donderdag 19 december 2013

Kerst met Liesbeth List



We zeiden JA en daarna hadden we twee maanden de tijd om de ontvangen arrangementen ingestudeerd te krijgen. Wat een eer om met la grande petite dame te mogen zingen. Noot voor noot, tekst voor tekst geleerd en gerepeteerd. Wat was en is onze dirigente Tatiana Mitrokhina geduldig met ons.

Dan is het de middag van de grote dag. De doorloop en check van licht en geluid verlopen goed. We zijn relaxed als een stel ingespannen paarden die bijna los mogen rennen. 

We maken kennis met de solisten en met het orkest. Wat vind ik Liesbeth List een intens ontroerende lieve uitstraling hebben. Ik voel haar energie van een afstandje, terwijl ze heel bescheiden overkomt. Lief, sterk en kwetsbaar. Een mooi mens, net als de twee manlijke solisten.

Later trekt ze zich stilletjes terug in haar kleedkamer.

Wij, van het koor zijn meer dan druk. We eten, drinken veel water, gaan vaak naar de wc, kletsen, neuriën, schminken ons. Haartjes netjes? Kleren netjes? Kettinkje met hanger van mijn moeder om. Ander zilver erbij. Witte bloem op. Ik heb lekker mijn comfortabele boots aan. Hakjes mee, maar omdat ik achteraan sta zal er vast niemand zijn die gaat kijken wat voor schoenen de mensen daar aan hebben. 

Geroezemoes van het publiek in de uitverkochte zaal weerklinkt door de luidsprekers. 

Kriebels in de buik. Dropjes, wybertjes en keelpastilles gaan voor het laatst rond. Slokjes water spoelen we gorgelend  achter door de mond.

Het orkest Maxemillecorde onder leiding van Max Smeets zet het prachtige Dulci Jubilo, het oudste kerstlied, in.

We komen op. Ik krijg een hand om het trapje naar de verhoging-dat ís wat voor mij die hoogtevrees heeft en rare ogen- op te komen, gelukkig struikel ik niet en ik kijk niet naar beneden, maar recht vooruit de zaal in. Raar maar waar, mijn watterige benen voelen steviger. In de zaal weet ik vijf dierbaren waaronder zoonlief. Het geeft me een warm gevoel.
De solisten, Liesbeth List, Dennis Legree en Hans Pieter Herman, zingen om de beurt of samen. Met en zonder ons. Het orkest speelt het schitterende Venti d’ Oriente van ..?

We ontspannen en zingen.

Liesbeth vertelt over haar zielenmaatje. Hij zou het fijn vinden als we zijn liedjes blijven zingen. Het is geen heiligschennis dat ze duetten met anderen zingt en hij is daarboven vast aan het feestvieren. Opeens ben ik mij bewust dat als Ramses Shaffy niet overleden was, dat we dan misschien niet hier- op dit podium zouden staan. Het is alsof ik zijn volle stem hoor lachen. We mógen zingen. 

Hij vond het bést dat zijn liedjes gingen zwerven, zong hij.

Zonder zijn teksten zou mijn leven er heel anders uitzien. Zonder de teksten van Liesbeth evenmin. Haar live zo vlakbij, vooral het  heb het leven lief, te horen zingen vind ik een kippenvel ervaring, Dat lied heeft een hoog we zullen doorgaan gehalte voor mij.

De Pastorale is er sneller dan verwacht. Al zingend krijg ik dat speciale zoem kloppende gevoel/geluid in mijn oren. Alles is kloppend. Alles past precies. Harmonie. 

Een blije dag, wij zijn geboren om als sterren te schijnen, zingen we. 

Ik voel mij dankbaar. 


Boven: Kerst met Liesbeth List, Hans Pieter Herman en Dennis Legree  met ondersteuning van Maxemillecordes het orkest van Max Smeets en musicalkoor Happy Together onder leiding van Tatiana Mitrokhina.


Onder: avondgymnasiek






Geen opmerkingen: