dinsdag 14 januari 2014

Bewegen voor je leven.


Maart twee duizend en dertien schreef ik me in voor fitness sessies. Na drie maanden pensioen, had ik door dat rust roest. Ik dacht dat urenlang, lekker op de bank een boek te zitten lezen of naar muziek luisteren het ultieme pensioengevoel was. Met daarbij veel schrijven. Mijn dagelijkse wandeling hing ik aan de kapstok en ik werd luier en luier. Begon me meer af te sluiten voor mensen. Het sociale netwerk van mijn werk was weggevallen en veel vriendinnen werken of zijn op reis. 
Alles wat ik-fysiek- deed kostte mij steeds meer moeite. Mijn kat werd eveneens lui en samen werden we wat voller. Steeds minder verbrandde ik en kreeg meer en meer last van mijn coxarthrosis ( slijtage in de heupen). Ik wist beter, maar ging toch niet wandelen. Altijd was het: mórgen ga ik weer wandelen, fietsen of meer zwemmen. Ik bewoog toch in huis? Op bezoek bij vriendinnen gaf ook niet veel beweging. Ik ging steeds minder op bezoek. Voelde mij ongemotiveerd.

Met mensen die het over het ‘slechte’ ( regen, wind, sneeuw, kou) weer hadden en zeiden dat je gek was om naar buiten te gaan, praatte ik mee. Ik werd gedeprimeerd en voelde mij steeds ouder worden. Twee keer viel ik van de fiets omdat ik onzeker was over mijn balans en gezichtsveld. Ook was er een periode dat ik niet naar het koor ging. Kortom, het met pensioen zijn vond ik een eenzame toestand. Temeer omdat er zoveel dierbaren overleden dat jaar.

Maar ja, eigen keus toch dat ik mijzelf in de steek liet?


Het lopen buiten lukte niet, kon mij er niet toe zetten, daarom pakte ik mijzelf vorig jaar maart bij de lurven en deed een proefles fitness met een coach. Op apparaten. Niet passend voor mij, die een buitenmens is. Maar ik zette door, schreef me in en wekelijks ging ik zowel fitnessen als zwemmen plus wandelen. Ik trainde voor mijn gezondheid. Fitter werd ik, ik kon weer ruimte ervaren, al liep ik als een hamster in een tredmolen oftewel de lopende band. Maar het was nodig. Mijn armen en benen werden sterker. Het fietsen op de stilstaande fiets gaf me een steviger gevoel. Binnen fitnessen was veilig. beschermd en …opgesloten. Maar ik ging. Ook omdat het een therapeutische functie had om met mijn mede fitnessers en mijn coach Jessica te kletsen over van alles en nog wat. 

Dat deed goed en was voor mij eveneens een vorm van sport.

Doch … dat opgesloten gevoel  en die apparaten pasten niet bij mij. Bij mijn fysieke zelf. In november kreeg ik het druk, ging de badkamer verven, veel bewegen in huis –bewust- veel voor het koor oefenen en daarbuiten ging ik de frisse lucht in. Wandelen, ademhalen, stevig de voeten neerzetten. Dankbaar zijn dat ik leef en van de Natuur genieten. Kalm aan ben ik ook weer aan het fietsen. Ik heb door dat dit handiger is in verband met mijn gezichtsveld, omdat ik kan horen of er iets aankomt. Ondertussen stond ik nog steeds ingeschreven bij de fitness. Doch, ging naar buiten. Zonde van het geld? Even was het nog een stimulans. 
Heerlijk buiten, goede kleding aan die tegen weer en wind kan. Stevig schoeisel. Een genot. Iedereen die het heeft over ‘slecht ’weer laat ik kletsen en ik wandel mijn wandelingen. ‘Gewoon’ voor mijn gezondheid. Ik leef!

 Laatst kwam ik een echtpaar tegen- bij Albert Heijn- echt een gezellig stel en met haar had ik goede gesprekken tijdens fitnessen. We maakten een praatje en dan: ‘tot ziens bij de fitness.’
  ’Ja, tot ziens bij de fitness.’ Op hetzelfde moment wist dat ik jokte. 

Ik wist dat ik niet meer zou gaan. 

Jessica leus is: don’t focus on losing weight, focus on being healthy! Het is toch te zot dat ik door mijn eigen negativiteit vorig jaar mijn gezondheid bijna liet afnemen?
Gisteren heb ik mij voorgoed afgemeld voor fitness en vanmorgen bolletjes gekocht voor zij die mij motiveerde en stimuleerde. Mijn hartslagmeter en apparatensleutel bij de zaal ingeleverd waar ik nog een praatje maakte om uit te leggen waarom ik niet meer zou komen.

Nogmaals dank, Jessica Lissenburg, voor je motivatie en stimulatie. Zoals ik al zei, hou ik niet van afscheid nemen. Dus werd ik emotioneel omdat er weer een fase voorbij is. Ik zal de leuke mensen,  het klessebessen en de diepe gesprekken -al sportend en steeds minder kortademig - wel missen.

 Partir c ést mourir un peu.                                                                   

Doch … het opgesloten gevoel en op een apparaat bewegen geven de doorslag om met binnensporten te stoppen. Tja …en de maandelijkse contributie toch ook wel.
Ik ben weer de buitenmens die ik was. Bewuster! Dankbaar ook voor mijn  lijf dat zoveel  kan.
Nu duimen dat ik structuur in mijn bewegen weet te houden en mijzelf kan blijven motiveren en stimuleren gewoon omdat bewegen fijn is. Omdat het kunnen bewegen fijn is met een redelijk goed werkend lichaam te hebben. Omdat je je er lekkerder door in je vel voelt zitten. Dat is iets om dankbaar voor te zijn, maar ik moet er wel steeds wat voor blijven doen. 

Dagelijks voor bewegen blijven kiezen. Dat houdt de ouderdom die met gebreken kán komen op een afstand. Maakt de spieren soepeler en smeert de gewrichten. Doet het hart stevig het bloed door het hele lijf pompen. 

Dit hier schrijven is een stok achter de deur.

Tilly in motion …die nu een strijk gaat doen, zowel met linker als rechter arm J.

Geen opmerkingen: