woensdag 27 november 2013

Soms weet ik het niet meer (dichtigheidje)



Soms, dan weet ik het niet meer,
ik blokkeer op een dergelijk moment,
mijn hersenen kunnen dan
niet meer bedenken wat te doen.
Mijn hart nog wel.
maar die durft
opeens niets meer te ondernemen.

Ligt aan mijzelf.

Soms, dan weet ik het niet meer,
Dat heeft ieder mens wel eens.
Het geeft niet.

Soms, dan weet ik niet meer
wat te doen.
Dat ligt aan niemand anders
dan aan mijzelf
of ...toch niet helemaal.

Wisselwerking is chemie
tussen  mensen.
Ieder vanuit een eigen punt van staan.
Soms op éen lijn
met de juiste verbindingen.
Soms totaal
niet.

Wat ik wel weet
is dat we met zijn allen een weefwerk maken
waaraan ieder op de eigen manier
zijn en haar stukje weeft.


Van ieder een stukje eigenheid
met al diens ervaringen
schept een patroon
samen.
Gaten vallen en gaten worden opgevuld.
Patronen repeteren zich of patronen transformeren.

Het weefwerk is oneindig.

Al zijn we nog steeds bang om gekwetst te worden,
dan toch ontstaat er ons eigen weefwerk
dat zijn plekje
krijgt binnen het grote Geheel.

Zo is het.

We hebben de intentie om te doen
wat in ons vermogen ligt
van goede wil te zijn,
kiezen om geen schade te doen.
Dan is het goed
en vergeef mij dat ik
niet volmaakt ben.

Juist dáárom overvalt het mij soms,
dat ik niet weet wat te doen.
Het meisje dat ik was manifesteert
zich opeens weer in  volle glorie
met haar oude patroon?

Niet tot last willen zijn.


Beter is het dan om heel stil te worden
diep binnenin.
Stilzijn is ontmoeten, ont-moeten
met mijzelf en ieder ander.

Mijzelf hervindend
uitend
helend
in
schrijven & schilderen.

Geen opmerkingen: