zondag 19 januari 2014

Ik ben voor gaas gegaan


Wederom heb ik de behoefte om over mijn kinderen te schrijven. Bijvoorbeeld over adoptie en/of over het wel en wee in de buurt. Echter, mijn kinderen vinden het vervelend en over de buurt schrijven waag ik mij niet aan. Dus beperk ik meestal waarover ik schrijf. Na ja, beperken?
Ik ben voor gaas gegaan. Hoewel, ik heb me niet echt laten inpakken, ik koos ervoor. En … ik heb me sinds zestien januari tot –als ik wil- continu gluurster gebombardeerd door een paspoort aan te vragen.

Waarvoor?

Om naar Utopia de nieuwe reality-tv serie van John de Mol te kijken. Life gluren. Een voyeur zijn. Ja, lieve mensen, want zó is het toch?
Waarom? In lack'ech - zoals de Maya's zeiden- jij bent een andere ik.

Het boeit mij- ik ben heus de enige niet- om te zien hoe de inwoners in het ‘land’ zonder regels en wetten met elkaar omgaan. Je kunt er niet omheen dat ook daar wél regels bestaan. Ingesleten patronen vol diversiteit met een stuk beschaving, meegebracht door elke bewoner. Ieder is door opvoeding en ervaringen bijgeschaafd in en door de snelle, moderne, digitale buitenwereld waarin ze tot een en dertig december jongstleden leefden. Zou het een afschaven worden? Ja, laag voor laag is menig bewoner zich al aan het ontpellen en ontdekken.Toch is het dubbel want tevens zijn ze hard bezig een reflectie van de buitenwereld te scheppen. Ik ben heel benieuwd hoe dat tij zich gaat keren. 

Het woord duurzaam begint meer en meer door te klinken. Mooi.


Enerzijds vind ik het programma fascinerend, anderzijds schaam ik me ervoor dat we in Nederland programma’s hebben als Big Brother, de Gouden Kooi en nu Utopia. Daarentegen vind ik deze reality-tv serie wel puurder -is dat het juiste woord?- dan de decadentere voorganger. Men begint rekening met elkaar te houden. 

De schaamte? Die is in mij, omdat er mensen zijn die moeten vluchten uit oorlogsgebieden, zonder wat dan ook mee te nemen behalve zichzelf en hopelijk dierbaren. Mensen die geen 10000 euro krijgen als startkapitaal voor zijn veertienen, 25 euro beltegoed, twee koeien in een stal met een wei en zeventien kippen. Maar ik denk wel, dat de bewoners van Utopia zich nu al meer kunnen inleven in mensen die het noodgedwongen echt zwaar hebben, doordat zij ook leren af te zien van allerlei gemak met zeker niet op de laatste plaats hen die ze lief zijn. 

Een samenleving naar hun zin bouwen. Ergens bij Laren. Na ja, het lijkt me beter dan op Mars. Mogelijk dat de enkele reis marsgangers zich achter hun oren gaan krabben? Op Mars heb je niets en ik vermoed dat deze mensen er dan achter komen dat we zelf het leven op Aarde tot paradijs kunnen maken. Onze mooie planeet, maar me moeten en mogen het wel met elkaar doen.
De consumptie maatschappij weerklinkt nog steeds in Utopia. Daar kom je denk ik, niet een, twee, drie van los. 

Erover oordelen, kan ik niet. Ik zit niet in de kou en vochtigheid of moet met regenweer in de buitenlucht mijn behoefte doen. Daarom kan ik het me wel voorstellen dat er opeens een wc moest komen en nu een douche. Vooralsnog met koud water, maar daar gaat het bloed naderhand lekker van stromen en krijg je het warm door tijdens het afdrogen met een hopelijk droge handdoek.

 O, ik voel me al intens dankbaar voor het dak boven mijn hoofd, de warmte, mijn lekkere bed, dekbed, kussen, mijn warmwaterkruik, de douche met behaaglijk warm water, het eten dat ik kan kopen en koken en meer. Maar nu- waarschijnlijk omdat die koude, vochtige loods hier in Nederland staat- ben ik mij en meer bewust van mijn eigen tot nu toe wel bereikte - utopisch?- ideaal. Soms heb ik wel nog de gedachte dat het gras elders groener kan zijn. Maar nee, ik tel mijn zegeningen en toch …In lack'ech. Zo ook de bewoners van het ‘land’’ Utopia. Ik leer ook dingen van ze maar denk dat ik gillend gek zou worden om een jaar lang dag na nacht na dag in een groep te moeten leven en slapen. Knap, voor wie dat wel kan. Ik ben steeds meer en meer gewend om alleen te leven. Ja, wel met af en toe bezoek. Ook zelf onder de mensen komen hoort daarbij. En ik, die niet van grote supermarkten houd, ga een keer per week-tijdens het boodschappen doen- aan een tafel bij Albert Heyn zitten. Drink er koffie, lees een krant en klets bij over wat er in het wereld en dorpnieuws is. Een keer per maand ga ik naar een plaatsje verderop met een ouderwetse veel kleinere super. Gewoon voor de rust. Zo gezellig. 

Hm, excuus. Ik dwaal af.

Er is een nieuwe bewoner op Utopia, Jimmy. Hopelijk mag bij blijven. Hij is een man naar mijn hart. Hij straalt rust, kalmte, vertrouwen, veiligheid, vriendelijkheid en kracht uit. In hem herken ik de noodzaak dat een mens momenten heeft dat hij /zij alleen móet zijn om weer contact met zichzelf te maken. Het is een must, vind ik.
 Sinds hij er is, is de sfeer omgeslagen. Ieder in die loods voelt zich gezien- een gek idee terwijl er ondertussen anderhalf miljoen mensen meekijken- ieder voelt zich naar waarde geschat. In korte tijd heeft die Jimmy het voor elkaar om elke bewoner aandacht te geven en geïnteresseerd te zijn in wat diegene doet en tevens aangeeft wat dan ook te willen leren of te delen. Koken, klussen, koeien melken, sporten, voeten masseren, nachts buiten slapen met of zonder een bewoner. Ieders talent zien. Mooi.

Voorbeelden ga ik niet geven. Het feit dat Jimmy verbindend werkt maakt mij blij. Verbindend werken en zijn is mijn ideaalbeeld. Mijn droom na mijn droom over geen vooroordelen hebben en vriendelijk zijn.
Sommige leden van onze regering kunnen veel van de serie Utopia leren. Het ‘centraal gaan’ en blijven zitten. Luisteren naar elkaar. Elkaar zien en horen. Of ...is het een utopie om een ideale samenleving buiten het Utopia gebeuren te wensen?

Ieder kan van het programma leren. Ook om bewust te worden dat koeien en niet alleen zij, maar elk dier gevoel heeft. 

Mensen, ik ga nu weer even (!?) mensjes kijken. Ik, die nauwelijks televisie keek en nog een ouderwets toestel heeft, kiest er nu voor. Ik kijk naar mijzelf---> is dit gluren écht een keuze? Na ja, ik doe er niemand kwaad mee, behalve mijn ogen als ik uren kijk. Gisteren heb ik het niveau drie vierkante ogen bereikt. Hahaha.  DAT is schrikken, dus moet ik van mijzelf minderen. Mij weer meer op mijn schrijven concentreren.

Eh ...ben jij al voor gaas gegaan, lezer?

Stráks ga ik mijn dagelijkse portie in de buitenlucht bewegen doen.

Fijne zondag.

  PS.Om kennis te maken en geen vooroordelen te hebben:: http://www.utopiatv.nl/live/overview/clip/2014-01-19

Geen opmerkingen: