woensdag 4 december 2013

In het groene dal



Mijn laatste werkplek. Het is alweer een jaar geleden dat ik er afscheid van nam en met pensioen ging. Erheen gereden worden – als vrijwilliger- door het regiovervoer geeft mij een onwennig gevoel van afhankelijkheid. Meestal maak ik alleen gebruik van dit vervoer in de avond. Mij eroverheen gezet. Het Is beter zo met dit mistige weer en mijn gezichtsveld-problematiek. Toch vind ik het nog steeds moeilijk om te accepteren. Ik heb er sowieso moeite mee om mij te laten vervoeren.

Het is er rommelig en de bewoners zijn onrustig door twee verbouwingen. De bewoners vinden deze gang van zaken heel vervelend. Veranderingen? De dames en heren zijn hun weinige grip op hun levens nu helemaal kwijt. Het huis is in een transformatieproces van verzorgingshuis naar verpleeghuis. Op iedere verdieping wordt een grote keuken gebouwd, waar de bewoners, huiskamerpersoneel en vrijwilligers over enige tijd zelf de dagelijkse maaltijd zullen gaan bereiden. 

De laatste bewoners die niet meer alleen kunnen of willen wonen - maar nog geen verpleeghuisindicatie hebben - zijn sinds mijn vorige bezoek naar dit huis- verhuisd. Het is dankbaar dat ik nu - als vrijwilliger - meer tijd heb om te luisteren naar hun verhalen. Verhalen over hoe moeilijk het is om afstand te doen van hun vertrouwde leven in het huis waar ze vaak ook nog met man en kinderen hebben gewoond. Verhuizen is sowieso moeilijk. Het is rouwen. Vooral als je je meeste spulletjes weg moet doen omdat je zoveel kleiner gaat wonen. Een slaapwoonkamer met klein keukenhoekje,  een ingebouwde kast en een badkamer. Er zijn echt landen waar het slechter is. Maar toch, als je dat wat je dierbaar is weg is gevallen en je moet ook nog spulletjes wegdoen, dan valt het niet mee.
Meubelen, prulletjes en spulletjes die verhalen kunnen vertellen. Ze helpen herinneren aan toen en toen en toen. ‘De kopjes van moeder, het olifantenbeeldje dat nog van oma was. Het grote zelf gehaakte tweepersoonssprei is ook zomaar verdwenen. Ach, mijn man zaliger. Wat mis ik hem.' Een lotusbloem waxinelichthouder is achtergebleven, want echte vlammetjes mogen niet meer. Logisch. Maar wel een gemis.

Zoveel spulletjes, zoveel herinneringen die niet meer tastbaar zijn voor het tanende korte geheugen.

Een mevrouw die voor haar komst eh ... verhuizing zelfstandig was, brak na een paar dagen in het Huis een heup en werd afhankelijk van zorg. Dit heb ik vaker gezien hier. Zo vreselijk triest, want de bewoners worden dan gelijk meegenomen in het strakke stramien van verzorgd worden en eten op vaste tijden. Weg vrijheid, weg zelfstandigheid. Weg het dagelijkse een ommetje maken. Gevangen als een vogel in een kooitje. De gangen zijn schoon, maar er hangt een energie van geen verse zuurstof. 

Mevrouw zegt de frisse lucht binnen en  buitenlucht vol zuurstof te missen en zij is de enige niet.

Het zou een topprioriteit moeten zijn. In de buitenlucht zijn. Wandelen en als dat niet kan met hulp van een ander die een rolstoel duwt. Frisse lucht. Ademen, leven. Veel meer vaste vrijwilligers zijn daarvoor nodig, maar als die er zijn willen de bewoners dan wel met ze naar buiten? Mijn vader wou dat nooit en wachtte op wie er in het weekend  kwam om hem mee naar buiten te nemen.
Dankbaar vind ik het om weer íets voor anderen te mogen betekenen. Wel vind ik het een hele vreemde gewaarwording  om te beseffen dat de leeftijden van de bewoners steeds minder schelen met de mijne.
Wie bijna nog dezelfde is gebleven, is de kleine valkparkiet in zijn kooitje. Ik fluit: in het groene dal, in het stille dal.  Bewoonsters vallen in. Hij houdt zijn koppetje scheef en barst dan heel even in een schel gejubel uit. Ooit herkende ik er de eerste tonen van: in het groene dal, in. Nu niet meer. Is Pietje aan het dementeren? Of …zou het komen door het gemis aan verse lucht en opgesloten zitten?


 http://www.youtube.com/watch?v=d7lfba9siI4

Tekst van het lied: In het groene dal, in het stille dal.
.http://muziek-en-film.infonu.nl/diversen/121815-de-kleinste-in-t-groene-dal-in-t-stille-dal.html

Geen opmerkingen: