dinsdag 3 december 2013

Je niet gezien voelen? Over zelfbevestiging en zelferkenning.



Wat is het toch raar dat wanneer iemand een paar opmerkingen maakt, dat deze -  hoe oud we ook zijn -  soms als vervelende aanmerkingen kunnen overkomen. 

Wat is het toch raar, naar en strontvervelend dat jij  nog steeds zeer sterk getriggerd kan worden door zulke opmerkingen. Met het gevolg, een herrezen akelig gevoel van: ‘ik doe het ook nooit goed in andermans ogen. Zij/hij is niet blij met wat ik doe. Ik mag niet zijn wie ik ben. Al denkt ze/jij me te kennen, zij kennen mij niet. Ze projecteren hun gedachten over mij op mij.Of …projecteer ik zelf?'
Wat is het raar! Wat is het raar dat we vaak op die manier met onze patronen  omgaan, en dat ons egootje gekwetst reageert met pijn in het hart als gevolg omdat we onszelf plots ont-kennen
en reageren alsof de ander onze opvoeder is?


Waarschijnlijk is het zo omdat diegene je triggert en invloeden/ inslijpingen - je leven lang- hun werk blijven doen in je innerlijk? Terwijl je nog steeds aan het transformeren bent naar je eigen: ‘ik ben oké gevoel. Ik mag er zijn en ik ben goed genoeg’ Dat is iets van jezelf, niets van een ander.
Ach, of is het nog steeds een bevestiging willen ontvangen van de ander voor wie je bent?
Erkenning wensen van juist die ene?
 Of wil je nog steeds behagen?
  Als het jezelf ook behaagt, dan is het goed.
   Geef je zelf wel voldoende bevestiging aan een ander?
     Zie jij de ander wel?
Zie jij jezelf wel?
      Geef jij jezelf wel voldoende bevestiging?

 Of jut je jezelf op?


                   Ben je wel vriendelijk genoeg naar jezelf toe?
Mwoa …

De belangrijkste vraag aan jezelf is-volgens mij- wanneer je je weer eens van slag laat maken en in tranen of boos van onmacht door - waarschijnlijk goedbedoelde opmerkingen- je af te vragen:
‘Ha, hallo daarbinnen, ik begrijp je, maar hoe oud voel je je eigenlijk?
Alle leeftijden? Oke, wil het oudste zielgevoel opstaan?
Wat hebben wij meegemaakt? Wat maakte de ander mee?
Ik begrijp je, mijn innerlijk meisje (of jongen) maar een ander hoeft ons niet meer op te voeden, Hoewel er niets mis mee is om wanneer het kloppend voelt, iets van een ander aan te nemen.
Wel mogen we onszelf opvoeden door het stil in ons hoofd te maken. Gedachten weg ademen.
Daardoor kunnen we naar ons hart luisteren en onszelf zijn.



We zijn volwassen,
sommigen noemen het zelfs bejaard:-P
maar leren houdt nooit op.

 Niet, dat ik niets aanneem van een ander
  want openstaan voor leren kan geen kwaad.
    Openstaan voor verwondering evenmin.
      Kiezen,
        kiezen om steeds weer ons innerlijk kind
         door onze ogen naar buiten te laten kijken
           blij.
             Mogen we alsjeblieft blij zijn?

Dus …als een ander niet enthousiast is
over dat wat we doen,
dan maar kappen met alles wat blij maakt
en motiveert?
Zoals je een boom omhakt?
 Ik dacht het niet,
  Ik dacht het niet,
   Ik denk het niet
     het is toch jouw leven?
     Niet andermans leven.
Kom op, heb het kostbare leven lief
en zing dat lied.

 Geen schade doen,
  van goede wil zijn
    ook naar jezelf toe.

                      Begrip hebben voor ons gevoelige innerlijk kind
                         het bij de hand nemen, troosten en moed inspreken.
   Begrip hebben voor onze hoog gevoelige kwetsbare( innerlijke) kinderen
                                                                           in jou en in ieder
                                                                      ja, in ieder ander.

                                                    Liefde is de oorzaak, liefde is de remedie.



2 opmerkingen:

Tilly Kuiper zei

Over je niet gezien voelen gesproken. Ik heb net het volgende boek uit ' Ghost Boy' door Martin Pistorius die zijn eigen verhaal schrijft hoe hij 10 jaar. locked in was. Opgesloten in zijn spastische lichaam werd hij na jaren wakker uit een comateuze toestand.
Die 10 jaar was hij volledig bij bewustzijn. Zag en hoorde alles wat er rondom gebeurde.
Het was de hel.

Dit boek is een aanrader voor iedereen en kan mensen redden. Moge het boek gelezen worden van mensen in de Zorg tot iemand die in de vakantie eindelijk tot het lezen van een boek komt.

Tilly Kuiper zei

Zie ook in dit Blog; de boom van zelfvertrouwen.