donderdag 3 oktober 2013

Schrijven in beweging 3 (Focussen.)


Het is typisch dat wanneer een mens zich op iets wil focussen er zich dan gelijk allerlei mensen of zaken aandienen om óok op te focussen. Het beeld van mijn kinderen, familie en vriendinnen laat zich zien voor mijn geestesoog. Daarbij nemen mijn gedachten een vlucht om oplossingen te bedenken voor de nood in de thuiszorg voor hulpbehoevende mensen.

Maar ook is er sinds gisterenavond een bijzonder aparte uitnodiging om onder andere met een fantastische zangeres samen te mogen werken als koor voor een eenmalig optreden in december. Gefocust blijven op het zingen is uiterst belangrijk. Zes nummers moeten goed ingestudeerd zijn in twee maanden tijd. Kortdag. Daarbij mogen twee op de eigen manier. Acht nummers in totaal.

Onze bevlogen dirigente Tatiana Mitrokhina leidt ons tijdens het instuderen stapsgewijs. We gaan ervoor. Gefocust op noot voor noot, partij voor partij, nummer voor nummer. Gefocust zijn en blijven is een must. Of het op bovenstaande manier zal lukken voor het december optreden? We gaan ervoor.

Focussen.

Mijn schrijfreis, hoe te doen met mijn schrijfreis in combinatie met zingen?

FOCUS.

Mijn aandacht voelt zich als de lens van een fototoestel, heb net mijn dagelijkse portie schrijfreis geschreven. Als je me zou vragen:’waar gaat het over?’ dan blijf ik je voorlopig het-mogelijke- antwoord schuldig. Waarschijnlijk zou ik het doodpraten door waarschijnlijk interessant doenerij? Misschien wel. Misschien niet.
Het is nieuw voor mij deze manier van focussen, zo anders dan het eerdere concentreren.

Focussen op mijn schrijfreis. Het lukt! Ben een week onderweg. Dit voelt totaal wat anders dan ouwehoeren in mijn Blog over wel of niet een boek schrijven. Het voelt lekker. Het voelt vrij als een zeer aangename vrijpartij. Ik geef me helemaal. Ik zet me in, zoals ik me ook inzette voor de opvoeding van mijn kinderen, mijn ex echtgenoot, mijn huwelijk, het gezin, vriendinnen, voor patiënten en cliënten of wat of wie dan ook die mijn inzet nodig hadden/hebben.

Het idee om mijn schrijfmaatje mevrouw Twijfel en daardoor mijzelf  de grond in te boren, is net door mijn inner criticus weggebonjourd. Ja, ik weet. Twijfel hoort erbij staat in Schrijven Magazine. Maar vandaag? Mijn  criticusje ligt lekker op haar lauweren te rusten, komt af en toe overeind om met een grassprietje iets aan te wijzen: ‘Dit of dat moet je écht anders doen, zo schrijf je jezelf klem. Houd het open. Laat het kabbelen en al denk je zelf dat het meerdere verhalen zouden kunnen worden, probeer er tóch een geheel van te maken. Het ene met het andere verbinden. Je wou een grote lange schrijfreis maken? Máak deze dan ook. Over een jaar zien we wel waar we zijn. We hebben geen haast. Waarom haast hebben? Alles op zijn tijd, meid.’

Hij laat me schrijven, wat sommige mensen ook zeggen. Bijvoorbeeld, dat andermans schrijven pas echte literatuur is. Het zal me-met alle respect- een worst zijn: Ik mág schrijven van mijn inner criticusje en hij is mij dierbaar. Hij heeft naar mijn droom-geen vooroordelen en vriendelijk zijn- voor ons land geluisterd. Nu pas is hij oprecht vriendelijk naar mij toe. Criticusje zal er hopelijk later, veel later zijn om mij te helpen wegwijs te worden in mijn schrijfreis verhaal. Zo nu en dan richt hij zich op en kijkt er met grote glazige ogen naar: ‘wazda, wát ben je aan het schrijven, Til?’

Dan leunt mijn criticus weer achterover. Moe van alle kritiek die hij altijd op mij en mijn schrijven had. Over een jaar is het misschien proefleestijd? Dan kan ik mijn lol op betreffende kritiek. Ow…op kousenvoeten komt Twijfel weer aanlopen en wil alles wat ik tot nu toe schreef kritisch lezen. Helaas, pindakaas. We zijn nog niet zo ver. Dag Twijfel, ga maar duimendraaien naast tweelingbroer Criticusje.  

Om terug te komen op het ‘wazda, wát ben je aan het schrijven, Til?’ Tja, wat het wordt mag ik zelf nog uitvinden, maar ik laat woorden, zinnen en associaties komen zonder te veel te oordelen. Ik schrijf zoals ik schilder. Intuïtief. Voorlopig kies ik voor een pagina schrijfreis per dag. Indien dit niet lukt? Dan is het oké Als ik er maar voor ga zitten en tijd vrijmaak. Uitstellen is voorbij. Het aantal woorden per dag vind ik niet zo belangrijk meer, want soms zit ik te staren en ben in Verweggistan en heb nog niets geschreven, maar ook het staren heeft een functie.

De druk is van de ketel.

Gefocust blijven op dat wat ik doe. Ondertussen zal mijn geesteskindje steeds meer vorm krijgen als een foetus in de baarmoeder. Van deze foetus kan voorlopig geen echo gemaakt worden.

Inner criticus en ik zijn in tranen en dankbaar.

Ondertussen ligt Twijfel als een roofdier op de loerL.

Geen opmerkingen: