donderdag 31 oktober 2013

Seizoenen van het leven (gedichtachtigheidje)


Seizoenen van het leven

komen en gaan.

Herfst in mij

laat haar blaadjes los,

ruimte

doet goed

steeds dichter bij mezelf

houd ik vast aan

dat wat van waarde

is.


woensdag 30 oktober 2013

Vrijheid van meningsuiting*


Steeds opnieuw beseffen dat we in een land met vrijheid van meningsuiting wonen vind ik nuttig. Die vrijheid is een bijzonder groot goed en beslist niet vanzelfsprekend.

 

                               Vriendelijkheid lost meer op dan aanval,
                          zowel naar onszelf toe als naar een ander.

Zelf probeer ik die vrijheid te gebruiken met de intentie om geen schade te doen. Te kiezen om van goede wil te zijn en niet te willen kwetsen. Zoals ik zelf ook niet gekwetst wil worden.


                                                                                                       

Af en toe een filmpje van André Kuipers bekijken- gezien vanuit de ruimte- helpt om ons leven en de planeet waar we wonen, letterlijk en figuurlijk vanuit een ander perspectief/standpunt te zien.
http://blogs.esa.int/andre-kuipers/2012/05/04/de-mooiste-time-lapse-video-en-een-grap-van-mijn-dochter/?lang=nl

maandag 28 oktober 2013

Over discriminatie: vooroordelen, generaliseren en buitengesloten worden*.


Op mijn vijfde ( begin jaren '50) werd mijn vader door zijn Nederlandse werkgever BZ naar het buitenland gezonden en wij- het gezin- verhuisden met hem mee van Nederland naar Duitsland. We hadden het er fijn en ik heb er drie onbezorgde jeugdjaren genoten. De mensen waren aardig, het dorp Ittenbach was prettig om als kind te wonen en vooral vond ik fijn om na schooltijd met mijn broertje in de omliggende Natuur rond te struinen.  Op school ging het ook goed, vanaf de eerste klas Volkschule kwamen we prima mee. Het leven was eenvoudig, beschermd, veilig en vriendelijk.
Echter, mijn ervaringen als achtjarige op een Franse École Communale nadat we van Duitsland naar Frankrijk verhuisden hebben een negatief stempel gedrukt op mijn leven. Mijn broertje en ik werden dagelijks uitgescholden en zelfs de leerkracht behandelde mij als een minderwaardig soort en negeerde mij, behalve als ik op het verkeerde moment oui en non antwoordde op een vraag die ik niet begreep. De nare koele blik die ik dan van haar kreeg, verstond ik wel, doch begreep het niet.. Zij zette mij zo ver mogelijk achterin de volle klas. Waarom het gescheld en daarna het negeren? Omdat we de Franse taal nog niet spraken? Omdat we ons onhandig, onzeker, verlegen en bangig gedroegen in het nieuwe land met die onaardige kinderen, op een school met opnieuw een taal die we ons van vooraf aan eigen moesten maken? Omdat we tijdens de recréations met elkaar fluisterden door het hek heen- mijn broer zat in het jongensgedeelte- in een mengelmoes van Duits en Nederlands ? Omdat ik er lelijk uitzag met een lap voor een van mijn ogen? Omdat we uit Duitsland kwamen? Omdat we Nederlanders waren? Buitenlanders? 
Pas hoorde ik, dat ook mijn oudste zus het zwaar te verduren had op het Lycée. Mijn jongste zus idem dito op de École Maternelle, maar die weet er niets meer van.

Al begreep ik nog geen Frans, de blikken, het gescheld en duwen spraken des te meer. Het gevoel dat ik destijds had laaide weer eens diep vanuit mijn buik omhoog toen ik las wat een mevrouw op het Malieveld overkwam. Zij  demonstreerde stilletjes tegen de langzame genocide in West-Papoea. 
En toen? Er werd ook gedemonstreerd op agressive wijze voor het behoud van zwarte piet tijdens de Sinterklaastijd.

 Wat een angst en wat een onrecht is haar aangedaan door de haar bedreigende groep met al hun vooroordelende verbale zeer racistische  geweld . 

Door haar ervaring en een ervaring kortgeleden van mijn zoon voel ik weer die afgrijselijke in mijn broekplasangst met kotsneigingen en een weeïge pijn in mijn buik, hart en ziel. Vuurspuwende, hatelijke klanken. Woorden waarin ik de bitterheid voel, over je heen krijgen is als zowel een ijskoude als een  kokende douche met vuiligheid vol scherpe stukjes die blijven plakken als lijm.
Diep geselden de klanken mijn ziel en deerden mij voor het leven. Doen schade door het onrecht dat ik me gestraft voelde voor iets wat ik niet begreep. Wat zou ik fout kunnen hebben gedaan? Dat zal die mevrouw op het Malieveld ook gevoeld hebben (of is dat een vooroordeel?) Alleen al het woordje ja deed de kinderen van destijds, die nu waarschijnlijk eveneens met pensioen zijn, spugen naar mij.

 Waarom?

Mijn broertje keek van de andere kant van het hek aan de garçons kant machteloos toe. Toch gaf zijn aanwezigheid mij steun. Altijd gingen we tijdens de récréations in dezelfde hoek van het plein staan. Gek eigenlijk. Hij werd niet aan zijn schoolpleinkant gepest, wel vlak voor de school als hij met mij was. Althans,  dat kan ik  mij niet exact herinneren noch kan ik het aan hem vragen. Hij maakte op dertigjarige leeftijd een eind aan zijn niet makkelijke leven.

Ik mis hem.

donderdag 24 oktober 2013

Vriendelijkheid*

                   

                    Vriendelijkheid lost meer op dan aanval,
                   zowel naar mijzelf als naar een ander toe.
                                                

dinsdag 8 oktober 2013

Schrijven in beweging 4 (Focussen op een time out)


 
Focus op wat je doet, anders word je heel erg moe. Tien dingen doe je tegelijkertijd, terwijl je sommige zaken bewust vermijdt?  Bijvoorbeeld de administratie? Je aandacht fladdert van hier naar daar en dat voelt lekker maar ook naar. Oké, concentreren op éen ding. Je niet af laten leiden door jezelf.

Blijf gefocust. 

Kies om éen ding tegelijk te doen en zo mogelijk af te maken.
Focus op dit moment op een Time Out.

Ademen. Rustig en kalm ademen naar je buik. Ademen.

-Pauze in de zonnige kleurrijke herfstige tuin met een boterham en kop thee.


donderdag 3 oktober 2013

Schrijven in beweging 3 (Focussen.)


Het is typisch dat wanneer een mens zich op iets wil focussen er zich dan gelijk allerlei mensen of zaken aandienen om óok op te focussen. Het beeld van mijn kinderen, familie en vriendinnen laat zich zien voor mijn geestesoog. Daarbij nemen mijn gedachten een vlucht om oplossingen te bedenken voor de nood in de thuiszorg voor hulpbehoevende mensen.

Maar ook is er sinds gisterenavond een bijzonder aparte uitnodiging om onder andere met een fantastische zangeres samen te mogen werken als koor voor een eenmalig optreden in december. Gefocust blijven op het zingen is uiterst belangrijk. Zes nummers moeten goed ingestudeerd zijn in twee maanden tijd. Kortdag. Daarbij mogen twee op de eigen manier. Acht nummers in totaal.

Onze bevlogen dirigente Tatiana Mitrokhina leidt ons tijdens het instuderen stapsgewijs. We gaan ervoor. Gefocust op noot voor noot, partij voor partij, nummer voor nummer. Gefocust zijn en blijven is een must. Of het op bovenstaande manier zal lukken voor het december optreden? We gaan ervoor.

Focussen.

Mijn schrijfreis, hoe te doen met mijn schrijfreis in combinatie met zingen?

FOCUS.

Mijn aandacht voelt zich als de lens van een fototoestel, heb net mijn dagelijkse portie schrijfreis geschreven. Als je me zou vragen:’waar gaat het over?’ dan blijf ik je voorlopig het-mogelijke- antwoord schuldig. Waarschijnlijk zou ik het doodpraten door waarschijnlijk interessant doenerij? Misschien wel. Misschien niet.
Het is nieuw voor mij deze manier van focussen, zo anders dan het eerdere concentreren.

Focussen op mijn schrijfreis. Het lukt! Ben een week onderweg. Dit voelt totaal wat anders dan ouwehoeren in mijn Blog over wel of niet een boek schrijven. Het voelt lekker. Het voelt vrij als een zeer aangename vrijpartij. Ik geef me helemaal. Ik zet me in, zoals ik me ook inzette voor de opvoeding van mijn kinderen, mijn ex echtgenoot, mijn huwelijk, het gezin, vriendinnen, voor patiënten en cliënten of wat of wie dan ook die mijn inzet nodig hadden/hebben.

dinsdag 1 oktober 2013

Schrijven in beweging 2 (Hak op de Tak schrijven mag)

Er is iets blij’ s in mij.

Er is iets vrij’ s in mij.

Ook omdat ik tóch weer hier schrijf. Het mag van mijzelf.

Het schrijven waar ik het over heb in schrijven in beweging 1 gaat zijn gang. Ik laat het zijn gang gaan en wat is er nu aan het gebeuren? Het is - tot mijn grote schrik - een hak op de tak verhaal aan het worden. Dit zag ik altijd als een groot minpunt en misschien is het dat nog steeds. Dat kan ik nu nog niet beoordelen. Kan mijn schrijfsel niet meer overzien en ik ben pas vierduizend woorden verder. Tóch-ondanks wat ik net schreef- zie ik een overzicht. Paradoxaal he? Globaal weet ik waar het verhaal van a naar z over zal gaan en waar het heen gaat. Doch … nu al zit ik op zijwegen terug te blikken en vooruit te blikken naar een andere zijweg, plus de rustige draad van het totale plaatje.

Het hak op de tak schrijven? Daar verbaas ik mij over want ik voel er gek genoeg een zekerheid bij. Een structuur. Ieder stukje is compleet op zichzelf ontdek ik net. Onderdeel van het totaal, doch als apart verhaal zou het ook kunnen bestaan. Of in een andere volgorde.

Schrijven in beweging 1 (Start van een schrijfreis)

Omdat ik, sinds kort,
met een andere mentale
instelling, dagelijks schrijf,
schrijf  ik hier en elders minder.

Ben aan een
avontuurlijke reis begonnen,

woorden en verbeelding
in bewegjng

een afspraak met mijzelf aangegaan
nu echt écht ervoor gaan met die banaan.
Mijn voornemen aan het begin
van het jaar
is, daadkracht geworden.

Als het mij nu weer niet lukt?
Als mijn pc weer zou crashen?
Dan weet ik het niet meer?
Gedachten hierover laat ik voorbijgaan
geef ik geen aandacht,
geef ik geen voeding.

Ik zeg niet dat ik een boek schrijf,
dat blokkeert mij.
Nee, ik zeg: ik maak een schrijfreis
met de intentie  om van die lange tocht
te blijven genieten, hoewel  vanmorgen
mijn inner criticus
me het toch weer berelastig  maakte.

Criticus  in mij  ontspan
in verwegistan.
Laat mij schrijven.