woensdag 26 maart 2014

Lichtval


Daar loop ik dan met dochterlief door het dorp waar we dertien jaar geleden nog woonden. We lopen door onze straat met een petitie tegen de illegale bouw van een windturbinepark pal achter de drie historische dorpskernen met cultureel erfgoed, waarvan ik er in éen woon. De dorpen knappen er niet van op van deze turbines.Hoezo beschermd dorpsgezicht?
We zijn er- sinds de verhuizing dertien jaar geleden - niet meer lopend terug geweest. Wel bij een enkeling op bezoek (ik ben er niet goed in.) Te fiets of per auto. Voor mij is alle verleden als gisteren. Het voelt dan ook als gisteren wanneer we beginnen met door de straat te lopen en aan te bellen. Wat is het vreemd dat bij sommige huizen onbekenden de deur opendoen en bij sommige huizen veel oudere mensen dan dat ik in gedachten had.
Opeens zijn mijn herinneringen verstoord.
Bij het huis waar we een groot deel - dertig jaar - van mijn leven woonden en leefden. Waar onze kinderen - van mijn ex en mij - hun jeugd leefden en opgroeiden, is het nog vreemder. Alles is anders, behalve éen plant die ik stilletjes groet. Er is geen kattenluik meer, maar toch zie ik in gedachten de katten van weleer, onze hond en kinderen buiten voor het huis spelen. Mijn ex man op het balkon. De schommel die aan het balkon hing. Hun gelach. Ik zie dat alles in een snelle film,  ons leven binnen  en binnenshuis. Dan de laatste omhelzing van mijn ex en afscheid van de plek. Zijn afscheid. De dertig jaar huwelijk zijn nog steeds niet uit mijn systeem. Een leven! Mijn laatste gang naar buiten. Ik wou niet weg. Maar ik moest wel. Genoodzaakt door een scheiding.
Het is niet meer, maar alle ogenblikken vol schoonheid zijn als bloemen in mijn inner tuin geplant en ook alle leermomenten. Ik glimlach en ik fluister voor de tweede keer in dertien jaar. ‘Dag huis, dank je wel.’ Dan draai ik me om.
Het licht raakt me als een donderslag bij heldere hemel.

Gisteren en vandaag vallen weer samen in een nu waarin de lichtval precies zo is als ik me mijn gelukkige tijd in dat huis herinnerde. Die lichtval is niet in woorden te vatten.
Het is als een laatste groet van die plek.
Dit alles duurt kort, de naaste buufjes van toen zijn er niet. Een vriendin die nog als een vriendin voelt houdt een praatje met mij over windturbines. Het met haar contact blijven lukt maar niet, borstkanker, werken in de Zorg, alleenstaande moeder zijn en een te kort aan overblijvende energie zijn daar debet aan. Het voelt koel en warm tegelijkertijd. Een kennis die vroeger met mij schilderde woont in het huis van haar kinderen en kleinkinderen. Ach ja, ik zie en hoor ze nog buitenspelen. Toen net tieners, nu twintigers. Bij de buren daarnaast worden we binnen gevraagd. Het is als gisteren, maar toch ook niet. De tijd neemt veel mee en maakt ons uiterlijk ouder.
Maar de lichtval? Die omsluit de herinneringen in mijn hart en ziel. Maakt mijn innerlijk rijker.
Petitie lopen en lichtval. Twee vliegen in een klap.
Ik glimlach.

PS. of ik veel handtekeningen ophaalde? Ik vind van niet. Gelukkig was ik niet de enige.

Geen opmerkingen: