zondag 27 april 2014

De sering bloeit weer



De sering bloeit
in voor en achter tuin.
Achter zien de bloemen er verdwaald uit
tussen de kaalte.
Ik snoeide iets te veel.

De zoete geur waaiert niet uit.

Voor heb ik het nog bonter gemaakt,
de kleine sering aldaar
nee maar
is nu onderdeel van een andere struik
waar de sering ooit op geënt was.
Boven op het boompje groeit nu een grote groene kruin
beschermend boven het kleine seringen gedeelte.

Ik ben ietwat triestig dit jaar door hoe
 mijn twee seringenboompjes eruit zien,
toch bloeien ze
mooi, de delicate zoete geur is er
als ik mijn neus vol in een tros steek en diep opsnuif
mmmmm

zaterdag 26 april 2014

Van Koninginnedag naar Koningsdag

Van 30 april naar 26 April.

Lees en of hoor jij ook dat het wennen is: Koningsdag?
Het ligt anders in de mond dan Koninginnedag. Het is nieuw, het voelt vreemd maar tevens vertrouwd.
Afgelopen jaar heeft het koningspaar zich steeds meer laten zien en ik vind ze net zo’n mooi visitekaartje voor ons land als dat Koningin Beatrix en Koningin Juliana destijds waren.
Dit koningspaar doet het eveneens op de eigen manier, maar haalt gelukkig ook de
handelsbetrekkingen -en haalt opdrachten binnen!- aan zonder dat er politiek in gemengd wordt. Een minister president heeft er op die ‘rustige’ manier geen tijd voor. Die zit iedere vier jaar op de schopstoel. 

Ik houd van het stabiele dat het koningshuis geeft en daarbij is het een feit dat het veel werkgelegenheid biedt! En …het Oranje gevoel - of je nu wel of niet voor het Koningshuis bent- zorgt voor eenheid in het land. 

Verbondenheid!

Dit is wellicht een ietwat clichématig stukje schrijven, maar ik wou het toch éven gezegd hebben.

woensdag 23 april 2014

6) Windturbines



VERDRIETIG


Verdrietig, tranenwaterval van onmacht,
het is lente en ik ben verdrietig,
wou in de zwoele avond even in de tuin zitten
rustig genieten, buitenlucht inademen vlak voor het naar bed gaan.
In het donker zie ik niet veel
helaas pindakaas toch wel de beweging van de windturbines,
alsof de molens zeggen: kijk naar ons, voel ons
we hypnotiseren je met ons gedraai
we trekken aan je ogen
al wil je ons niet zien.


Het zoef, zoefff, zoefff draaigeluid is er ook weer.
De industrie klinkt luider dan anders in de avond
en de wind komt in golfjes van de molens af
energie wordt alle kanten op gezwiept.
Zouden vogels hier ook niet van slag raken?


Ik voel me murw, getergd, klein en ziekig.
Keuzes maken. Welke keuze? Wat te doen?
De milieudienst ga ik nauwelijks meer bellen.

Afgelopen nacht te weinig geslapen.
Eerst slapen. 

Weer een slaappil dan maar?

Rotwindturbines.

5) Windturbines.

De wieken draaien weer


19uur.

Stonden gisteren de wieken van drie windturbines –waarvan twee in het verlengde van mijn tuin - niet te draaien. NU zijn deze laatste twee weer onverstoorbaar aan het draai, draai, draaien. Ik word er misselijk door, gallisch, mijn lijf prikkelt en tintelt van de stress en de geïrriteerdheid. Heb de neiging om die wieken eraf te zagen of wat dan ook. Ben bezig gestoooord te worden van al dat gedraai.

Braakneigingen.

Heb weer de milieudienst gebeld, nu niet voor gezoef maar voor het gedraai. Opeens is de koek op bij mij. Ik heb het helemaal gehad met de turbines met hun eindeloze  wiekomwentelingen. Voor zolang ik hier woon? De rest van mijn leven wou ik hier blijven, maar de laatste week heb ik vlucht gedachten. De windturbines zijn de baas over mij, zo voelt dat  en ik vind het vreselijk dat ik zelfs overdag de gordijnen van het raam met zicht op mijn tuin (en die klojomolen) soms potdicht schuif. Zo sneu want het is lente en lekker lang licht. Maar ja, ik kan het zicht op die Perpetue mobile wieken steeds slechter verdragen. Overdreven? Het zal wel.  Duizeligheid en misselijkheid zijn ontstaan door het draaien.

De milieudienst raadde mij aan mijn huisarts te bellen in verband met mijn klachten.Lief bedoeld, maar de huisarts kan die eigenwijze turbines ook niet weghalen. Toch? Ik heb een gevoel richting hoofdpijn. Het is heel lang geleden dat ik dát had. Het is alsof ik in een draaimolen zit en zelf die wieken ben. Wahahaha, zou ik aan het doordraaien zijn? Nou nee en gelukkig kan ik janken. 
Al zou ik maandelijks gratis stroom krijgen, dan zou ik het (nog) niet accepteren. Ik heb namelijk nooit gekozen voor twee illegale windmolens in mijn achtertuin. ( vanaf de eerste verdieping zie ik het hele windmolenpark!) Alle respect voor de uitvinders en bouwers, maar ik vind dat er een andere manier moet worden bedacht om kolossale windgevallen als deze zodanig neer te zetten, dat niemand er last van heeft.                           
En … al plannen om in Rotterdam in het Kralingse Bos de hoogste windturbines neer te zetten? Fijn hoor, die duurzame energie. Lekker goedkoop …

Duurzaam doordraaien van de molens en de omwonenden.      
     `
Of de windkrengen nou weggaan of blijven ik ga toch maar lamellen bestellen en ook dat geeft mij een opstandig gevoel. Ik wil geen lamellen. De lucht was avonds vaak zo mooi. Ontspannen voor het raam naar buiten kijken is er niet meer bij en dat geeft mij een onblij en onvrij gevoel.

Gisterenavond een fijne zangrepetitie gehad, ik ben het alweer bijna vergeten. Mijn korte geheugen krijgt ook het heen en weer van het wiekgedraai. Ha, vroeger in de jaren zestig was er een Café de Wiek in Rotterdam. Waar zou die naam vandaan zijn gekomen? Misschien stond er een windmolen op die plek?
Iemand zei pas: 'je moet (moet?) die windmolens positief zien. Wees positief.'

Heus, ik  probeer mezelf ook steeds wijs te maken dat het meevalt. Maar dat doet het niet. Ja, duurzame energie is positief, maar dat is het niet als mensen voortdurend last hebben van de opwekker van die energie.

Laat ik maar stoppen voor vandaag met deze klaagzang. Het lucht een beetje op en hoppppaaa ik gooi dit op Twitter.


PS Dit is 'slechts' de testfase van de -illegale- windturbines.

dinsdag 22 april 2014

4) Windturbines

STILSTAANDE WIEKEN

Vandaag hebben we een meevallertje. Drie windturbines op rij staan roerloos. Geen draaiende wieken. Geen constant tureluurs makende beweging. Daarnet, toen ik even naar het dichtstbijzijnde dorp –ook met ‘beschermd’ historisch dorpsgezicht- fietste en ik de rij torenhoge windturbines zag staan bedacht ik me dat die krengen  bijna het slechtste in mij naar boven halen en mijn droom over een vriendelijke samenleving aan het wegduwen zijn, terwijl er toch echt ergere dingen zijn.

Maar ja, nu zijn ook in mijn atelier- op zolder- twee turbines zichtbaar vanuit het dakraam. Ik had al een poos niet meer geschilderd en de zin vergaat mij. De rust is zoek.

Maar vandaag, net nadat ik had zitten googlen naar passende raambedekking om actie te ondernemen waardoor ik de molens iets uit zicht kan krijgen, staan sommige wieken stil.
Het scheelt.
Drie vermaledijde windturbines staan stil. Mijn tuin is weer een beetje mijn tuin. Bijna, want nog steeds staan er twee kolossen pontificaal pal op de achtergrond. Gelukkig, voor zolang het duurt is er god zij dank geen extra beweging.
Vroeger-een paar maanden terug- voor het windturbine tijdperk aan het Hartelkanaal, kon ik me er niets bij voorstellen als mensen klaagden over die reuzen. Ze zorgen toch voor duurzame energie? Het zou allemaal wel meevallen. Ook dat draaien. Is toch leuk? 

Dat dacht ik. 

Totdat ze je leven gaan beïnvloeden. Dan is het andere duurzame koek. Dát duuuuurt maar. Anderen -zonder en zelfs met windmolens in hun achtertuin - zeggen dat ik me niet druk moet maken. Heus, ik ben de enige niet.

vrijdag 18 april 2014

Glasschilderen

Dit is mijn eerste resultaat van de workshop glas schilderen die ik ben begonnen te volgen. Totaal wat anders dan het ruimere schilderen op canvas, spaanplaat e.d. Het beschilderen van glas is subtieler werken dan wat ik normaliter doe.


Ik zie al draaiend met het werkje steeds andere dingen. Een mooi reisje.
Dit is hoe mijn eerste glasschilderwerkje was.




Thuisgekomen pakte ik het werkje per abuis vol in de natte verf vast. Gevolg een (witte) duimafdruk.

                                                                         Wat zie jij erin?














donderdag 10 april 2014

3) Windturbines


 Mijn tuin was mijn paradijselijk plekje


Mijn tuintje was mijn paradijselijk plekje,
een oase van rust
in de verte industrie geluiden.
Nu domineren twee bijna 'Euromastachtige' kolossen
hoog boven mijn tuin uit.
Aan weerszijden van die twee
de wieken van twee andere
windturbinekrengen.
'Gelukkig' :-( heb ik glaucoom
zodat ik dìe wieken niet altijd zie.

Het misstaat, het ergert mij, het doet mij mijn
open blik -op mijn mooie groene tuin- fronzen.
Ik probeer te mediteren op het gezoef zoefff zoefff,
op het gebrommm
dat sommige mensen niet schijnen te horen.
Hoe is dát mogelijk?
Misschien omdat er éen pal in het verlengde van  mijn achterraam,
-mijn uitzicht op mijn tuin- staat dat ik het meer hoor en ervaar?
Het mediteren lukt me (nog) niet. Voel mij gestrest. Mijn lichaam tintelt
van de prikkels, op dit moment de visuele.

De windturbines zijn TE aanwezig
de ene keer draaien ze langzaam,
de andere keer snel
hangt van de wind af.
Dat draaien is al ellende op zich. Altijd die beweging.
Steeds doen de turbines mij herinneren 
aan situaties waar ik- vooral als vrouw- geen vat op had en heb,
aan dat 'groten'  toch doen wat ze willen
al is er geen omgevingsvergunning

De turbines staan er illegaal
pal op dorpen met een 'beschermd' historisch dorpsgezicht.
Cultureel erfgoed schijnt niet meer van belang te zijn?

maandag 7 april 2014

Pesten en twee verjaardagen



Een kind is jarig. Negen jaar is zij geworden. Spannend. Dat speciale verjaardagssgevoel dat je als kind hebt maakt dat de dag speciaal is, maakt jou speciaal. Jouw verjaardag. Je geboortedag. Je voelt je gewenst. Je mag zijn. Je moeder maakt de kamer netjes en gezellig. Taart, andere lekkernij, plus eten en drinken staat klaar. Dan is het wachten op bezoek. Opa komt even langs. De dag glijdt als trage lijm voorbij. Wachten. Naar buiten kijken. Komen ze al? Er zouden ook kinderen komen.
Het meisje wordt op school gepest. Maar een verjaardag wordt toch zeker niet verpest? Dat haal je toch niet in je hoofd? 

Er is geen enkel kind voor haar verjaardagsfeestje gekomen. Hoe wreed kun je zijn?
Het is TE ERG! TE verdrietig.

Mijn hart en ziel huilen stil samen met haar en haar weinige familie. Het zit mij net zo hoog. 

Laat pesten stoppen. Laat er begrip zijn en laat vooroordelen stoppen. Het leven is zo kort.

Mijn volwassen zoon is ook jarig. Hij kiest zelf voor weinig bezoek. (Vorig jaar had hij een groot feest.) Mijn ex en zijn vrouw, onze dochter, een oom plus vrouw en ik zijn er wel. We krijgen lekkere taart. Zoonlief wil alles zelf doen. Hij aanvaardt geen hulp - ook niet van mij - in de keuken. De sfeer is ontspannen. Ik voel mij dankbaar dat zijn Pap, vrouw en ik goed met elkaar kunnen omgaan. De blikken zijn open. We kijken met vriendelijke ogen naar elkaar. We zijn meer dan onze fouten en tekortkomingen. Dit jaar voel ik geen verdriet om de scheiding. Het is zoals het is. Aan onszelf werken. Verbondenheid is. In gedachten verbind ik mij met onze zoon’s biologische moeder, ver weg in Indonesië. Stille verbondenheid. Dank je wel, zoonlief. We zijn dankbaar dat je geboren bent. Dankbaar dat je in ons leven mocht komen. Zo gewenst. Ik denk terug aan de kinderverjaardagen vroeger. Druk, erg druk, maar gezellig en blij. 

Twee verjaardagen op dezelfde dag. Mijn zoon en mijn nu negenjarig buurvriendinnetje – zoals wij elkaar noemen. 

Twee mooie mensenkinderen. 

Ik voel mij verscheurd dat ik mij niet in tweeën kon en kan delen.

Mijn zoon gaat voor, hoewel het meiske door het jaar heen ook aandacht krijgt van mij. Ik doe wat kan.


Ik denk aan mijn droom die vorig jaar gepubliceerd werd in Mijn Droom voor ons land: Vriendelijkheid. Opeens komen de tranen. 

Toch blijf ik dromen dat vriendelijkheid meer oplost dan aanval.