woensdag 11 juni 2014

Familiedag



Samenkomen? Een zeldzaamheid. Wij zien elkaar- ja, mijn kinderen zie ik wél vaker- bij een enkele verjaardag, een overlijden, soms bij ziekte en oudste zus is heel lief en gul. Cadeaux, zelfs in de vorm van een reis. Dan opeens in tien dagen beslist … een familiebijeenkomst op Tweede Pinksterdag.
Koffie, thee, limonade met roomboterkoekjes bij mij -zo bijzonder- in de tuin. De pan met soep die ik klaar had, is blijven staan zoals hij stond.
Fijn elkaar te zien. Zoen geven, smak smak, twee of smak, smak, smak drie. Kiezen tussen Nederlands of Frans zoenen. Lol. Terwijl het gaat om de begroeting, hoe dan ook. Geen andere moeilijkheden. Mijn paradijselijk plekje is opeens klein voor zoveel mensen tegelijkertijd.

Dan in twee auto’s richting zee. Mijn twee zussen en ik, twee zwagers, mijn twee kinderen en twee nichtjes. Dat is het. Negen man sterk. Onze overleden ouders en broer en al die er niet meer zijn zijn er in gedachten bij. De verwachte megadrukte door het warme weer op weg en strand kwam er niet. Noodweer stelde zichzelf  uit en barstte later, veeeel later ongegeneerd los als een woesteling. Ieder was toen weer veilig terug op de eigen thuisbasis.
Wij wandelden en verdwaalden door duinen, duinige heuvels, bos en over het strand. Lachten, kletsen, zweten, zochten, overlegden, luisterden of waren stil. Rode vochtige hoofden en te weinig drinken mee. Regelmatig dacht ik aan de vele  flesjes water die ik koel had  gezet in de koelkast. Voor tijdens de wandeling. Het denken eraan loste de dorst en de warmte helaas niet op.


We kwamen paarden tegen. Ze stonden- als om hun vrijheid te vieren- hoog op een duin. Dat beeld, die paardenkracht, blijft mij maar bij als ontspannen beeld van de middag. Behalve mijn valpartij was er geen wanklank.
Gezamenlijk wandelen, lopen en ergens eten geeft saamhorigheid, versterkt de de band al zie je elkaar zelden. Harmonie in beweging.

Mijn moeder schreef ooit in mijn poëziealbum: wij zessen in dit franse land hebben een hechte vaste band en al draait de wereld nog zo raar, wij houden van elkaar. Tijdens en na het wonen in Frankrijk zijn wij gaan uitwaaieren, als kind al. Maar ... wij houden van elkaar. Of we nou wel of niet een bloedband hebben maakt niets uit. Verbondenheid is, zelfs over de dood heen.

Mmm, warm dankbaar gevoel in mijn borst, nog steeds. Dank je, jongste zus voor het organiseren.
Jullie energie hangt nog steeds in huis en tuin. Gewoon gezellig, alsof vooral het huis, meer leeft.

Tevens is het nog stiller.

Geen opmerkingen: