dinsdag 25 februari 2014

Traag absorberen door te actief snel denken



Soms, vandaag ook, zit ik niet echt lekker in mijn vel. Althans voor de buitenwereld wel, want in mij is alles rustig aan het worden, hoewel mijn denken nog steeds op volle toeren draait. Een kopje thee willen gaan drinken bij een vriendin, maar dan wordt het opeens heel ingewikkeld. Kopje thee kan niet, morgen wel of later op de dag. Is het later vandaag? Op deze dag? Ik probeer de voorstellen bij te benen.
 Lukt voor geen meter, mijn meedenken is als een slak, terwijl mijn hersenen doorwerken en associatie na associatie aanreiken. Verrek, welke dag is het ook alweer? Of morgen afspreken? Ik weet het niet meer. Mijn denken is hutspot aan het worden. Oh ja, het is dinsdag. Het praten van de ander gaat me te snel. 

Morgen was ik van plan spullen weg te brengen naar de gemeentewerf en boodschappen te doen. Daarna zou het wel kunnen, maar mijn brein is nog bezig zijn met van alles op een rij te krijgen en kan niet tjak even snel, snel schakelen naar daadwerkelijk dingen omzetten. 
Ben ik stil aan de telefoon omdat ik aan het denken en voelen ben hoe het zou kunnen en wat de vriendin schikt, begint de ander te praten en met nieuwe ideeën te komen. 

‘Ow, laat me even denken en invoelen.’

Ze is een paar tellen stil.


Stiltes in een gesprek kunnen uitnodigen tot spreken of om stil te zijn. Mijn ervaring is dat een ander dit meestal moeilijk vindt. Dus krijg ik heel lief voorstellen aangereikt in mijn uiterlijke stilte, terwijl er in mijn hoofd een fikse activiteit gaande is. Dan tranen van onmacht door het on-begrijpen van de ander en omdat al mijn denken en plannetje door elkaar gehutseld wordt en ik de voorstellen niet kan absorberen. Al denkend probeer ik een lijstje te maken hoe ik het dan ga doen en wat we afspreken. ‘Gaat het niet zo goed met je?’ wordt er gevraagd en mijn antwoord is dat het inderdaad niet goed gaat.
Maar het gaat wél goed. Echter, ik kan soms niet snel schakelen juist omdat er in mij een voortdurend geschakel is, waar ik meestal prima mee kan omgaan. Zeggen dat ik het me niet zo moeilijk moet maken, werkt averechts. Ik maak het mezelf niet moeilijk, alleen gaat het allemaal niet meer zo snel als dat de buitenwereld racet, vooral niet als een documentaire nog blijft doorwerken en er schrijven aan het sudderen is. Of een schilderij. Misschien wel beide. Daarbij de gewone dagelijkse dingen die ik wil bijhouden.
Ieder mens is anders. 

Accepteer mij alsjeblieft.

 Wat is er mis mee dat ik zo graag even  vraag om wat tijd om zo snel mij mogelijk is te bedenken hoe iets anders kan en dit wil opschrijven? 

Ik doe er mezelf en een ander geen kwaad mee! Toch?

Mezelf accepteren, daar gaat het om. Mij niet druk maken over hoe een ander op mij reageert, wanneer ik traag op die ander reageer. Nog steeds vind ik het lastig, omdat ik merk en voel dat de ander gelijk van alles op mij projecteert, ik hoor haar bijna denken. 

Of denk ik het zelf?

Dit alles, terwijl ik alleen maar dacht ‘kom op de deur uit en bij die en die een kopje thee gaan drinken. Nu maar hopen dat er geen discussie komt over het feit dat ik niet moet (moet?) doen zoals ik doe.

Ik ga een wandeling maken, daar knapt een mens van op. Kijken hoe de lente voortgang maakt. Een kwart oxazepam is misschien wel nuttig nu, om het geprikkelde gevoel en gedachten –een pot nat- wat rustiger te maken. 

Het bovenstaande klinkt erger dan het is. Vergeef me dat ik dit schrijven nodig heb. En ... zoals mijn vader vaak zei: humor is de smeerolie van het leven.

1 opmerking:

Tilly Kuiper zei

Dit bericht is opeens diverse keren gelezen. Bizar!
Echter, het slaat niet op het hier en nu.

Nu zit ik mij af te vragen of ik mijn hele Blog eens op de schop zal zetten.