vrijdag 28 februari 2014

Expirimental digital drawing

Complementair landschap/complemental landscape

De zon komt op/The sun comes up

Foto's: stillevens in mijn atelier

Stilleven 1
Stilleven 2

Stilleven 3
                                                                Naam----> Wazigheid

                                                        Mijn atelier februari 2014

The listener





the listener


De luisteraar
luistert
 soms ontluistert.
De luisteraar
hoort
luistert
keert
keert luisterend naar binnen
luisterend
naar de stille stem
op dat eigen serene plekje
diep in zijn innerlijk
voorbij het rumoer van zijn eigen denken
voorbij het lawaai
van andermans denken en praten
luistert hij zijn leven op
zodat
hij weer kan luisteren
met een glimlach
naar de buitenwereld.

gemengde techniek: acryl en olieverf met pastelkrijt accenten op gelamineerd spaanplaat
(met dank aan mijn oude badkamerkast)
februari 2014

dinsdag 25 februari 2014

Traag absorberen door te actief snel denken



Soms, vandaag ook, zit ik niet echt lekker in mijn vel. Althans voor de buitenwereld wel, want in mij is alles rustig aan het worden, hoewel mijn denken nog steeds op volle toeren draait. Een kopje thee willen gaan drinken bij een vriendin, maar dan wordt het opeens heel ingewikkeld. Kopje thee kan niet, morgen wel of later op de dag. Is het later vandaag? Op deze dag? Ik probeer de voorstellen bij te benen.
 Lukt voor geen meter, mijn meedenken is als een slak, terwijl mijn hersenen doorwerken en associatie na associatie aanreiken. Verrek, welke dag is het ook alweer? Of morgen afspreken? Ik weet het niet meer. Mijn denken is hutspot aan het worden. Oh ja, het is dinsdag. Het praten van de ander gaat me te snel. 

Morgen was ik van plan spullen weg te brengen naar de gemeentewerf en boodschappen te doen. Daarna zou het wel kunnen, maar mijn brein is nog bezig zijn met van alles op een rij te krijgen en kan niet tjak even snel, snel schakelen naar daadwerkelijk dingen omzetten. 
Ben ik stil aan de telefoon omdat ik aan het denken en voelen ben hoe het zou kunnen en wat de vriendin schikt, begint de ander te praten en met nieuwe ideeën te komen. 

‘Ow, laat me even denken en invoelen.’

Ze is een paar tellen stil.

zondag 16 februari 2014

Damestasje

Het verlengde van wat er in de tas van een vrouw zit, is de inhoud van haar huis :-)
of ..het is omgekeerd.
 

vrijdag 14 februari 2014

Chanel No. 5*



Vandaag heb ik mijn moeder geroken

Dit klinkt raar, vooral omdat mijn moeder al sinds 11 september 1995 is overleden. Toch rook ik haar. Ik rook haar liefde. Ik herinnerde mij haar zoals ze was.

Liefdevol, warm en springlevend.


Op deze dag  trakteer ik mezelf op een geurtje, een geurtje dat ik nog nooit heb gedragen. Ja, je dráágt een parfum. Ik ruik aan de vele proefmonsters. Vooral omdat ik zelden iets kostbaars koop, mag het speciaal zijn. Een verkoper staat mij geduldig te woord. Hij probeert te achterhalen wat ik zoek. Iets nieuws. Geen nieuwe geur, maar een geur die nieuw is voor mij. Een nieuw begin.

De flesjes Chanel numero cinq zie ik staan in de mij vertrouwde witte doosjes. In gedachten zie ik mijn moeders kleine toilettafeltje waar - sinds we in 1956 naar Frankrijk verhuisden-voor mijn gevoel, altijd een dergelijke verpakking stond met daarin het bekende vierkante flaconnetje eau de parfum.
Maar nee, die kopen? Dat zou niet bij mij passen. Het was mijn moeders geur. Daarbij vind ik het te veel geld voor mijn budget. Maar ruiken kan wel.


De witte verpakkingen met de bekende naam fluisteren mij stilletjes toe.'vraag het dan' Oké, ik durf het en vraag aan de man die mij zo geduldig helpt: ‘mag ik éven aan Chanel numero cinq ruiken?’ Hij kijkt me vragend aan.

‘Het is de geur die mijn moeder droeg.'

woensdag 12 februari 2014

De envelop



Vandaag viel er een envelop op mijn deurmat. Naam en adres waren met de hand geschreven en aan mij geadresseerd. ‘Ha, een échte - handgeschreven -  brief. Wat fijn.’ 

Benieuwd pak ik hem op om even later teleurgesteld te constateren dat de envelop open en leeg is.
Geen afzender. Wel een poststempel van tien februari (tweeduizend en)veertien uit Nieuwegein met onderin het rondje 403. Hm, zeker een nieuw geintje uit Nieuwegein? De lege envelop houdt mij bezig. Het handschrift herken ik niet. Nog niet. Ik scan mijn geheugen af, ‘wie woont er in Nieuwegein?’ Allerlei mensen die daar niet wonen, passeren de revue.

dinsdag 11 februari 2014

Zingen



Zingen?

Tijdens mijn leven zong ik me meestal uit dips en lastige toestanden.Van stil via neuriën naar hardop.

Echter, een paar weken terug liet ik me tijdens een koorrepetitie beïnvloeden door gesproken woorden die het kind in mij vastgrepen als seconde lijm die niet kan loslaten. De woorden kwamen binnen, net zoals ze in mijn jeugdjaren ook binnenkwamen. Slaafs gehoorzaamde ik eraan. Moest wegblijven, al waren die woorden misschien niet voor mij persoonlijk bedoeld. Doch de inprenting was er opeens weer. Hij was sterk en won het.

Ik voelde me niet meer veilig en wou ...bij voorhand niet tot last zijn.  Uit mijn hart te zingen? Ik zou het nooit meer kunnen, mijn strot zat dicht- en … ik schreef in een mail dat ik niet meer terug zou komen. 

Zingen lukte niet. Ik wou het nooit meer. Finito.Zingen in combinatie met die inprenting was zo tegenstrijdig.

Een mens kan zich raar gedragen, want ondertussen kondigde ik wel aan dat ik contributie wou blijven betalen, want daardoor mag ik de bladmuziek nog in bruikleen hebben. Daardoor kan ik eveneens op de website van het koor- op het leden gedeelte- komen. Ja, het is maf, dat geef ik toe.

Ik wou het koor niet loslaten en voelde me op die wijze nog steeds verbonden. De bladmuziek hield ik voor als ik weer geluid uit mijn strot zou kunnen krijgen.  Voor als ik me weer zó zou kunnen ontspannen dat ik mezelf kan zijn.Vrolijk maar geconcentreerd zingen. ‘Geeft niet als je fouten maakt’ zeg ik steeds tegen mezelf:‘volgende keer beter.'  

Zing maar even lekker zonder nadenken was er niet meer bij.

Twee weken gingen voorbij en het was weer eens hard werken aan mijzelf. Troostte het kind dat ik was, sprak het bemoedigend toe, pakte haar weer bij de lurven, probeerde haar te motiveren en samen gaan we weer verder. Oude patronen loslatend, beroerd zijn, wakker schrikken uit dromen en als de dood te zijn dat er weer een litteken opengereten wordt. Mensen zo mogelijk vermijdend. 

Maar toch …kom op. Neuriën. Geluid maken.

Vandaag –tijdens mijn dagelijkse wandeling - merkte ik op dat ik niet alleen neuriede maar dat ik weer zong. Dacht: ’nu wordt het tijd dat ik verder ga. Weer verder. Nieuw moment, nieuw begin. bladmuziek en cd’s inleveren. Nog éen keer iemand van het bestuur spreken om me uit te laten schrijven en … een ander koor zoeken en vinden. Want zingen doet mij goed. Ik kan niet meer zonder.’ 

Vier honderdste van een seconde



Een vier honderdste van een seconde. Hoeveel is dat? Dat is nog korter dan een tel die in een mum van tijd voorbij is. 

Ongelooflijk.

Van mij mogen de drie snelste sporters op een podium alle drie een gouden plak krijgen, want ik vind dat ze alle drie grootse prestaties hebben neergezet. Ongelooflijk records worden er gebroken tijdens de Olympische Spelen in Sotsji. Ja, ik kan me - heel chauvinistisch - trots voelen op onze schaatsers. Wat hebben ze lang getraind. Wat zijn hun lichamen in vorm. Wat hebben ze goed geschaatst en wat waren ze snel. Diep respect heb ik voor ze.

Vier/honderdste van een seconde sneller dan de minder sneller. Waar praten we over? Ik vind het super knap van allen die zulke prestaties neer weten te zetten. Wat een conditie. Wat een levenskracht.

Zouden mensen steeds sneller en hoger willen sporten? Ja. Op een gegeven moment zal een grens bereikt zijn, dan gaat het zó snel dat je jezelf als in een baan om de aarde lanceert en uit bochten vliegt? Misschien is het een idee om op een gegeven moment te trachten onder de snelste tijden te blijven. Dat lijkt mij net zo moeilijk. Misschien sporten mensen over honderd jaar in slow motion. Ook een kunst en topsport lijkt mij. 

En op zijn langzaamst kan men weer gaan oefenen op sneller.

Voor nu: wat hebben wij het goed gedaan. Wat heeft Nederland goed geschaatst. En wat hebben we een enthousiast koningspaar. Gefeliciteerd Sven, Irene, de Mulder tweeling, Jan Smeekens en alle anderen.

maandag 10 februari 2014

Otto online warenhuis




Een paar weken terug wou ik er een lang blogbericht aan besteden. Doch, na nadenken doe ik dit niet. Wel blijf ik mij afvragen waarom een onlinewinkel er dik twee maanden over doet om een complete verzending bezorgd te krijgen. 


Nog steeds vraag ik mij af waarom een badkamerameublement - ja, ik weet het is een luxe probleem- pas na vier leveringen in elkaar gezet kan worden. Dit, omdat alle onderdelen er toen pas waren.
Over de lange bezorgtijd ga ik het niet hebben. Maar is het niet veel makkelijker om, bijvoorbeeld kastje zus compleet met schroeven en al te verzenden, dan kan men alvast een ding in elkaar zetten? Dan kastje twee met toebehoren, Otto? Het lijkt mij logischer.

Utopiakijkers en de live streams



‘We zien niet alles, jullie houden dingen achter.’ enzovoort. Het gemiep op de  live stream chat van de reality televisie serie Utopia  vind ik heel erg. Ik kijk het met verbazing aan.
Op iedere bewoner schijnt wel iets op aan te merken. Soms, hoor ik het op een nare manier. Achter elkaar door. Zo ontzettend onvriendelijk. Geen greintje compassie, ook niet naar de mensen achter de regie toe.

Hm, zit ik- op dit moment van schrijven- zelf net zo hard mee te doen? Hier, in mijn eigen Blog? Kritiek hebben op de mede kijkers, waar ik me af en toe groen en geel aan erger om het eindeloze kritiekvolle respectloze gespui? Aanmerkingen, die beslist geen opmerkingen meer zijn. 

Zie jij dan lekker in het Utopia resort je tijd goed ingevuld te krijgen, zestiende utopiaan. ( iedere paspoorthouder is onderdeel van de zestiende utopiaan. Ik ook ;-P)
Soms overweeg ik mijn hobby - dat Utopiakijken op dit moment is - te laten gaan, alleen omdat ik het geklaag en het vaak onvriendelijke gepraat over de bewoners zat ben. Ja, als we volmaakt waren dan hoeft niemand geboren te worden. Toch?


Op dit moment is er wederom gezeur omdat de nieuwste bewoner - die gisteren haar entree maakte - nog niet zichtbaar is geweest in de videofilmpjes. Nou en?
WEL in de live streams! DAT op zich is toch een wonder? 

vrijdag 7 februari 2014

Openingsceremonie in Sotsji




Net heb ik een wereldvrede vlam aangestoken met twee begeleidende lichtjes. De openingsceremonie van de een een twintigste Olympische winterspelen in Sotsji -Rusland is bijna afgelopen. Op de televisie zie ik een prachtig ballet. Het danst vredesduiven in de vorm van ballerina’s met teer uitziende doorzichtige voiles als vleugels in beweging. Zo verfijnd, zo krachtig. Het raakt intens diep mijn hart en ziel. Wondermooi. Ik zit me een partij ontroerd te zijn door de verbindende factor die deze ceremonie uitstraalt. Russische muziek, zang en dans weten mij sowieso  met iets magisch aan te raken.De betoverende muziek geeft me een sensatie van heimwee en tevens vreugde. Ik glimlach. 

Dit doet mij goed




Een beetje gammel ga ik door de stromende regen naar het zwembad. Toch maar doen, al voel ik me niet echt fit.

Mijn motto is: Dagelijks ( fiks) bewegen al is het maar veertig  minuten. Dankbaar zijn dat ik mij kan bewegen. 

Vandaag is zwemmen aan de beurt. 

Het is er rustig. Iedere keer vraag ik me af hoe het management het zwembad rendabel weet te houden. Baby, peuter, kleuter, schoolkind en senioren aquafitness brengen gelukkig nog steeds geld in het laadje. De enkele solozwemmer -zoals ik-is lijkt mij, te verwaarlozen als bron van inkomsten. 

Het is lekker warm in het gebouw. Omkleden, vind ik een gedoe wanneer je veel aanhebt. Dat op zich is al in beweging zijn. Dan in badpak, voorzichtig lopen om niet uit te glijden. Een plas doen, douchen. Handdoek en shampoo fles op een stoel leggen. Even staan kijken bij de senioren. Het is een grote groep. Nee, toch maar niet meedoen. Te grote groep en ik meen dat je er apart voor moet betalen.

Een tel later stap ik langzaam het trappetje af, het blauwige water in en duik gelijk onder. Mmm, lekker warm. Ik zwem naar het brede ijzeren rolluik. Het is omlaag. Dicht Mijn bril loze ogen zoeken een badmeester. Herkenbaar aan de kleur van zijn kleding staat er éen op het bruggetje boven mij. 
‘Mag het luik open? Roep ik naar boven. 

zaterdag 1 februari 2014

Balans hervinden



Balans hervinden,
als een weegschaal
gelijkmatig
bewegen.

Heel rustig,
niemand die iets merkt

Stap voor stap
voortgaan,
stevigheid voelen terugkeren
armen rekken en strekken
voorzichtig mijzelf 
toestaan op muziek
te wiegen, als een stapje vooruit. 

Dingen doen,
schilderen
gevoel op doek.
Mijn tranen huilen,
mijn lach lachen.


Opruimen maar weer
in huis en geest.
Over mijn hart wrijven
letterlijk en figuurlijk.