woensdag 28 mei 2014

Glasschildering

                                                               Kleurencirkel 3

                                           ( de achtergrond van de eerste foto is een tafelkleed )

Klein, kleiner dan wat ik gebruikelijk maak
maar niet minder intens.
Misschien wel intenser,
veel ontstaat en verdwijnt weer
in een vloeiende glasverfbeweging.
Associaties. 
herkennen
erkennen.

Emoties.

Bewustwordingen

uiteindelijk


Uiteindelijk is het een vrolijk, passievol, zonnig werkje geworden
voorbij de woorden.





23 mei 2014.

 Met dank aan Magda voor de vele harmonieuze helende uren met gesprekken en ook in Stilte.

Het was een mooie reis.

In motion ( painting) Close up pictures.




The making of close up pictures from my paintings is something I can enjoy and see as an adventure.

It's healing&inspiring for me to see landscapes or whatever what- in what came intuitively- on the canvas

Probably you see also a lot from your point of view?
Feel free to share    what you see.

                                            This time I don't yet post the whole painting.





vrijdag 23 mei 2014

Mijn mening. Ik ben het zo zat. Gedachten aan G.W.




 Dit moet me echt van het hart.

In ons land heeft de vrijheid van meningsuiting een grote plaats. Echter, er zijn mensen vind ik, waartegen ik zou willen zeggen: ‘Stop eens met kwetsende uitlatingen te doen waarmee je een ander of …een ander land en een ander volk mee kunt beledigen. Gewoon ermee stoppen. We leerden toch van onze ouders dat wij fatsoenlijk met ons medemens moeten omgaan? Nou dan. Gedraag u.

Wij leren onze kinderen toch eveneens om op een fatsoenlijke manier te spreken en juist omdat we de vrijheid van meningsuiting hebben, wil dat nog niet zeggen dat zij/wij zomaar alles kunnen zeggen wat in ons opkomt? Eerst bezinnen en denken wat iets zou kunnen bewerkstellingen, dat gaf ik mijn kinderen mee.Waarom provoceren?

Ik schaam me soms, mijnheer Geert Wilders, dat men in het buitenland denkt dat wat u uitspreekt de mening is van heel Nederland en dus ook van mij. Gelukkig is dit niet zo. Heel Nederland bestaat uit tientallen diverse politieke partijen. Dat mag en kan hier. Democratie, een intens groot goed. Maar ik heb er genoeg van dat u er van alles uitflapt en als woordenbommetjes achterlaat terwijl het grootste deel van Nederland daar totaal niet achterstaat.

Woorden zijn kostbaar. Gesproken woorden hebben positieve of negatieve gevolgen.Waarom maakt u kapot dat wat onze ex koningin Beatrix heeft opgebouwd door haar respectvolle, waardige, waardevolle, vriendelijke manier van met andere staatshoofden om te gaan? Zij maakte verbindingen. Zij was ons visitekaartje en ik weet zeker dat ons nieuwe Koningspaar dat ook is en zal zijn. Koningin Beatrix deelde muziek, dans, schilderkunst en andere kunstuitingen met andere staatshoofden.Omgekeerd ook en dat vind ik grandioos. Zij was een Bruggenbouwster, zoals ik eerder elders in mijn Blognschreef. Samen eten en drinken doet wonderen. Samen van cultuur genieten ook. Dát in stand houden is belangrijk, vind ik. Evenals de vredevolle wijze van handel bedrijven die vaak-zover ik het begrijp- werd aangezwengeld door haar komst.

Een vermeden gevecht is een gewonnen gevecht. Met vriendelijkheid naar een ander Volk bereikt u echt veel meer, mijnheer Wilders. Ik vind (dat mag ik vinden) dat een politicus diplomatisch zou moeten zijn. Wat denkt u te bereiken met al die woordenaanvallen? Ik ben het zó zat, ik heb er zó genoeg van en ik ben heus de enige niet!

donderdag 22 mei 2014

Het recht om onze stem te laten horen





Na de afgelopen periode mij door de standpunten van menig politieke partij ten aanzien van het Europese parlement schap geworsteld te hebben en mij erin verdiept te hebben maak ik een bewuste keuze. Vooral bewust na al het gemopper op het internet gelezen te hebben van mensen die niet gaan kiezen. Het is hun goedrecht. Niet kiezen is ook een keuze. Waarschijnlijk omdat de klagers dan door kunnen mopperen als er niemand van hun smaak de touwtjes in handen heeft en er( bijvoorbeeld) te hoge vergoedingen blijven gegeven worden aan Europarlementariërs?

Europa is meer dan dat. De Europese Unie zorgt ook voor vrede en veiligheid, onder andere door ons tegen extremisme te beschermen(dat laatste vind ik een belangrijk punt.)
De euro zou ons moeten verbinden.
Laten we die verbinding maken.
Europa is voor gelijkwaardigheid van mannen,vrouwen, geaardheid en nog veel meer. Europa komt op voor mensenrechten, dierenrechten en de bescherming van de Aarde, mist er voldoende mensen in het parlement (parler=spreken en ment=denken) zitten van deze of gene partij.

Ik kan niet begrijpen dat mensen niet begrijpen dat we de macht hebben om te bepalen hoe het Europese parlement eruit gaat zien. Macht aan een persoon en dus partij mogen geven is zo’n verworvenheid. Al vind ik het ook wel eng.

Onze stem is hun stem wanneer de gekozene spreekt, handelt en niet handelt.
Voor vrouwen. Maar ook voor mannen. Er zijn landen waar verkiezingen nog uiterst gevoelig liggen. Waar de kiezers - als er al gekozen mag worden- beschermd moeten worden door soldaten tegen andersdenkenden. Er zijn landen waar nog geen kiesrecht is. Waar de toestand zo op scherp kan zijn dat mensen oorlog voeren voor een democratische samenleving en in het bijzonder het kiesrecht.
 
Vanmorgen pakte ik mijn stempas, na nog éen keer in te voelen of ik een juiste keuze zou gaan maken. God zegene de greep. 

Bij het stembureau is het stil. Twee mannen staan buiten te praten. In het grote sportcomplex zijn dames bezig in de kantine. De geur van koffie wolkt door de ruimte. Stemmers zijn  er niet. Alleen ik. Ah, lekker rustig. Dan bevangt mij een plaatsvervangende schaamte en ook verdriet dat in ons Nederland waar men de bek vol heeft van - eruit kotsende- vrije meningsuiting, niemand écht zijn stem durft te laten horen. De stem verkregen door het stemrecht. 

Ben je met iets niet eens? Lees, zodat je een  genuanceerde onderbouwde mening kunt geven. Niet dat dat gelijk een oplossing geeft. Parlementariërs zijn ook maar gewone mensen. Ik zou echt niet op hun plek willen zitten.
Ach ja, ik weet. Veel, heel veel kan en mag in een democratie. Het is een verworvenheid net als het kiesrecht. Democratie is ook heen en weer wiebelen tussen allerlei meningen en standpunten van alle mensen en al die verschillende politieke partijen. Zoveel. 

In een democratie mogen mensen wel en niet stemmen. Hoe het ook uitpakt, mensen hebben het recht om te stemmen en het recht om niet te stemmen.
Het laatste is ook een vorm van macht, hoe het ook uitpakt. Wie zwijgt, stemt toe al kletst diegene je de oren van het hoofd.
Vind ik.

zondag 18 mei 2014

Het schoolbord*




Van de week haalde ik mijn buurmeisjes van school op. Buurvriendinnetjes noemen wij elkaar.
Het voelt vreemd om - als moeder van volwassen kinderen die de schoolgaande leeftijd ver achter zich hebben gelaten - weer bij een lagere eh basis school te staan wachten. Het valt mij op dat de meeste moeders het haar strak naar achteren in een paardenstaart hebben. Ook staan er meer vaders en oma’s. Waarschijnlijk ben ik de enige buuf die daar staat? 

Het kijken of de kinderen al komen is hetzelfde als destijds.

De groep met de jongste kinderen gaat uit. Buurmeisje van vier zwaait enthousiast als ze mij ziet en we blijven zwaaien tot dat ze blij in mijn armen springt. Ik voel me een soort oma en heb een dankbaar gevoel dat kinderen zich op hun gemak voelen bij mij.

Dan is het wachten op zuslief. Een van de juffen zegt dat ik om mag lopen naar de andere ingang. Dat doen wij en we gaan naar binnen. Zelfs tot in de klas. Buurmeisje zit nog een werkje af te maken. De klas komt mij vertrouwd voor. Net als toen mijn kinderen schoolgaand waren. 



Dan draai ik me om naar het schoolbord. Wat zou er op staan? Ik ben perplex. Ik dacht meegegaan te zijn met de tijd, maar dit onderdeel is aan mij voorbij gesneld. Voor de klas hangt een megagroot digitaal televisiescherm met computerbeeld aan de muur. Dat is me wat. Krijgen de oogjes van de kinderen van deze tijd zelfs op school nog geen rust. Toch zie ik de voordelen. Aardrijkskunde opent letterlijk en figuurlijk de wereld voor ze en zo is het met ieder vak. 

‘Oh mevrouw, dit hebben we al een paar jaar’ zegt de meester. (Meester vind ik een ouderwetse benaming van een onderwijzer eh leraar in deze moderne tijd.)
Dag ouderwets schoolbord met je krijtjes, de droge wisser en de natte spons. In mijn schooltijd was het een eer om gevraagd te worden het bord te wissen. En wat was het leuk als er iets op het bord bleef staan tot de volgende dag. De leitjes met griffels komen ook terug in mijn gedachten.
‘Gebruiken jullie geen boeken meer?’
‘Ja hoor, mevrouw, kijk maar.’ Hij wijst en ik zie een boekenkast magertjes gevuld met boeken.

Gelukkig, er zijn nog boeken. 

Moge er nog lang-dat wat ik echte boeken noem- zijn. Lekker knus met een boek, leerboek kan ook, op de bank of in bed onder de dekens, is toch wat anders dan met een laptop op schoot.
In de beginperiode van de televisie zei mijn vader dat hij er nooit aan zou beginnen.’ Er komt geen televisie in huis.’ kondigde hij stellig aan. ‘Dat maakt het gezinsleven kapot’ was zijn mening.

zondag 11 mei 2014

Moederdag 2014



Moederdag

'sochtends met mijn dochter 
een gezellige, knusse, lange moeder-dochter
telefoonspraakwaterval genoten.
Face time, gezichtentijd
oh, oh, oh wat een uitvinding.

'smiddags komt mijn zoon onverwacht
op éen dag op en neer
met het openbaar vervoer
zijn aanwezigheid op zich is een geschenk
naast de goede gesprekken, humor en de zalige douchegel.

Nu is hij naar huis nu en ik naar bed.

Zachte piano muziek vult mijn slaapkamer.

En ik? Ik zit in bed
te schrijven op mijn laptop
en in mijn neus?
In mijn neus heb ik een proefflaconnetje
Chanel numero cinq geduwd
relaxed zit ik het in te ademen,
mijn moeders geur.
Waarschijnlijk ziet het er echt raar uit?
Je bent niet goed wijs met dat flaconnetje in je neus,
zeg ik tegen mezelf.

Ik laat het zittten.

Met een glimlach zit ik mijn moeder te herdenken
samen de slappe lach hebbend
ver over de dood heen
voel ik mij intens haar dochter.

Ah, Chanel no5. Dank je wel,


dinsdag 6 mei 2014

Je volwassen kinderen, jij en Facebook.



Hoe mag jij je – als ouder zijnde – gedragen op de Facebook pagina van je meerderjarige kind?
(Dit schrijf ik in het kader van Bevrijdingsdag en de vrijheid van meningsuiting. Ik mag lekker schrijven wat ik wil. Ik vind het grappig, dat ik het   …durf.)

De bedoeling is dat dit een humorvol stukje wordt en als een volwassen kind hier aanstoot aan neemt?  Jammer dan. Vette pech. Dan is het geen volwassen gedrag, net zoals ik nu ook lekker zit te kleuteren, te puberen of hoe je het wilt noemen.

Jouw meerderjarige kinderen en Facebook daar heb ik het over, want minderjarige kinderen en FB lijken mij een totaal ander verhaal. Ik ben oprecht dankbaar dat er nog geen internet en social media bestonden in de tijd dat mijn kinderen klein waren.
Hoe ga je met je volwassen kinderen om op hun Facebook tijdlijn? That’s the question. Het lijkt gemakkelijker dan het is. Je wordt als vriend geaccepteerd, maar ... daarna moet je je écht koest houden. Want éen misstap in de vorm van een (te) serieuze, humorvolle opmerking of gewoon zomaar een woord–omdat je denkt ’laat ik ook eens vlot doen’ - of omdat je vergeet dat je niets mag posten, wordt afgestraft. 

Éen woord op de FB tijdlijn van je volwassen kind zetten kan je gegarandeerd een preek opleveren in de vorm van zich steeds herhaalde zinnen in een privé bericht. 

Ja, ik weet. Jij, ouder, bent ook maar een mens en je denkt misschien: ‘huh?’ waar gaaaaat dit over als je belerende zinnen toegezonden zou krijgen per privé bericht? Nou, bijvoorbeeld: als reactie op bijvoorbeeld alleen het woord: sterkte. (leuk he? Wahahaha) En misschien krijg jij, ouder, de neiging om te denken. ‘Dan ontvriend mijn kind mij toch? En misschien denk jij er heel even aan je kind te ontvrienden. Maar ja, daar zeg je me wat. Dát is heftige shit. Want je moeder en jij  je kind ontvrienden doe je niet. Dat lukt niet. Dat lukt beide partijen niet.'
Het gaat er om dat je doorhebt dat je wél mag zien wat voor lollige, interessante, grappige of cynische dingen je kind op zijn tijdlijn schrijft. Echter …Belangrijkste opvoedregel voor ouders. Bemoei je er niet mee. Wat hij of zij ook schrijft :’bemoei je er niet mee.' Al ben je zelf in wat voor leuke bui of meelevende bui of ...erger, een opvoedkundige bui. 'Laaaat het. Wees wijs. Onthoud dit goed.'
Of ...je zou toestemming moeten krijgen. 
Vrijheid van schrijven geldt niet voor jou- als ouder- op de tijdlijnen van je kinderen. Nooit. Vroeger kon je ze opvoeden.

Nu voeden ze jou op.

Zie het maar als stiekem in hun leven mógen gluren, dat is een eer al staat er soms de grootste nonsens. LOL

Gedraag je, ouder, doe niets. Schrijf niets. Behalve op Bevrijdingsdag. Dan mag het even, zoals ik het mijzelf nu toesta. Maar wie weet wat de gevolgen zijn? Maak je borst maar nat. Wahahaha
Zie het maar als een kans om te helen, want er komt een moment dat je innerlijk kind of erg verdrietig wordt, zich afgewezen voelt of ... in opstand komt. En terug wil gaan keten zoals dit persoontje nu doet. Ik kan het niet laten dit te schrijven en lach me suf.
Nog een paar minuten Bevrijdingsdag.:-D



maandag 5 mei 2014

Vrijheid & Verbondenheid (glasschildering)


                                             Glasspainting: Freedom& Connection
                                      Glasschildering: Vrijheid & Verbondenheid
                                                               mei 2014


Een lang gedichtsel schreef ik daarnet over vrijheid, verbondenheid en vriendelijkheid bij bovenstaande glasschildering. (het is een en hetzelfde werk. De v maakte ik er later in.)

Te langdradig vond ik het gedichtsel worden.

Vrijheid is soms iets laten. Iets niet perse moeten. Vrijheid is wél een mogen. Ik mag van mezelf dat gedichtsel hier plaatsen, maar het hoeft niet. Dat lijkt een mij beperken, doch het is mijn vrijheid. Het is mijn vrijheid om keuzes te maken. Niet altijd mijn mening hoeven te geven en delen, vooral niet als ik het persé in het kader van vrijheid van meningsuiting wil doen. Het gevoel dat ik mag schrijven wat ik wil en in mijn blog plaatsen wat ik wil is een niet vanzelfsprekend geschenk waar ik dankbaar voor ben.

Vandaag kies ik ervoor om er nog beter over na te denken dan anders. Misschien dat ik ooit door mijn schrijven een constructief verschil mag maken in andermans leven? Wie weet.

Net als wel of niet de vlag mogen uithangen vrijheid is. Ik kijk naar buiten en heb een feestelijk, dankbaar gevoel van vrijheid vieren.Het rood wit blauw wappert rustig en vrij aan de vlaggemast die aan de gevel van mijn woning vastzit. De lucht is zachtblauw mooi. Het is een zonnige dag. Wij -vlaggers- zijn slechts met vier vlaggen zover ik het nu kan zien. Dat maakt me een beetje triest.  Maar ja, we leven in vrijheid. We mogen en kunnen kiezen. Daar gaat het om. Later op de dag tel ik er meer.

Ik denk terug aan mijn moeder die tijdens de oorlog in haar verpleegstersuniform stiekem voedsel en kleding bij gevangenen wist te brengen. Op haar fiets met houten banden hobbelde ze kilometer na kilometer het land door. Ze was dapper!
Ik denk terug aan mijn vader die ondergedoken zat en ...weloverwogen schreef en pisidiums determineerde.
Ik denk terug aan mijn vaders partner. Gisteren googelde ik haar, doch vond niets op het world wide web. Meggy François- Klaasse was verzetsstrijdster en mede dank zij haar zit ik nu in vrijheid te schrijven. Ben begonnen over haar te schrijven. Het heeft tijd nodig, want ze was me er eentje. Helaas kon ze nooit over het verzet vertellen. Ze kon het niet.
Meggy rust in vrede. Dank je wel dat je Papa gelukkig maakte en dank je wel dat je in het verzet zat en dat we mede dank zij jou in Vrijheid leven.

            

                                                        Vrijheid & Verbondenheid.

                                                                             V
           Met de V kun je vele gevoelens opwekken door krachtige helende V woorden te maken.



zondag 4 mei 2014

Dodenherdenking 2014


Wij herdenken,
wij gedenken
Zij, die voor onze vrijheid
 zijn 
vermoord of omgekomen
door uitputting of op een andere manier.

Laatst zei iemand: ‘het is al zo lang geleden.’
Dan zeg ik op een dergelijke zin: ‘het is als gisteren.’

Zij, die werden gediscrimineerd op een afschuwelijke wijze.
 Waarom?
Nog steeds begrijp ik het niet.
Zij, jong en oud,
 die op afgrijselijke wijze hun laatste jaren moesten doorbrengen.
Waarom?
Nog steeds begrijp ik het niet.