zondag 18 mei 2014

Het schoolbord*




Van de week haalde ik mijn buurmeisjes van school op. Buurvriendinnetjes noemen wij elkaar.
Het voelt vreemd om - als moeder van volwassen kinderen die de schoolgaande leeftijd ver achter zich hebben gelaten - weer bij een lagere eh basis school te staan wachten. Het valt mij op dat de meeste moeders het haar strak naar achteren in een paardenstaart hebben. Ook staan er meer vaders en oma’s. Waarschijnlijk ben ik de enige buuf die daar staat? 

Het kijken of de kinderen al komen is hetzelfde als destijds.

De groep met de jongste kinderen gaat uit. Buurmeisje van vier zwaait enthousiast als ze mij ziet en we blijven zwaaien tot dat ze blij in mijn armen springt. Ik voel me een soort oma en heb een dankbaar gevoel dat kinderen zich op hun gemak voelen bij mij.

Dan is het wachten op zuslief. Een van de juffen zegt dat ik om mag lopen naar de andere ingang. Dat doen wij en we gaan naar binnen. Zelfs tot in de klas. Buurmeisje zit nog een werkje af te maken. De klas komt mij vertrouwd voor. Net als toen mijn kinderen schoolgaand waren. 



Dan draai ik me om naar het schoolbord. Wat zou er op staan? Ik ben perplex. Ik dacht meegegaan te zijn met de tijd, maar dit onderdeel is aan mij voorbij gesneld. Voor de klas hangt een megagroot digitaal televisiescherm met computerbeeld aan de muur. Dat is me wat. Krijgen de oogjes van de kinderen van deze tijd zelfs op school nog geen rust. Toch zie ik de voordelen. Aardrijkskunde opent letterlijk en figuurlijk de wereld voor ze en zo is het met ieder vak. 

‘Oh mevrouw, dit hebben we al een paar jaar’ zegt de meester. (Meester vind ik een ouderwetse benaming van een onderwijzer eh leraar in deze moderne tijd.)
Dag ouderwets schoolbord met je krijtjes, de droge wisser en de natte spons. In mijn schooltijd was het een eer om gevraagd te worden het bord te wissen. En wat was het leuk als er iets op het bord bleef staan tot de volgende dag. De leitjes met griffels komen ook terug in mijn gedachten.
‘Gebruiken jullie geen boeken meer?’
‘Ja hoor, mevrouw, kijk maar.’ Hij wijst en ik zie een boekenkast magertjes gevuld met boeken.

Gelukkig, er zijn nog boeken. 

Moge er nog lang-dat wat ik echte boeken noem- zijn. Lekker knus met een boek, leerboek kan ook, op de bank of in bed onder de dekens, is toch wat anders dan met een laptop op schoot.
In de beginperiode van de televisie zei mijn vader dat hij er nooit aan zou beginnen.’ Er komt geen televisie in huis.’ kondigde hij stellig aan. ‘Dat maakt het gezinsleven kapot’ was zijn mening.
Zelf denk ik dat nu ook, vooral als er constant een televisie aanstaat die de baas is over een gezin. Ik vind de straling en de bewegende beelden niet goed voor kinderen en hun verbeelding wordt niet zo getriggerd als bij het lezen van een boek. Hoe kan een klein kind waarheid en fantasie uit elkaar halen?
Van schoolbord naar digibord. De tijd snelt zijn nieuwigheden de wereld in.

Ik heb moeite om er in mee te gaan.

Geen opmerkingen: