vrijdag 20 juni 2014

Mij rijk voelen



Na pijnlijke heup en voetdagen waarin ik met moeite letterlijk en figuurlijk vooruitkwam, heb ik mezelf gisteren een schop onder de kont gegeven. De telefoon gepakt en een vriendin gebeld. Ik ben totaaaaal niet bellerig, maar I did it. Na het boodschappen doen ging ik  bij die vriendin op de koffie  en at bij haar een boterham. Naderhand nodigde ik vriendin uit om bij mij te komen avondeten. Grappig he op een en dezelfde dag?

De tijd genomen om thuis  de tafel mooi te dekken met het feestservies van mijn moeder dat ik te weinig gebruik. Een lekker maal in elkaar te flansen met daarbij een schaal volrauwkost en fruitstukjes. Zomerweelde. Vriendin bracht zowaar rode rozen mee. Ik keek haar aan: wil dat iets speciaals betekenen?
‘Nee, gewoon omdat we goede vriendinnen zijn.’ Ah, maar op zich vind ik dát al een geschenk.
De rode rozen staan mij nu stil  aan te kijken als symbool voor leven, liefde en doorleven. De tekst van het lied The Rose komt in mij op.


Mooie gesprekken met vriendin gehad. Ook wierp zij haar verpleegstersblik op mijn vreemd uitziende dikke voet. Jawel, ik zegde toe dat ik de huisarts zou bellen. Dit heb ik gedaan vanmorgen.( Of ik maandag echt ga, dat is een ander verhaal.) Waarna ik ben gaan zwemmen. De kleedhokjes waren vol met kinderen, lawaai, getier, gescheld en gevloek. Aan hun stemmen te horen, schat ik ze op een jaar elf. De overvloed aan smerige taal die ze eruit kotsen naar elkaar vind ik vreselijk. Ik zal ze éen keer 'zeggen'. Onder andere ‘ Smoel, hoer, trut, smerige hoer, kankertrut,  tyfuslijer, blijf met je klauwen van mijn spullen af .' De gvd's en ziektes vlogen door de ruimte heen. ‘ Echt nieeeet normaal meer. Brr. Wat is het toch tegenwoordig schering en inslag met al dat gescheld? Vrijheid van meningsuiting?  Zorgelijk! Ik werd er bijna onpasselijk van. Stond te bedenken of  ik er iets van zou kunnen zeggen. Op dát moment werd het steeds stiller en waren de kinderen op weg naar het wedstrijdbal. “Sterkte, juf’ wens ik school en zwemjuf toe.

Zelf heb ik zalig gezwommen in een bijna leeg recreatie bad en ook buiten. Dan naar huis. Langs bakker om brood, broodjes en krentenbollen te kopen. Tussen de middag vang ik twee buurkinderen op. Deze komen en nemen een derde mee. Of die ook mag komen eten? Moeders van dit kind- die erbij loopt- vindt het goed. Ik ook. Vlug dek ik bij terwijl ik als grapje hardop denk. ’Ik kan wel een crèche beginnen.’  Zegt éen van de kinderen. 'Jaaa, dan kan dan die en die komen en een andere keer die en die. Goed , Tilly?’ Ik glimlach. ‘Nee, daar beginnen we niet aan, ik wil de ouders kennen en de ouders mij.’ En ...ik vind het een verantwoording en ik  kan soms ook moe zijn.
Maar toch? Hm, eens opzoeken op google. Ik meen dat als je regelmatig meerdere kinderen opvangt je daar papieren voor moet hebben? Hm, ergens vind ik dat prima. Je kunt niet voorzichtig genoeg zijn, je hoort soms gekke dingen.
Nee, toch maar geen crèche beginnen. Dat is me echt te druk en kan soms ten koste gaan van gezelligheid.

 Want zó gezellig  vind ik het samen eten.  Kringetje maken zoals daarnet met zijn vieren, babbelen, schoolverhalen vertellen. Ze leren steeds meer luisteren naar elkaar.  Ze zijn beleefd maar toch spontaan.  Samen eten zingen. Lachen, blijheid, speelsheid. Het uur is zo voorbij, de laatste minuten  doe ik muziek aan en  dansen we gek als een clown en dan  mooi als een feetje zodat de kinderen op school weer stil kunnen zitten.
Nu voel ik mij  afgeknoedeld.  Mijn zes en zestig jarige lijf en geest laten zich voelen. Toch vind ik het een eer als een kind zich op zijn gemak voelt bij je. Iets kostbaarder is er niet.

Wat ik ook zo fijn vind, is dat er vandaag zowaar drie ansichtkaarten op de deurmat vielen. Mooie kaarten met oh zulke dierbare, lieve teksten. Een heeft aan de voorkant de tekst: Follow your heart, it knows the way. De ander van een vriendin uit Denemarken die de prachtige natuur omschrijft waar zij zich op dat moment van schrijven bevond en een derde kaart van ouders van een tweeling die vriendin is met mijn dochter. Kaart uit Frankrijk, ook met beschrijving. Mm. Handgeschreven post vind ik zo’n cadeautje en het verbindt op een andere manier dan e-mail, die meestal als pingpongen is. 

De stilte is terug. Ik vind het best. Toch  blijven de kinderstemmen en hun energie als een echo hangen.  Zij hebben blijheid retour in mij en mijn huis gebracht.

Wat voel ik mij rijk vandaag

Geen opmerkingen: