woensdag 18 juni 2014

Uit de schuur*


Twee weken sta ik alweer in de schuur. Dat was gemakkelijk voor als de familiedag plaats zou vinden. De gang staat anders zo vol vindt de vrouw. Echter, familiedag is voorbij en zij verwacht geen bezoek.
Als ze geen aanloop krijgt, gaat ze op bezoek in de buurt en gebruikt zij mij. Ik ben haar steun en toeverlaat, vooral als het lopen niet zo best gaat en te pijnlijk voor haar is. Zij vindt het prettig wanneer ik in de gang sta, omdat mijn aanwezigheid haar eraan herinnert om mij te gebruiken.

Ik ben een optie om te kunnen bewegen. Als een gereedstaand paard in de gang. Jawel, ik geef toe dat het op mij klimmen en goed in het zadel gaan zitten een pijnlijke aangelegenheid is voor haar. Doch het lukt haar steeds weer.

Ze moet vallen voorkomen. Op bekende wegen rijden waar ze weet dat er geen hobbels en gaten zitten. Want ja, we zijn een paar keer omver gesmakt doordat ze iets niet zag en sinds de laatste keer heeft ze langer last van de val dan anders. Snerpende heuppijn en een dikke voet.

He, wat is dat? Ze komt de schuur binnen, veegt met haar hand over mijn zadel dat altijd klaar staat voor haar, pakt mij beet, houdt met éen hand de schuurdeur open, leidt mij over het smalle paadje door de keukendeur en keuken naar de gang. Voorzichtig zet ze mij neer en ik hoor haar in gedachten zeggen: ‘Vandaag is het niet verantwoord om met je uit rijden te gaan. Ik krijg mijn been moeilijk opgetild. Maar in ieder geval sta je paraat. Dank je wel fiets, dat je er bent.’

Geen opmerkingen: