zaterdag 24 augustus 2013

Wederom over Dromen & Het Droomboek



Hm, ik moet ermee stoppen om mij druk te maken over dat wat ik aan negatiefs lees en hoor over het Droomboek. Gewoon niets meer erover lezen, Til. Vooroordelend geraaskal. Ik weet zelf nog niet eens hoe het droomboek is samengesteld. Dat is een verrassing.
Eigenlijk is het gehakketak op dat boek vergelijkbaar met toen ik in een ver verleden nog werkte als doktersassistente. Een paar patiënten konden de sfeer zo intens sterk beïnvloeden en verzieken door hun ontiegelijk onvriendelijk- zeg maar gerust walgelijk lelijk- gedrag, dat zij hun sombere kwaaiige energie vol ongeduld, zich achtergesteld voelen en het zo broodnodig aandacht eisen, als een zware vieze deken van meer dan bedorven koolzuur uitademden.
De mensen, die écht eerder dan anderen geholpen moesten worden, gaven zich dan gewonnen en wachten rustig hun beurt af. De artsen en ik gaven ons ook vaak gewonnen. Erg was dat. En …nog steeds!
Ook dit is één van de redenen waarom ik mijn droom  Vriendelijkheid en daardoor minderen en zm stoppen met vooroordelen, schreef.
Wacht eens rustig af, doemdenker, voordat je een oordeel velt. Er is al zoveel smart en lijden op de wereld. Sabel dan een mooi initiatief niet gelijk neer zonder dat je er iets van afweet, doemdenksters/doemdenkers die schreven op bijvoorbeeld pow net, of cynisme.com. Of …had ook een droom ingezonden. Een positieve. Constructief. Wat is daar mis mee? Laten we een voorbeeld voor  kinderen zijn!

Samen. 

Juist als je ziele, hartepijn en daardoor mogelijk eelt op de ziel hebt is het een kunst en de moeite waard om te dromen. Wacht niet tot je een ziekte hebt en of op je sterfbed ligt. En ja, je kwetsbaar opstellen kan heel erg griezelig zijn, want je wilt niet weer gekwetst worden. Ik weet er alles van. In mijn schrijven in dit Blog stel ik mij meer dan kwetsbaar op en dat is zowel eng als de vrijheid van meningsuiting bij de klauwen grijpen en er zo respectvol mogelijk gebruik van maken. Mijn 'ding' doen.
Er zijn helaas meer dan zat destructieve dromen die op dit moment van schrijven werkelijkheid zijn in de wereld, ooit en nu gedroomd door mensen die een ander beeld van harmonie hebben als de meeste mensen die jij en  ik kennen.

Mijn droom is dat we meer/vaker met vriendelijke ogen naar elkaar en naar wat we wel of niet doen en laten, kijken. Mogelijk dat dan vooroordelen vanzelf stoppen bij sommige mensen?
Bij mij? Ben ik vooroordelend bezig nu? Ik doe mijn best om er niet voor te kiezen. Berelastig soms.

Maar tóch, als ik denk aan al die mensen die ik in mijn werkend leven heb mogen ontmoeten/verzorgen en verplegen. Alle mensen- oma's, opa's, vaders, moeders, tantes, ooms, nichten, neven, zussen, broers, kinderen van anderen- die op een ziekbed en/of hun sterfbed liggend, wezenlijk weinig van elkaar verschillen, dan denk ik, dan wens ik en dan droom ik dat dit in het dagelijkse leven ook mogelijk is.  Een utopie?

Dat we wezenlijke verbondenheid voelen, al zijn we nog zo divers.

We ademen allen dezelfde adem!
John Lennon neuriet zijn liedje Imagine. En ik? ik zeg tegen mijzelf: 'droom maar lekker verder en geloof erin.'
Sssst.

Geen opmerkingen: