zondag 1 september 2013

Ik leef


Terwijl ik in mijn hart meeleef met zij die het zwaar hebben in oorlogssituaties, natuurrampen en huiselijk geweld of wat voor ellendigs dan ook ondergaan probeer ik-op dit moment van schrijven- ook te kijken naar mijn eigen leven. Wat heb ik het goed, wat zijn er veel mensen en dingen om dankbaar voor te zijn. Dankbaar zijn voor het feit dat ik nog leef. Het is niet vanzelfsprekend.
Borstkanker hebben ervaren is geen griepje.
Daarbij hoorde ik twee weken terug dat mijn glaucoom-ogen in een stabiel stadium zijn. Lieve knappe cellen en zenuwen van mijn ogen, ik ben jullie intens dankbaar en zal blijven druppelen. Mijn leven lang oogdruppelen is minder erg dan een minder wordend gezichtsveld.

Bezig.
Binnenkort start het koor- waarin ik zing- weer met de repetities. Dan Het Droomboek gebeuren bij Paleis het Loo( reizen!). De overhandiging van het eerste Droomboek aan de Koning. Dromen. Driehonderd geselecteerde dromen voor ons land. Een uniek gebeuren waaraan mijn zoon en ik live getuige van mogen zijn. Het Koninklijk paar en alle geselecteerde Dromers mogen ontmoeten, hopelijk met elkaar kunnen praten. Misschien ook leden van het National Comité Inhuldiging en de jury mogen begroeten. Feestelijke dag. Zeven en twintig graden wordt het in Apeldoorn. Ben mijn schoenen aan het inlopen. Die lopen nog niet echt lekker. Heuppijn en een blaar zijn het gevolg van op deze hakken lopen. Slechts vier centimeter hoog. De gloeiende moeite. Hoe doen de prinsessen en onze koningin dat? Dat balanceren op die palen en ogenschijnlijk geen pijn hebben.

Heb een bij mijn schoenen en kleding passende tas gekocht! Heel decadent, omdat ik deze kocht opdat de toegangsbewijzen erin kunnen. Erg he? Maar het is wel eens fijn om decadent te doen. Toch denk ik dat ik mijn lekker zittende zwarte platte schoenen aan ga doen. Past de tas helaas niet bij, maar ik heb iets van. Soit. Heb mijn best gedaan om eens op chique te gaan. Heb geen zin om aan de leus: 'wie mooi wil zijn moet pijnlijden.' te voldoen.

Wat een luxe om mij druk te kunnen maken over mijn kleding, vooral mijn schoenen. Beter zo dan mij druk te maken over de borstkanker controle- op uitzaaiingen-die zeer binnenkort is. Ik ben de dag begonnen met zingen om mijn angst-die opeens door mij heen gierde- ervoor weg te ademen. Iedereen kan zeggen: ‘het zal wel goed zijn.’ Maar ja, indien dat zeker was, zouden er geen controles nodig zijn. En … in mijn werk heb ik genóeg gezien, ook na acht jaar schoon zijn! Adem in, adem uit. Pfff. Al het nieuwe en leuke van de komende week inademen.

Ik leef!

Bang voor de toekomst? Sst Til, nu zingen. Aan Papa denken die dit als remedie aanreikte tegen moeilijke tijden. Ik mis hem. Pff. Op de verjaardagskalender van september staan meer kruisjes voor namen dan dat er verjaardagen zijn.

Tijd voor een nieuwe kalender. Toch is het fijn om de oude te bewaren, en op die manier alle overledenen nog te kunnen gedenken.

Oké, vandaag genieten. Vandaag leven. Hier en nu. Misschien een stukje voor de Week van het Schrijven in elkaar flansen en wat in de tuin werken, neuriend of zingend, con-centreren. Huiswerk koor prominent op tafel leggen. Heel veel doorlopen/doorzingen. Wandelen. Mijn zoon probeer ik niet meer aan de lijn te krijgen, die heeft momenteel geen behoefte aan een meelevende moeder. Loslaten. Liefde is loslaten en me inhouden om niet belangstellend te vragen hoe het met hem is. Korte What ’s app. berichtjes is waar ik het mee moet doen. Moeilijk, is tegen mijn natuur in. Ook tegen mijn natuur van beleefd met elkaar omgaan.

Mooi idee voor een blogbericht. ‘ Hoe gedraag ik me naar mijn volwassen kinderen toe.’ En … ‘Hoe zouden volwassen kinderen zich naar hun moeder toe moeten gedragen.’ Maar goed, ik schrijf zo min mogelijk over mijn kinderen, hoewel de vingers nu wel erg los zitten om eens lekker het een en ander eruit te typen en te sublimeren. Doch … alles heeft twee kanten. Zoonlief is erg moe-door een ziekte- en heeft naast zijn pittige werk rust nodig. Dat begrijp ik heus wel.

Dankbaar zijn dat dochterlief en ik elkaar wel regelmatig bellen en bijpraten. Mijn mondhoeken krullen omhoog. Ah, ik heb het goed.

De komende tijd is een tijd van tegenstrijdigheden. Het vult elkaar aan en daardoor ben ik mijzelf wel intens bewust dat ik leef. Hoe ik ooit kon werken en er van alles bij kon doen mag joost weten. Met pensioen zijn is nog drukker zijn, terwijl ik best lui ben en alles op mijn elf en dertigste in mijn tempo doe. Regelmatig zeg ik tegenwoordig wat ik andere gepensioneerde hoorde zeggen:'ik kom tijd te kort.'

Ik leef!

Even denk ik terug aan het blogbericht over de terminale mevrouw waar ik van de week over schreef. In gedachten groet ik haar.

‘Dit, dit is leven.’  Zeg ik op mijn beurt en ga open en met vertrouwen de komende tijd in.



PS. Zie je wel? Waar blijft de tijd? Even ging ik zitten om een stukje schrijven en nu is het al 12uur10.
Maakt niet uit. Was en is een keuze.

Ik leef! 

Geen opmerkingen: