donderdag 26 september 2013

Spirit of Peace

Photo: In het kader van de Internationale Dag van de Vrede op 21 september, ontstond dit:

Spirit of Peace

Geïnspireerd door The International Day of & for Peace op 21 september.

Het hartvormige gezicht bestaat uit vele hartjes.



Gemengde techniek van acrylverf met pastelkrijtjes op canvas.

vrijdag 20 september 2013

Wat zal er ontstaan?

Vanuit mijn atelier
regen, zon en regenbogenPhoto
te zien
door het zolderraam.

Vier tot voor kort blanco doeken
                                            nu met 'n achtergrondkleurtje
staan drogend te wachten,

op wat er zal ontstaan
                                                ook ik wacht
op een

nieuw moment.

Photo 

dinsdag 17 september 2013

In de herfst van haar leven*.




Een natte grauwsluier heeft zomerse temperaturen doen verdwijnen. Steeds meer koelt het af. Tuindeuren blijven gesloten. Het helpt nauwelijks, want de warmte die het huis in zich opsloeg glipt gestaag weg en kilte neemt haar plaats in.


De zomerse buurpraatjes over heg en schutting zijn voorbij. Slechts een snel uitgesproken 'goedendag' tegen de buren of de tuin rest, terwijl zij zich naar en van de schuur rept tussen hoosbuien door. Terug naar huis.


Stilte.


Stilte in huis met de deuren potdicht. De wereld is buitengesloten. De tuin zomert haar nog een weinig toe. Nog steeds een diversiteit aan groenkleuren. De bloemen van de hortensia's zijn prachtig, doch krijgen al een waxachtigheid. Over een poos kan zij ze binnenhalen en laten opdrogen. Geraniums, petunia’s doen dappere pogingen om frisse zomertinten te behouden. Wat gaan ze snel, te snel achteruit.


‘Dag tuin’ door het raam kijkt zij haar aan ‘fijn dat je nog groen en vol kleur bent. Dank je. Je was zo weergaloos prachtig. Oh, wat zie ik tegen je dorheid op. ‘


‘Ssst de volgende lente groei en bloei ik weer.’


Geen menselijke stem te horen.

zaterdag 14 september 2013

Joyful inner dance (schilderwerk)

                                                                 Joyful Inner Dance 3

Het is me toch weer eens gelukt om een afbeelding van een schilderwerkje (deze maakte ik in augustus 2013) te posten. In de galerij links en rechts gaf Google een lange tijd aan dat ik het maximum te plaatsen afbeeldingen had bereikt. Echter, ziedaar de gigant heeft het blog extra ruimte gegeven.

Dank je wel, Google :-)

donderdag 12 september 2013

Een keuze*


Lang geleden toen er nog wensen te over waren, verwelkomden haar moeder en zij van wie ik deel uitmaak mij uitbundig. Wat waren ze trots. Door mijn komst groeide zij van wie ik deel uitmaak, zowel geestelijk als fysiek. Met pijn drong ik door naar buiten en vanaf dat ik zichtbaar was heb ik mijn best gedaan. Hielp het meisje kiezen en kauwen. Letterlijk en figuurlijk. Door dik en dun stond ik haar bij, in goede  en slechte tijden, door koud en warm. Kracht gaf ik haar. Nooit werd ik behandeld want ze verzorgde mij en mijn soortgenoten secuur. Maar nu is toch de laatste dag gekomen. Zomaar! Ik was één van de eersten en nu één van de laatsten. De vrouw is allang geen meisje meer. Ze ligt achterover en denkt: ‘Ik visualiseer dat ie loslaat. Gemakkelijk loslaat. ‘ De keuze is gemaakt.

dinsdag 10 september 2013

De weken van het schrijven, laaggeletterdheid, analfabetisme en gezond zijn.


Het kwam er niet van om in de week van het schrijven over schrijven te pennen of typen. Op dit moment zijn we –sinds gisteren- in de daaropvolgende zeven dagen, nu met aandacht voor laaggeletterdheid en alfabetisering

De week van het schrijven legt de nadruk op alles wat geschreven is. Dit te eren geeft mij een dankbaar gevoel.

Kunnen lezen en schrijven is niet vanzelfsprekend. Is het niet bijzonder dat al deze tekentjes die we letters noemen iets be-tekenen? Dat we leren er een touw aan vast te knopen, zodat het logisch wordt en we het geschrevene kunnen lezen? De letters die woorden worden zie ik als het ware een lijn volgen, een reddingslijn van de ene naar de andere letter alsof de letters handjes hebben die elkaar vastgrijpen tot een woord om dan als met onzichtbare draadjes van het ene naar het andere woord gaan, zodat je er als het ware figuurlijk een touw aan vast kunt knopen. Ziedaar  er onstaat een verhaal. Wat een heerlijkheid als we dat verhaal kunnen lezen en  ons er in kunnen verdiepen in de letterlijke en figuurlijke betekenis van het woord.

Dat we kunnen lezen! En ...schrijven.

In Het Droomboek-waar mijn droom vriendelijkheid en stoppen met vooroordelen een plekje heeft- staat onder andere een droom van Rob Weijers. De naam van zijn droom is: Schrijven en lezen. Ooit was hij laaggeletterd. Hij schaamde zich er erg voor. Waarschijnlijk was het voor hem net zo moeilijk als voor een slechtziende om zich door de Wereld van de Woorden te bewegen, of net zo lastig als voor iemand met Afasie voor wie de geschreven (en gesproken) taal vergelijkbaar is met chinees voor ons?

Op zijn vijf en dertigste leerde Rob Weijers schrijven en lezen. Zijn droom is dat iedereen in Nederland kan lezen en schrijven, en dat niemand zich ervoor hoeft te schamen dat hij het niet kan. Dat niemand zo lang hoeft te wachten als hij, maar dat laaggeletterden zo snel mogelijk in actie komen, en leren lezen en schrijven.

vrijdag 6 september 2013

Het Droomboek is een feit.



Na gisteren - met zoonlief als introducé - naar het Loo te zijn afgereisd (met de trein, het ging prima met mijn zoon erbij) om als geselecteerde droominzendster te gast te zijn bij  het feestelijke programma waarin het eerste exemplaar van het Droomboek aan de Koning werd geschonken en de opening van de buitenexpositie mee te maken, genaamd: wandelen door dromen, ben ik ietwat moe. Ik heb slaapgebrek en dan kan mijn hoofd niet veel hebben.
Borstkankeronderzoek zat er ook tussen van de week. Het kost mij energie en het geeft mij stress evenals reizen. Dinsdag weer naar het ziekenhuis. Zou mijn week van het schrijven stukje over het thema schrijfdogma Show, don ’t tell graag willen afschrijven en hier plaatsen. Echter, ik heb de puf er niet voor vandaag. Het komt wel. Het weekend is er nog om over die week van het schrijven te pennen. Ach, en in de week daarna zou ook nog kunnen.

Wel plaats ik de link naar een filmpje van de NOS over gisteren - vijf september 2013 - met een compilatie van de middag op Paleis het Loo en enkele reportages over dromen van inzenders. In mijn stukje spreek ik vaak het woordje dus. Dit woordje probeer ik al schrijvend te voorkomen. Lukt me goed. Maar oh, al sprekend is het hopeloos. Toch lukt het me om met vriendelijke ogen naar mijzelf  in het filmpje te kijken. Wat maakt tig keer het woordje dus dan uit? Daar gaat het niet om. Het gaat over mijn droom Vriendelijkheid en stoppen met vooroordelen. Dus ...:-D met vriendelijke ogen vanuit je hart naar iemand kijken en daardoor is het gemakkelijker om te stoppen met vooroordelen. Ik heb een dankbaar gevoel dat ik een klein beetje mijn droom heb mogen uitdragen. 


http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1363942 na ongeveer 5min23 begint bijna het moment waarop  ik ga het vertellen over mijn wensdroom.

http://www.npo.nl/droomboek-voor-de-koning/05-09-2013/13act0905BoekLive Dit was hoe het was die middag. Een live verslag.


Dus …? Jaren later, een sprookje.

zondag 1 september 2013

Ik leef


Terwijl ik in mijn hart meeleef met zij die het zwaar hebben in oorlogssituaties, natuurrampen en huiselijk geweld of wat voor ellendigs dan ook ondergaan probeer ik-op dit moment van schrijven- ook te kijken naar mijn eigen leven. Wat heb ik het goed, wat zijn er veel mensen en dingen om dankbaar voor te zijn. Dankbaar zijn voor het feit dat ik nog leef. Het is niet vanzelfsprekend.
Borstkanker hebben ervaren is geen griepje.
Daarbij hoorde ik twee weken terug dat mijn glaucoom-ogen in een stabiel stadium zijn. Lieve knappe cellen en zenuwen van mijn ogen, ik ben jullie intens dankbaar en zal blijven druppelen. Mijn leven lang oogdruppelen is minder erg dan een minder wordend gezichtsveld.

Bezig.
Binnenkort start het koor- waarin ik zing- weer met de repetities. Dan Het Droomboek gebeuren bij Paleis het Loo( reizen!). De overhandiging van het eerste Droomboek aan de Koning. Dromen. Driehonderd geselecteerde dromen voor ons land. Een uniek gebeuren waaraan mijn zoon en ik live getuige van mogen zijn. Het Koninklijk paar en alle geselecteerde Dromers mogen ontmoeten, hopelijk met elkaar kunnen praten. Misschien ook leden van het National Comité Inhuldiging en de jury mogen begroeten. Feestelijke dag. Zeven en twintig graden wordt het in Apeldoorn. Ben mijn schoenen aan het inlopen. Die lopen nog niet echt lekker. Heuppijn en een blaar zijn het gevolg van op deze hakken lopen. Slechts vier centimeter hoog. De gloeiende moeite. Hoe doen de prinsessen en onze koningin dat? Dat balanceren op die palen en ogenschijnlijk geen pijn hebben.

Heb een bij mijn schoenen en kleding passende tas gekocht! Heel decadent, omdat ik deze kocht opdat de toegangsbewijzen erin kunnen. Erg he? Maar het is wel eens fijn om decadent te doen. Toch denk ik dat ik mijn lekker zittende zwarte platte schoenen aan ga doen. Past de tas helaas niet bij, maar ik heb iets van. Soit. Heb mijn best gedaan om eens op chique te gaan. Heb geen zin om aan de leus: 'wie mooi wil zijn moet pijnlijden.' te voldoen.

Wat een luxe om mij druk te kunnen maken over mijn kleding, vooral mijn schoenen. Beter zo dan mij druk te maken over de borstkanker controle- op uitzaaiingen-die zeer binnenkort is. Ik ben de dag begonnen met zingen om mijn angst-die opeens door mij heen gierde- ervoor weg te ademen. Iedereen kan zeggen: ‘het zal wel goed zijn.’ Maar ja, indien dat zeker was, zouden er geen controles nodig zijn. En … in mijn werk heb ik genóeg gezien, ook na acht jaar schoon zijn! Adem in, adem uit. Pfff. Al het nieuwe en leuke van de komende week inademen.

Ik leef!