ervaringen: bijvoorbeeld dat meisje dat in de modder verdronk en de wereld keek toe per televisie, rampen, tsunami’s, aardbevingen, vluchtelingen, asielzoekers, daklozen hier in Nederland, elders. Honger hier in Nederland , honger elders. Eurocrisis en al  dat andere wat ik niet noem. Ik vergeet ze niet, hoewel tegenwoordig mijn geheugen soms niet zo best werkt en eigenlijk vind ik minder onthouden een zegen.Toch probeer ik te doen wat in mijn vermogen ligt in mijn leven voor anderen, hoewel er even een pauze vanaf mijn werkend leven en vinden waarmee ik me nuttig kan maken in mijn nieuwe gepensioneerde leven. Veel aan zelfreflectie gedaan.

Al ben ik gepensioneerd, dan nog voel ik mij nog steeds de doktersassistente- met verzorg en verpleegervaring -die ik was, in mijn beroep mag er geen onderscheid tussen mensen gemaakt worden. Automatisch doe je dat ook niet. Als ik televisie beelden zie van hoe mensen elkaar afslachten dan kan ik niets anders doen dan wensen dat ze elkaar als medemensen zien. Dat het elkaar te pan inhakken stopt en dat er oplossingen komen. Ach ja, misschien kinderlijk gedacht? Onrealistisch? Dus dan mag ik geen vriendelijkheid meer promoten? Of alleen maar denken of alsjeblieft vooroordelen-in ieder geval in ons land- de wereld uit mogen. Iemand het voordeel van de twijfel geven. Dat jij en ik ons steeds weer bewust zijn dat vooroordelen hebben, hoewel menselijk niet humaan is. Onvriendelijk.

 Mag ik alsjeblieft dromen en mag ik dan alsjeblieft meedoen aan mijn droom voor ons land? Ik doe er toch niemand kwaad mee?

 Denk niet dat ik niets meemaakte in mijn leven. En juist dáárom kies ik voor vriendelijkheid en anderen en mijzelf te wijzen op stoppen met vooroordelen. Keer op keer weer. Ik heb geenszins de pretentie om met mijn droom voor ons land iets kunnen veranderen. Echt niet. Maar wat is er mis aan dromen? Wat is er mis met dromen dat er iets meer vriendelijkheid komt? Ook op internet? Misschien juist op internet? Als ik zie hoe onvriendelijk en rationeel er door sommige mensen gereageerd wordt op het Deel jouw droom project, dan word ik er fysiek naar van. Het doet pijn. Woorden en blikken kunnen raken en pijn doen. Vriendelijkheid kan helen. Een vriendelijk woord, een vriendelijke blik. Is dat nou zo dom van mij gedacht?

Dan maar niet meer dromen?

Mag niemand meer dromen?

Mogen onze kinderen niet meer dromen?

Mogen alle inzenders van het Droomboek niet meer dromen?

We dromen tóch.

Dromen mag.

Dromen hebben is zinvol.

Blijven dromen is een voorbeeld voor onze kinderen.
 
Ik kies om te dromen, anders word ik meer dan gedeprimeerd.
 
# Til denkt: waar ben ik aan begonnen. Pfff. Stopt voor nu met schrijven.


Voor mijzelf plak er deze achteraan om weer tot rust te komen.
http://tillykuiper.blogspot.nl/2013/07/stilstaan-soort-gedichtachtigheid.html

Geen opmerkingen: