woensdag 12 februari 2014

De envelop



Vandaag viel er een envelop op mijn deurmat. Naam en adres waren met de hand geschreven en aan mij geadresseerd. ‘Ha, een échte - handgeschreven -  brief. Wat fijn.’ 

Benieuwd pak ik hem op om even later teleurgesteld te constateren dat de envelop open en leeg is.
Geen afzender. Wel een poststempel van tien februari (tweeduizend en)veertien uit Nieuwegein met onderin het rondje 403. Hm, zeker een nieuw geintje uit Nieuwegein? De lege envelop houdt mij bezig. Het handschrift herken ik niet. Nog niet. Ik scan mijn geheugen af, ‘wie woont er in Nieuwegein?’ Allerlei mensen die daar niet wonen, passeren de revue.


Ook mensen die uit mijn leven zijn verdwenen. Of ik uit hun leven. Vaak is het niet anders. Dan heb ik een onvermogen - door wat voor oorzaken dan ook - om met iedereen in contact te blijven. Het spijt mij. Mensen komen en gaan. Het gaat jullie goed.


Daarom rest mij nu niets anders dan de mij nog steeds onbekende afzender van de lege envelop welterusten te wensen en morgen weer rise and shine op. Misschien dat diegene vergeten is de inhoud er in te stoppen? Of … het zou ook kunnen zijn dat die lege envelop een boodschap is. Wat dan? Eh, er komt niets boven borrelen. Zowel mijn intuïtie als mijn verbeelding laten mij in de steek.
In ieder geval is de envelop van een particulier, als het van een instantie zou zijn geweest, dan- neem ik aan - was de adressering zeker weten getypt.

Mooie intrigerende titel voor een verhaal. De lege envelop.

Geen opmerkingen: