zaterdag 22 maart 2014

Onze vrijheid van meningsuiting


De vrijheid hebben om je mening te geven. Dat geeft verantwoordelijkheid. Ook naar mensen toe in landen die niets maar dan ook niets mogen zeggen. Evenmin de mogelijkheid hebben om zich vrijuit te uiten in het geschreven woord.

Mijn kinderen heb ik meegegeven zichzelf niet te discrimineren als een ander ze discrimineert. Makkelijker gezegd dan gedaan. Een mens heeft gevoel. De ander weet niet beter. Waarschijnlijk heeft die ander zelf veel leed ondervonden en is discrimineren zijn of haar manier om terug te slaan? Maar dat wil niet zeggen dat ieder maar kan zeggen en doen wat hij wil.

Dán noem ik het meer dan pesten en zieken!

Vreselijk vind ik het als volwassenen een generaliserend voorbeeld (voor beeld) geven. Vreselijk als ze zich niet fatsoenlijk gedragen en afschuwelijk als andere mensen meegenomen worden in een ongenuanceerde generaliserende gedachtegang zoals ik vind dat  G.W.uitsprak. Waarom zegt hij nou niet precies wat hi bedoelt. Dat het over criminele jongeren van een bepaalde afkomst gaat.

Het zou verboden moeten worden dat een politicus zich op een dergelijke manier uitspreekt in ons democratische land. Ja, ik weet. Dat is dubbel? Democratie en limieten? Alles mag gezegd worden, maar ik vind dat er toch grenzen zin. Gelukkig zijn er wetten. Daarvan zouden we best nog een of twee bij kunnen Je kunt, denk ik, pas een echte democratie hebben als je zegt: veel mag, maar er zijn dingen die niet kunnen.

We doen ons best, al is opvoeden (voorleven) soms nog zo moeilijk.We leren onze kinderen grenzen. Zij mogen andere kinderen toch ook niet pesten. Niet geestelijk pijn doen? Kinderen apen onze voorbeelden na! Dat wat we laten zien. Ook wat een politicus laat zien!


Stel, dat een kind op school gepest wordt en een stel meelopers gaan - geleid door de opperpester - de naam van dat kind scanderen. Scanderen dat het weg moet. Of dat er minder kinderen met die naam zouden mogen zijn. Afschuwelijk als je kind dát overkomt. Zo ook als een hele groep dit overkomt.
In een vorig stuk - over dit onderwerp -  heb ik geschreven over mijn ervaring als kind. Het onbegrip dat ik had. Ik begreep niet waarom ik gepest werd. Later kon ik het invullen, maar nog voelt het naar. 

Ik hoorde op de televisie dat veel Marokkaanse kinderen eveneens met onbegrip en angst zitten. Dat begrijp ik. Ook de angst van niet goed genoeg zijn. Het is heel beangstigend dat G.W. deze keer wel een hele bonte - nee zwart witte - uitspraak deed en vooral het: we zullen het even regelen, vind ik eng. Het maakt mij bang. Ik kreeg koud warme rillingen van engigheid, toen ik het hoorde. Het maakt mij vooral bang en ongerust dat mensen zo kunnen meelopen. Over een hele bevolkingsgroep scanderen dat deze partij er  van minder van wil vind ik TE erg. Ik vind dit gelijk aan oordelen over een hele groep mensen, terwijl het gros hardwerkende goede mensen zijn met het hart op de juiste plaats. Duidelijk zeggen dat je het over criminelen hebt, had een ander beeld gegeven,

‘Dat zal ik dan even regelen.’ Brr, je zult tot die hele bevolkingsgroep mensen behoren. Daar krijg ik kippenvel van. Ik schaam me zo dat iemand in ons Nederland zulke on-diplomatische, afschuwelijke woorden uitspreekt. 

Slecht voorbeeld doet volgen.
Goed voorbeeld gelukkig ook!


Daarom doen we als ouders toch ons best om onze kinderen het verschil tussen goed en kwaad te leren? Om ze tot begripvolle mensen op te voeden. We proberen toch het goede voorbeeld te geven?

‘Dat zullen we wel even regelen.’ Het gebeurde in de Tweede Wereldoorlog. Overlevenden en de generaties erna hebben er nog steeds een trauma van. Het mocht nooit meer gebeuren. Het gebeurde wel. Weer. Genocide in diverse landen. 
Gelukkig staan heel veel Nederlanders nu op. We zijn als een gezamenlijke ouder.’ NU is het welletjes, gedraag je als een volwassen verstandige gevoelvolle man met respect voor ieders eigenheid. Weet dat ieder mens kwaliteiten en tekortkomingen heeft. En niet een hele groep alleen maar tekortkomingen. Kom op zeg, doe eens normaal man. Breng ons land niet ter schande.’

Het gaat om de kwaliteiten. 

En heus, ik zie in ieder mens de kwaliteiten, ook bij G.W. De dierenpolitie vind ik een goed iets en zin vergelijking dat mensen in een gevangenis het beter hebben - betreffende sommige dingen - dan mensen in een verzorgingshuis vind ik een goede vergelijking.

Doch, steeds meer merk ik dat er zo veel gezegd kan worden in het kader van de vrijheid van meningsuiting die te pas en te onpas gebruikt eh misbruikt wordt. Ongenuanceerd oordelen. Waarbij beleefdheid een stapje terug doet. En de grenzen van fatsoen worden overschreden, Waarbij er voor mijn gevoel niet wordt nagedacht over de impact die de uitgesproken worden zouden kunnen hebben. 
Woorden zijn bijzonder. Ik houd van woorden vooral het geschreven woord waarbij ik kies om zorgvuldig mijn woorden te kiezen om er iets schrijfbaars van te maken en zo min mogelijk te kwetsen. Ik ben mij intens bewust dat ik de vrijheid van meningsuiting niet kies te gebruiken eh …misbruiken om maar zoveel mogelijk vrijheid van meningsuiting de wereld in te sturen. Zoals sommige mensen klagen om het klagen.

      Woorden.
Woorden kunnen troosten,
  helpen, liefhebben, helen, verbinden.
    Woorden kunnen reiken naar elkaar,
       kunnen samen met een blik onze harten openen.
       Maar ze kunnen ook kwetsen,
    bang maken, vernederen, onzeker, kapot maken
 zodat ik zelf niets meer durf te zeggen of te schrijven. 
Is dát de bedoeling van onze vrijheid?

Laten we rekening houden met elkaar en elkaars gevoelens.


Beleefd zijn, respectvol met elkaar omgaan  en naar bruto nationaal geluk streven. Een fantasie? Er is een land in de wereld waar dit al kan.

Ik schaam mij naar de mede Nederlanders toe van Marokkaanse afkomst dat G.W. zei wat hij zei. Ik vind het kwetsend en opruiend om een hele groep over een kam te scheren. Diep respect heb ik voor deze landgenoten dat zij zich niet gek laten maken.


Geen opmerkingen: