dinsdag 10 september 2013

De weken van het schrijven, laaggeletterdheid, analfabetisme en gezond zijn.


Het kwam er niet van om in de week van het schrijven over schrijven te pennen of typen. Op dit moment zijn we –sinds gisteren- in de daaropvolgende zeven dagen, nu met aandacht voor laaggeletterdheid en alfabetisering

De week van het schrijven legt de nadruk op alles wat geschreven is. Dit te eren geeft mij een dankbaar gevoel.

Kunnen lezen en schrijven is niet vanzelfsprekend. Is het niet bijzonder dat al deze tekentjes die we letters noemen iets be-tekenen? Dat we leren er een touw aan vast te knopen, zodat het logisch wordt en we het geschrevene kunnen lezen? De letters die woorden worden zie ik als het ware een lijn volgen, een reddingslijn van de ene naar de andere letter alsof de letters handjes hebben die elkaar vastgrijpen tot een woord om dan als met onzichtbare draadjes van het ene naar het andere woord gaan, zodat je er als het ware figuurlijk een touw aan vast kunt knopen. Ziedaar  er onstaat een verhaal. Wat een heerlijkheid als we dat verhaal kunnen lezen en  ons er in kunnen verdiepen in de letterlijke en figuurlijke betekenis van het woord.

Dat we kunnen lezen! En ...schrijven.

In Het Droomboek-waar mijn droom vriendelijkheid en stoppen met vooroordelen een plekje heeft- staat onder andere een droom van Rob Weijers. De naam van zijn droom is: Schrijven en lezen. Ooit was hij laaggeletterd. Hij schaamde zich er erg voor. Waarschijnlijk was het voor hem net zo moeilijk als voor een slechtziende om zich door de Wereld van de Woorden te bewegen, of net zo lastig als voor iemand met Afasie voor wie de geschreven (en gesproken) taal vergelijkbaar is met chinees voor ons?

Op zijn vijf en dertigste leerde Rob Weijers schrijven en lezen. Zijn droom is dat iedereen in Nederland kan lezen en schrijven, en dat niemand zich ervoor hoeft te schamen dat hij het niet kan. Dat niemand zo lang hoeft te wachten als hij, maar dat laaggeletterden zo snel mogelijk in actie komen, en leren lezen en schrijven.



Schrijven, letters aan elkaar typen of met de pen op papier krijgen. Nog steeds vind ik het een wonder. Ook vind ik het een wonder dat mijn vingers blind de toetsen weten vinden en typen dat wat ik denk en voel. De week van het schrijven, de week van de laaggeletterdheid en analfabetisme helpen mij herinneren dat ik dankbaar mag zijn voor het feit dat ik veel kwijt kan in mijn schrijfsels en dat ik ze in dit Blog mag delen.

Schrijven is een wonderbrug waarbij hersenen en hart zich  samen kunnen voegen in dat wat je schrijft als een middel om gedachten en gevoelens gelijktijdig te delen. Te communiceren. Dank aan alle auteurs wier boeken ik las. Ook bedank ik mijn eigen schrijven, dat mij helpt mijn gedachten op een rijtje te krijgen en mijn hoofd te legen.

Schrijven houdt ook in dat er dogma’s zijn. Moeten we ons er wel of niet aan houden? In Schrijven Magazine, stond er een artikel over. Het hield me en houdt me bezig.

Schrijfdogma’s en vooral de dogma’s: show, don’t tell en kill your darlings. (Waarom dit in het Engels wordt geschreven mag Joost weten.) Als ik er over denk, dan blokkeert mijn schrijven á la minute omdatik weet dat ik niet voldoe aan het Grote SchrijfDogma van Deze Tijd. Ik kan alleen vertellen dat ik weinig show in andermans verhaal fijn vind. Zelf vind ik het zalig als ik mijn eigen verbeelding mag laten gaan bij het lezen van een boek of artikel, en dit niet wordt ingevuld door de auteur.

Heus, ik laat er mijn gedachten keer op keer over gaan over het Show, don't tell.  Maarrr ...wat ik op dit moment wil vertellen is, dat ik mij blij en opgelucht voel. Ik was in het ziekenhuis voor borstkanker controle. Er zat een week tussen mijn vorig ziekenhuisbezoek -waarin mijn overgebleven borst snerpend pijnlijk werd samengeperst en gereduceerd tot een plat stuk vlees ( in plaatst van een deel van mijn vrouwzijn) in dat nog steeds zeeeeer vrouwonvriendelijke gloednieuwe mammogramapparaat-en vandaag. De assistente was vriendelijk en begripvol. Dat scheelde
En …ik ben schoon, geen uitzaaiingen. Dit geeft mij keer op keer het speciale gevoel dat ik alles met een nieuwe frisse blik mag zien. Alsof ik net geboren ben. Een tintelende warme stroom van opgeluchte blijheid kabbelt als een beekje door mij heen. Vandaag vind ik –met alle respect- show don’t tell onbelangrijk. Kill your darlings eveneens. Ik wil niets killen, dat doet me verkillen op dit moment van schrijven. Ik leef en ik mag blij zijn. Blij en dankbaar.

Volgende week zal ik oprecht mijn best doen om echt kritisch te kijken naar HOE ik schrijf. Te kijken naar wat ik weg kan laten. Of..toe kan voegen, zoals op de juiste plek t’s en d’s: -D.

De schaamte ben ik op dit moment voorbij en ik kijk vriendelijk naar dat wat ik wel en niet kan.

He he, ik heb wel een Blog, dat goed bezocht wordt.

Door mijzelf Nederlands te hebben leren lezen en schrijven is het soms ratjetoe (zegt men, qua zin volgorde.) Op mijn zesde (of was het op mijn vijfde?)startte ik op een lagere school in Duitsland en vervolgde het in Frankrijk. Op mijn elfde begon ik-in zesde klas lagere school- zes jaar Nederlands lager onderwijs in te halen en echt Nederlands te leren schrijven, inclusief het verdraaide onlogische t en d gedoe dat ik nooit goed onder de knie kreeg. Vanaf nu zal ik oprecht mijn stinkende best voor doen om het te willen snappen. Er grip op te willen  krijgen. Dat kofschip is mij onduidelijk. Er klopt soms niets van en dan vind ik het onlogisch. Een medeschrijfster gaf me ooit lesmateriaal over dit onderwerp. Voor mij is het nog steeds chinees en ik krijg er stress door. Toch zal ik het gaan oppakken en mij er open voor gaan stellen.

Lang leve de spellingscontrole.
Wat een luxe dat ik over mijn t en d probleem kan schrijven, voor hetzelfde geld had ik uitzaaiingen en schreef ik in een dagboek en sloot me af.

Jullie zijn nog niet van mij af:-);-P.


2 opmerkingen:

hildecornelis zei

jou best kan nooit stinken, lieve Mathilde

Tilly Kuiper zei

Tilly Kuiper said...
:-D dank je (((Hilde))), toch schijnt het zo te heten in het Nederlands als je meer dan je best doet. Na ja, het gaat ook om jezelf te zijn.