maandag 7 april 2014

Pesten en twee verjaardagen



Een kind is jarig. Negen jaar is zij geworden. Spannend. Dat speciale verjaardagssgevoel dat je als kind hebt maakt dat de dag speciaal is, maakt jou speciaal. Jouw verjaardag. Je geboortedag. Je voelt je gewenst. Je mag zijn. Je moeder maakt de kamer netjes en gezellig. Taart, andere lekkernij, plus eten en drinken staat klaar. Dan is het wachten op bezoek. Opa komt even langs. De dag glijdt als trage lijm voorbij. Wachten. Naar buiten kijken. Komen ze al? Er zouden ook kinderen komen.
Het meisje wordt op school gepest. Maar een verjaardag wordt toch zeker niet verpest? Dat haal je toch niet in je hoofd? 

Er is geen enkel kind voor haar verjaardagsfeestje gekomen. Hoe wreed kun je zijn?
Het is TE ERG! TE verdrietig.

Mijn hart en ziel huilen stil samen met haar en haar weinige familie. Het zit mij net zo hoog. 

Laat pesten stoppen. Laat er begrip zijn en laat vooroordelen stoppen. Het leven is zo kort.

Mijn volwassen zoon is ook jarig. Hij kiest zelf voor weinig bezoek. (Vorig jaar had hij een groot feest.) Mijn ex en zijn vrouw, onze dochter, een oom plus vrouw en ik zijn er wel. We krijgen lekkere taart. Zoonlief wil alles zelf doen. Hij aanvaardt geen hulp - ook niet van mij - in de keuken. De sfeer is ontspannen. Ik voel mij dankbaar dat zijn Pap, vrouw en ik goed met elkaar kunnen omgaan. De blikken zijn open. We kijken met vriendelijke ogen naar elkaar. We zijn meer dan onze fouten en tekortkomingen. Dit jaar voel ik geen verdriet om de scheiding. Het is zoals het is. Aan onszelf werken. Verbondenheid is. In gedachten verbind ik mij met onze zoon’s biologische moeder, ver weg in Indonesië. Stille verbondenheid. Dank je wel, zoonlief. We zijn dankbaar dat je geboren bent. Dankbaar dat je in ons leven mocht komen. Zo gewenst. Ik denk terug aan de kinderverjaardagen vroeger. Druk, erg druk, maar gezellig en blij. 

Twee verjaardagen op dezelfde dag. Mijn zoon en mijn nu negenjarig buurvriendinnetje – zoals wij elkaar noemen. 

Twee mooie mensenkinderen. 

Ik voel mij verscheurd dat ik mij niet in tweeën kon en kan delen.

Mijn zoon gaat voor, hoewel het meiske door het jaar heen ook aandacht krijgt van mij. Ik doe wat kan.


Ik denk aan mijn droom die vorig jaar gepubliceerd werd in Mijn Droom voor ons land: Vriendelijkheid. Opeens komen de tranen. 

Toch blijf ik dromen dat vriendelijkheid meer oplost dan aanval.

2 opmerkingen:

Tilly Kuiper zei

http://www.pestbriefje.com/

Marjolein zei

Mooi geschreven Tilly
Marjolein van www.vintagelein