dinsdag 22 april 2014

4) Windturbines

STILSTAANDE WIEKEN

Vandaag hebben we een meevallertje. Drie windturbines op rij staan roerloos. Geen draaiende wieken. Geen constant tureluurs makende beweging. Daarnet, toen ik even naar het dichtstbijzijnde dorp –ook met ‘beschermd’ historisch dorpsgezicht- fietste en ik de rij torenhoge windturbines zag staan bedacht ik me dat die krengen  bijna het slechtste in mij naar boven halen en mijn droom over een vriendelijke samenleving aan het wegduwen zijn, terwijl er toch echt ergere dingen zijn.

Maar ja, nu zijn ook in mijn atelier- op zolder- twee turbines zichtbaar vanuit het dakraam. Ik had al een poos niet meer geschilderd en de zin vergaat mij. De rust is zoek.

Maar vandaag, net nadat ik had zitten googlen naar passende raambedekking om actie te ondernemen waardoor ik de molens iets uit zicht kan krijgen, staan sommige wieken stil.
Het scheelt.
Drie vermaledijde windturbines staan stil. Mijn tuin is weer een beetje mijn tuin. Bijna, want nog steeds staan er twee kolossen pontificaal pal op de achtergrond. Gelukkig, voor zolang het duurt is er god zij dank geen extra beweging.
Vroeger-een paar maanden terug- voor het windturbine tijdperk aan het Hartelkanaal, kon ik me er niets bij voorstellen als mensen klaagden over die reuzen. Ze zorgen toch voor duurzame energie? Het zou allemaal wel meevallen. Ook dat draaien. Is toch leuk? 

Dat dacht ik. 

Totdat ze je leven gaan beïnvloeden. Dan is het andere duurzame koek. Dát duuuuurt maar. Anderen -zonder en zelfs met windmolens in hun achtertuin - zeggen dat ik me niet druk moet maken. Heus, ik ben de enige niet.

Hm, ik zit te zeurpieten, want drie hebben stilstaande wieken. Een zegen. Het doet mij goed. Geen gezoef. Geen gedraai.
In de verte hoor ik de industrie. Bekend geluid, ik probeer er- zoals ik gewend was- de zee in te horen. Zelf begrijp ik het niet dat ik daar wel tegen kan. Soit.
Het geluid van de vogels hoor ik weer beter zonder dat mijn ogen constant draaiende wieken zien.. Hun heen en weer gevlieg, behalve mijn typende vingers, is de enige beweging. Zacht bewegen blaadjes.

He, lekker is het om een bakkie troost in de tuin kunnen drinken zonder gedraai en gezoef of tintelend gevoel in hoofd en oren.

Zo sneu voor de bouwers dat ze de turbines niet gelijk  twee kilometer naar achteren -in het industriegebied of langs de A15-mochten bouwen.
En …nog steeds is er géén omgevingsvergunning!
Nederland waterland. Kunnen er geen lage waterradden -of hoe noem je dat?- gebouwd worden om elektriciteit op te wekken?

Daarnet heb ik een aangetekende brief naar de Woningstichting - waar ik bij huur- verzonden. Deze keer vertik ik het om de voorgestelde huurverhoging te betalen. Met mij vele anderen.


Geen opmerkingen: