maandag 24 februari 2014

Woordenstroom 2- over mijn overleden broer


Had gedacht een vrolijker woordenstroom te schrijven als ik het ooit weer zou doen maar nu heb ik het gewoon nodig om niet te hoeven denken aan punten en kommas kan mij het schelen net naar de documentaire moeders springen niet van flats gekeken ervaren kan ik beter zeggen en ik weet nu niet waar ik het zoeken moet hoewel er een telefoonnummer werd vermeld na de docu waar ik naar toe had kunnen bellen maar het was te snel voorbij en ik ben geen makkelijke beller het was heftig om de docu te zien het bracht me terug naar negentienhonderd tachtig toen mijn broer zich van het leven benam door vanaf de verdieping waar onze moeder woonde  naar beneden te springen  zo hoog zo vreselijk hoog en diep mijn lieve lieve broertje dertig jaar was je en ik mis je en ik voel me zo bezwaard dat er geen mogelijkheid destijds was om je op een humane manier uit het leven te laten gaan eventueel met iemand bij je of ons ja ons dat besef ik nu maar ja destijds werd er nauwelijks over euthanasie gesproken en het kwam niet in ons op ik zou mijn ex zo graag willen bellen om over je te praten maar ja hij is niet zo dol op emoties nu hoef ik ze gelukkig van mezelf niet meer in te houden en weg te duwen en er pillen tegen te slikken maar ik voel me wel rot en zo verdrietig dat ik niet nog meer voor mijn broer heb kunnen betekenen behalve een zus te zijn die liet zien dat ze er voor hem was mijn lieve warme gevoelige  broer die in die tijd nog werd opgevoed met je moet een man zijn gedraag je als een echte kerel wat is dat een echte kerel dat zal wel macho zijn geweest en tja dat was hij niet integendeel hij was hypersensitief en hij en ik begrepen elkaar zonder woorden soms denk ik dat we een tweeling waren maar dat was niet zo we scheelden drie jaar in leeftijd dus nee geen tweeling zou je als broer en zus tweelingziel van elkaar zijn soms heb ik het gevoel dat mijn zoon en dochter elkaars tweelingzielen zijn ik denk terug aan de docu dochters die wisten wat hun moeder ging doen pittig in mijn broers tijd we toch probeerden hem terug te halen naar het leven en de dokters hem meer en meer medicijnen tussen aanhalingstekens gaven die zijn gevoel gevangen zette en Free zo heet mijn broer van binnen gevangen was zijn humor zijn gevoeligheid zijn intuïtie zijn inlevings vermogen alles werd gevangen gezet aaaah lieeeve broer ik wou dat ik aan euthanasie had gedacht we dachten er niet aan vergeef ons  ik houd van je we deden en lieten waarvan we dachten dat het juist was om te doen mijn intuïtie zat ook steeds meer op slot doordat mijn emoties ook gevangen zaten terugdenkend aan de docu daar gingen de dochters bij bewoners van de flat op bezoek om te weten te komen hoe ze het hadden ervaren ik weet nog dat ik dacht wat vreselijk als je iemand langs je raam hebt zien vallen afschuwelijk de klap die  voel ik nu pas weerklinken in mijn buik half tegen de brievenbus aan de rode brievenbus van de van Vollenhove flat het is toch raar maar ook logisch dat ik jarenlang welke brievenbus dan ook ook omdat ik van briefschrijven houd als iets heb gezien waar jij de geest gaf  brievenbussen als plekken zag waar ik het liefst een plantje had willen planten of bloemetje wou leggen ik doe dit tegenwoordig in gedachten als ik een kaart of brief post oh lieverd ik vind je dapper dat je het deed en ik vind het afschuwelijk dat je het moest doen omdat je het leven niet meer aankon door het drukke psychotische  in je hoofd het is  wrang om te zeggen dat die dag wel gezellig was zeiden mam en Jos  wat vreselijk dat ik niet gedacht heb om langs de buren te gaan om te vragen hoe het met ze ging en gaat ja ik dacht er wel aan maar kon het destijds niet opbrengen om bij ze langs te gaan of mama bij ze is gaan praten en luisteren weet ik niet heb ik nooit gevraagd lieve lieve mam het lijkt me de hel om een kind te overleven en dan nog op deze manier tja en pap papa praatte er nooit over hij heeft nooit begrepen hoe zwaar free het had en wij met hem eigenlijk was hij als een kind voor jan en mij hij kwam graag bij ons oh en wat had je het zwaar in de auto waarvan je dacht dat er overal microfoontjes zaten zouden de mensen die aan de reality tv serie utopia daar niet paranoia van worden als ze weer thuis zijn dat ze een gevoel krijgen dat er overal cameras of microfoontjes zijn vraag ik me af na ja daar ga ik me nu niet in verdiepen dat is niet mijn pakkie aan wel weet ik dat ik destijds deed wat ik kon doen om het leven draagbaar voor je te maken maar als ik nu terugdenk dan was dat waarschijnlijk te druk gedoe voor je  zelf had ik het niet kunnen verdragen als er grote activiteit in mijn hoofd zou zijn als ik meegenomen werd om kleren te kopen in een drukke stad oh ik kijk terug ik was jong  he dit schrijven lucht op lucht meer op dan dat ik erbij na moet denken nu sluis ik het eruit en wham in mijn blog kan mij het schelen ik weet niet hoe ik het anders kan doen misschien dat men mij gek vindt maar dit is mijn manier helaas pindakaas  ik word weer wat rustiger in gedachten zie ik mijn broer glimlachen zijn ziel voelt rustig aan tja ik kan niet verwoorden hoe het zit met die ziel het is een gevoel en nu moet ik mijn snotterbellenneus snuiten en een glas water drinken om het vocht van mijn tranen weer aan te vullen mijn hart klopt weer rustiger ik heb geen spijt dat ik naar de docu keek het is goed dat ik naar die flat durfde te kijken en ik heb op dit moment van schrijven diep respect en mededogen voor mijn broer nee het was geen egoïsme zoals mensen zeggen dat hij na twee mislukte suïcidepogingen die sprong maakte van negen hoog in zo diep boven en langs die rode brievenbus he opeens bedenk ik me dat zijn ziel niet alleen met zichzelf tesaam is maar ook weer met pap, mam en zoveel dierbare overledenen deel van het grote geheel in gedachten zie ik die ene tekening van je voor me, broerlief, die van de zeven zonnen wat wist je veel wat wist je veel opeens ben je naast mij en zie ik ons weer zitten jij gitaar spelend en samen zingend kreun het zingen lukt niet meer zo broerlief ook niet als ik zoals ik mezelf en jou beloofde zou leven na je dood alsof ik ook jouw leven op een fijne manier zou leven dat lukt me niet meer ik ben niet jij al ben je een andere ik dan mij rust zacht in liefde, licht en kracht ik heb kaarsjes aangedaan voor je ook echte dat heb ik nauwelijks meer tegenwoordig in verband met mijn vergeetachtigheid en geconcentreerd zijn daar waar ik me op richt dan vergeet ik weer iets dus ik ga nu de kaarsjes uitdoen dag mijn lieve broer zo gek dat jij nooit ouder wordt zoonlief is al ouder dan dat jij op je sterfdag was dat was wel wat toen hij dertig werd nu is hij over dat getal heen en is het goed dag lieve free dit laten stromen was weldadig

4 opmerkingen:

Odile S zei

Wow, en dat zat zomaar in je hoofd op je hart te drukken en waarschijnlijk nog meer gedachten en gevoelens.
Fijn dat deze manier van schrijven je zo bevalt. Bij mij werkt het ook stimulerend voor mijn creatieve kant.
Liefs,
Odile

Henk zei

prachtig emotievol verhaal en deze stijl past precies bij dit verhaal.

Henk

Roely zei

Tilly, wat een mooi, emotioneel schrijven.

Tilly Kuiper zei

Dank jullie. 💕