donderdag 22 mei 2014

Het recht om onze stem te laten horen





Na de afgelopen periode mij door de standpunten van menig politieke partij ten aanzien van het Europese parlement schap geworsteld te hebben en mij erin verdiept te hebben maak ik een bewuste keuze. Vooral bewust na al het gemopper op het internet gelezen te hebben van mensen die niet gaan kiezen. Het is hun goedrecht. Niet kiezen is ook een keuze. Waarschijnlijk omdat de klagers dan door kunnen mopperen als er niemand van hun smaak de touwtjes in handen heeft en er( bijvoorbeeld) te hoge vergoedingen blijven gegeven worden aan Europarlementariërs?

Europa is meer dan dat. De Europese Unie zorgt ook voor vrede en veiligheid, onder andere door ons tegen extremisme te beschermen(dat laatste vind ik een belangrijk punt.)
De euro zou ons moeten verbinden.
Laten we die verbinding maken.
Europa is voor gelijkwaardigheid van mannen,vrouwen, geaardheid en nog veel meer. Europa komt op voor mensenrechten, dierenrechten en de bescherming van de Aarde, mist er voldoende mensen in het parlement (parler=spreken en ment=denken) zitten van deze of gene partij.

Ik kan niet begrijpen dat mensen niet begrijpen dat we de macht hebben om te bepalen hoe het Europese parlement eruit gaat zien. Macht aan een persoon en dus partij mogen geven is zo’n verworvenheid. Al vind ik het ook wel eng.

Onze stem is hun stem wanneer de gekozene spreekt, handelt en niet handelt.
Voor vrouwen. Maar ook voor mannen. Er zijn landen waar verkiezingen nog uiterst gevoelig liggen. Waar de kiezers - als er al gekozen mag worden- beschermd moeten worden door soldaten tegen andersdenkenden. Er zijn landen waar nog geen kiesrecht is. Waar de toestand zo op scherp kan zijn dat mensen oorlog voeren voor een democratische samenleving en in het bijzonder het kiesrecht.
 
Vanmorgen pakte ik mijn stempas, na nog éen keer in te voelen of ik een juiste keuze zou gaan maken. God zegene de greep. 

Bij het stembureau is het stil. Twee mannen staan buiten te praten. In het grote sportcomplex zijn dames bezig in de kantine. De geur van koffie wolkt door de ruimte. Stemmers zijn  er niet. Alleen ik. Ah, lekker rustig. Dan bevangt mij een plaatsvervangende schaamte en ook verdriet dat in ons Nederland waar men de bek vol heeft van - eruit kotsende- vrije meningsuiting, niemand écht zijn stem durft te laten horen. De stem verkregen door het stemrecht. 

Ben je met iets niet eens? Lees, zodat je een  genuanceerde onderbouwde mening kunt geven. Niet dat dat gelijk een oplossing geeft. Parlementariërs zijn ook maar gewone mensen. Ik zou echt niet op hun plek willen zitten.
Ach ja, ik weet. Veel, heel veel kan en mag in een democratie. Het is een verworvenheid net als het kiesrecht. Democratie is ook heen en weer wiebelen tussen allerlei meningen en standpunten van alle mensen en al die verschillende politieke partijen. Zoveel. 

In een democratie mogen mensen wel en niet stemmen. Hoe het ook uitpakt, mensen hebben het recht om te stemmen en het recht om niet te stemmen.
Het laatste is ook een vorm van macht, hoe het ook uitpakt. Wie zwijgt, stemt toe al kletst diegene je de oren van het hoofd.
Vind ik.

Geen opmerkingen: