vrijdag 14 februari 2014

Chanel No. 5*



Vandaag heb ik mijn moeder geroken

Dit klinkt raar, vooral omdat mijn moeder al sinds 11 september 1995 is overleden. Toch rook ik haar. Ik rook haar liefde. Ik herinnerde mij haar zoals ze was.

Liefdevol, warm en springlevend.


Op deze dag  trakteer ik mezelf op een geurtje, een geurtje dat ik nog nooit heb gedragen. Ja, je dráágt een parfum. Ik ruik aan de vele proefmonsters. Vooral omdat ik zelden iets kostbaars koop, mag het speciaal zijn. Een verkoper staat mij geduldig te woord. Hij probeert te achterhalen wat ik zoek. Iets nieuws. Geen nieuwe geur, maar een geur die nieuw is voor mij. Een nieuw begin.

De flesjes Chanel numero cinq zie ik staan in de mij vertrouwde witte doosjes. In gedachten zie ik mijn moeders kleine toilettafeltje waar - sinds we in 1956 naar Frankrijk verhuisden-voor mijn gevoel, altijd een dergelijke verpakking stond met daarin het bekende vierkante flaconnetje eau de parfum.
Maar nee, die kopen? Dat zou niet bij mij passen. Het was mijn moeders geur. Daarbij vind ik het te veel geld voor mijn budget. Maar ruiken kan wel.


De witte verpakkingen met de bekende naam fluisteren mij stilletjes toe.'vraag het dan' Oké, ik durf het en vraag aan de man die mij zo geduldig helpt: ‘mag ik éven aan Chanel numero cinq ruiken?’ Hij kijkt me vragend aan.

‘Het is de geur die mijn moeder droeg.'
‘Aha, natuurlijk mevrouw’ de man pakt een probeerflesje, spuit er iets van op een ruikpapiertje, wappert ermee, overhandigt het mij en ik? Ik neem het aan, breng het naar mijn neus, snuffel eraan en … schiet vol. Tranen. Ontroerd. Opeens is mijn moeder vlakbij. 
‘Dit, deze geur is mijn moeder.’ De man kijkt me onderzoekend aan, knikt en we vertoeven op een eilandje in de op deze Valentijnsdag druk bezochte zaak. ‘Ik begrijp het, dit doet een geur.’

Snuffelend blijf ik aan het papiertje ruiken. Mijn moeders geur inhalerend als een kind die haar moeders armen om zich heen voelt, waarbij een vleug van parfum haar bemoedigend troost en moed inspreekt, ver over de dood heen. ‘Neem uw tijd’ zegt de man.

‘Mama.’ Ik voel haar om mij heen en in mijn wezen. Mijn hart en ziel maken een dankbaar sprongetje. Voorbij de parfumgeur  herinner ik mij haar eigen huidsgeur. Dichterbij dan mijn adem is zij.
 
Nog steeds staan de man en ik in tijdloosheid, hoewel de zaak vol kooplustige mensen is. De verkoper zegt dat hij mij nooit zal vergeten en begint kort over herinneringen en geuren te vertellen. Over zijn oma in Chili die een bielzentrap had. Terwijl hij vertelt ruik ik de geur van die bielzen trap. Het ruikt naar nat hout. Deze man zou qua leeftijd mijn zoon kunnen zijn.We hebben oogcontact en het is bijzonder. Ook ik, zal u niet vergeten, mijnheer. Ik voel mij blij. Er is - op dit moment van schrijven - een acceptatie in mij dat mijn moeder overleden is.

Chanel numero cinq is voor mij vaag Marilyn Monroe, maar vooral mijn moeder en de bijzondere ogenblikken in een Douglas winkel  met een verkoper die intens rustig, geduldig, lief en begripvol is. Ik voel mij dankbaar. Een geurrijke ontmoeting in momenten vol schoonheid.

Naderhand vult de verkoper als geschenkje voor mij een klein proef flaconnetje met Coco's Chanel numero vijf. Het ligt op dit moment van schrijven naast mij op tafel.

Mijn moeder en ik glimlachen.

Dank je wel, Mam, dat je er was en nog steeds vlakbij bent in de geest. Je lievelingsgeurtje maakt je weer levend. Mij ook, die niet van shoppen houdt :-).

4 opmerkingen:

Tilly Kuiper zei

Vandaag kom ik erachter dat 14 februari niet alleen Valentijnsdag is, maar ook de dag van de Vriendelijkheid.Mooi :-)

Tilly Kuiper zei

:-)

Corina Bloem zei

Een liefdevol ontroerend blog.
Prachtig beschreven. Ik was even naast in Douglas.

Tilly Kuiper zei

((( Bloem)))) <3 dank je.