donderdag 25 december 2014

Kerstmis




 Dit is mijn tweede stukje vandaag van 120 woorden op www.120w.nl  met het thema: Onderbuik (en ... ik kreeg er het woord zakdoek bij in het kader van gtst in aktie;-P)


Eerste Kerstdag vordert. 

De oude vrouw heeft veel geschreven, gewandeld en met haar kat gespeeld. Een vriendin belde en dochterlief facetimde. ‘Bij pap en stiefmoeder gaan we het kalm aan doen, mam, dus reken maar op laat in de avond eten.’ 

Muziek van classic fm danst door de kamer. Zij voelt zich feestelijk en laat zich door niets meer verontrusten. Ze maakt er een mooie dag van, al denkt ze wel weer terug aan hoe op een kerstdag, dertien jaar geleden, op een parkeerterrein haar kinderen triestig overstapten in de auto van hun pap en nieuwe vrouw. Het voelde ontvoerderig. Haar onderbuik krampt, een traan glijdt over haar wang. 

Zij, die zo van samen houdt. 

Waar zijn de zakdoeken?

Kerstavond *

Weer een stukje van 120 woorden in elkaar weten te brouwen.



Vol klinkt het Stille Nacht van il Divo door de met kerstverlichting versierde kamer. De kat zit voor het raam en staart. Bij wederzijdse buren hoort zij gelach. 

Ze mijmert over vroeger, nu en morgen.

De kinderen gaan op de Eerste Kerstdag naar hun pap en stiefmoeder. Eerst wandelen. Aansluitend een kerstbuffet. Samen.

Morgenavond komen haar twee lieverdjes. Hopelijk hebben ze nog trek. De tafel heeft ze al feestelijk en zorgvuldig, met het ouderlijk servies, gedekt. Fijn, dat de ze blijven slapen. Gezellig met elkaar ontbijten op een kerstochtend geeft een extra dimensie. 
Dan opeens … een onderbuikgevoel. Hoort ze sleutels rammelen bij de voordeur? Nee, toch niet.

Zij pakt de afstandsbediening van de televisie. All you need is love.




Het thema is: onderbuik.


Stille avond -  https://120w.nl/2014/stille-avond/

zondag 21 december 2014

Nog drie woorden (120 woorden)




Schrijven is voor mij gaan met die banaan. In het kader, van je hart geen moordkuil maken. Oké, ik let er heus wel op dat hetgeen ik schrijf hopenlijk leesbaar is. Als ik hier, in mijn Blog, de behoefte voel om te publiceren, dan kijkt mijn inner criticus er wel naar en soms een ander. Langzamerhand produceer ik steeds minder lange lappen tekst. Echter, sinds ik gisteren - na waarderingshartjes te hebben gegeven als reactie op verhalen van schrijfmaatjes - wat langer op de site van 120w.nl bleef hangen, is er iets begonnen te kriebelen. Opeens leek het mij bevrijdend en uitdagend om met minder woorden iets te vertellen, zonder veel te schrappen. 


Mijn vaak drukke denkwereld zegt: nog drie woorden.