vrijdag 7 februari 2014

Dit doet mij goed




Een beetje gammel ga ik door de stromende regen naar het zwembad. Toch maar doen, al voel ik me niet echt fit.

Mijn motto is: Dagelijks ( fiks) bewegen al is het maar veertig  minuten. Dankbaar zijn dat ik mij kan bewegen. 

Vandaag is zwemmen aan de beurt. 

Het is er rustig. Iedere keer vraag ik me af hoe het management het zwembad rendabel weet te houden. Baby, peuter, kleuter, schoolkind en senioren aquafitness brengen gelukkig nog steeds geld in het laadje. De enkele solozwemmer -zoals ik-is lijkt mij, te verwaarlozen als bron van inkomsten. 

Het is lekker warm in het gebouw. Omkleden, vind ik een gedoe wanneer je veel aanhebt. Dat op zich is al in beweging zijn. Dan in badpak, voorzichtig lopen om niet uit te glijden. Een plas doen, douchen. Handdoek en shampoo fles op een stoel leggen. Even staan kijken bij de senioren. Het is een grote groep. Nee, toch maar niet meedoen. Te grote groep en ik meen dat je er apart voor moet betalen.

Een tel later stap ik langzaam het trappetje af, het blauwige water in en duik gelijk onder. Mmm, lekker warm. Ik zwem naar het brede ijzeren rolluik. Het is omlaag. Dicht Mijn bril loze ogen zoeken een badmeester. Herkenbaar aan de kleur van zijn kleding staat er éen op het bruggetje boven mij. 
‘Mag het luik open? Roep ik naar boven. 
Hij knikt, drukt op een knop en met kabaal rolt het luik zich langzaam op als een dier dat zich opkrult. Heen en weer zwem ik ervoor, klaar om onder het plastic gordijn door naar buiten te duiken. Ik voel de associatie met een zeedier in een dierentuin, doch niet gevangen maar vrij, die op het punt staat zijn wereld te vergroten. Ja, daar zie ik licht en het gordijn met smalle plastic stroken dat het binnen met het buitenbad verbindt.
Een duik door de open afscheiding en ik zwem in de regen. Brr, het is acclimatiseren. Het buitenwater heeft nog geen warme vermenging met het binnenwater gehad.

Onder water zwemmend verwarm ik mijn natte haar. Bovenkomend adem ik diep in en uit. Het is met de seconde beter uit te houden en het water voelt meer een meer aangenaam aan. Nee, een Nieuwjaar duik is niet aan mij besteed, maar dit wel. Ik kikker op.
Bovenwater zwemmend voel ik regendruppels als een zachte massage mijn gezicht strelen.
Mmmm, ik geniet. Dit is leven. Goed voor de weerstand, al verklaren sommige mensen mij voor gek dat ik met ‘slecht’ weer ga zwemmen.

De kale populieren rondom het bad begroeten mij al heen en weer zwaaiend. Een moeder met haar kind komt er ook bij. Ze spetteren en lachen. 
We knikken naar elkaar, woordloos. Blij. 

Druppels regen dansen op de oppervlakte, maken bolletjes water als doorzichtige koepeltjes in een futuristisch tafereel. Al heb ik mijn bril niet op, dan toch zie ik dat het inderdaad pijpenstelen regent. Kleine steeltjes, kleine pijpjes komen op het water neer en zijn als staafjes die uit het water lijken te komen in plaats van erop neer te kletteren. Mooi. Bijzonder. Het kind in mij kijkt in verwondering naar wat zich vlak voor onze neus in het licht golvende water afspeelt. 

Wat doet dit mij goed. Zwemmen en in verwondering zijn. Heel voorzichtig begint het weer te neuriën in mij.

Dank je wel regen, dank je wel water. 

Dank je wel, zwembad.

Geen opmerkingen: