vrijdag 25 juli 2014

Wij delen allen dezelfde adem (gedichtselachtigheidje)





Heen en weer
gewaaid
worden de takken.
Ja, er wordt druk gezwaaid
Dank je wel, bomen.
Dank voor jullie schoonheid, zuurstof,schaduw
en al  de andere geschenken.
Het spel van heen en weer bewegende bladeren
waar zon en maanlicht
dag na dag weer doorheen kan dansen
totdat alleen nog takken over zijn,
een kale boom
zonder opsmuk. Altijd zijn jullie mij zo lief, zo lief.'

Mussen zwiepen nog wakker
 mee in de avondwind,
Dank je wel bomen voor de stevige stammen
waar ik zo lekker tegenaan kan hangen
mijmeren
terwijl levenskracht mij oplaadt
voel ik hoe jullie wortels zich verspreiden
onder de grond andere wortels aanrakend
als een eeuwigdurende 
boodschap van verbondenheid.

Dank bomen voor het voorbeeld.

De juiste woorden


 Onderstaand artikel door Aad Lips bevat de broodnodige woorden die geschreven moesten worden in deze dagen van nationaal meeleven met de slachtoffers en nabestaanden van het omgekomen vliegtuig met vluchtnummer MH17.( Dochter van mijn buurvrouw is een paar dagen terug met een ander toestel doch met hetzelfde vluchtnummer naar Maleisië vertrokken. Ingrijpend.) Gisteren wou ik iets dergelijks verwoorden - omdat er zoveel ongenuanceerde meningen de wereld in worden gekotst -.maar kon er de woorden niet voor vinden. Aad Lips wel. Dank. Ik deel het hier, het lukte me niet me aan te melden op je site.

http://krag.nu/Items/blog/Waar-zijn-we-mee-bezig/

Sterkte in het bijzonder nu  voor de zoekers, bergers en het identificatieteam. Diep respect. Ik hoop oprecht dat er geen gewapende missie komt, dat zou verkeerd vertaald kunnen worden. Ook  hoop ik dat kranten geen grote krantenkoppen blijven schrijven over dat we sommige landen niet nodig zouden hebben. Lok geen reacties uit.  Laat rustig onze regering haar werk doen. Met diplomatie






donderdag 24 juli 2014

Verbondenheid



Vandaag schreef  op Facebook iemand boos en ietwat verongelijkt dat wij in Nederland ons te veel buigen over de vele medelanders en andere medemensen uit andere landen die omgekomen zijn bij de MH17 tragedie. Waarom? Terwijl er in de Gazastrook zoveel ellendigheid plaatsvindt.  Het voelt voor mij alsof er op de begrafenis van een dierbare iemand zegt:’ zeg, hoor eens even. Denk jij wel aan alle andere ellende in de wereld? Geen tijd om stil te staan, want je moet meeleven met de rest van de wereld.’

Ik begrijp het wel en niet. Normaliter leef ik mee met de ellende van de wereld en ...het lost niets op. Dus brand ik wereldvrede kaars na wereldvredekaars, mij verbindend met mensen die ook kaarsen branden. Als je een kaars aansteekt ben je verbonden. Dan bid je voor vredevolle harmonieuze verhoudingen tussen mensen, landen, volken. Begrip voor elkaars eigenheid hebben.

Dat meeleven doen we, maar waarom boos, zo boos worden omdat we even geconcentreerd zijn en met elkaar verbonden zijn door al die kisten met lichamen die Nederland worden binnengevlogen? Respectvolle indrukwekkende plechtigheden en dan  rouwstoeten zo lang dat het me naar de keel grijpt. 

Waardig en respectvol. 

Heus, ook ik wens dat in ieder oorlogsland waar mensen gedood worden er waardig wordt omgegaan met de omgekomenen. En ja, ik vernam vandaag dat er weer twee vliegtuigen zijn neergestort. Dat nieuws gaat niemand in de koude kleren zitten. 

Wanneer gaan we net als in Bhutan voor altijd streven naar het bruto nationaal geluk? In deze dagen van nationaal verdriet merk je hier in Nederland dat de verbondenheid groot is. Dát telt. Dát is belangrijk. Er is mededogen. Dát telt dubbel.



Respect*



 Gisteren de eerste keer, vandaag meer.

Twee en zeventig keer indringende beelden van door liefdevolle sterke handen en schouders gedragen kisten met zoveel voorbije lief en zoveel leed voor nabestaanden.


Stille emoties.

Dan een colonne van twee en zeventig rouwauto’s door het land. 

Morgen weer.

woensdag 23 juli 2014

Plechtigheid



Respect betuigen, waardig afscheid en  vertrek van en uit Oekraïne.

Respect betuigen, waardige terugkeer en ontvangst in Nederland.

Slachtoffers die een andere reis in gedachten hadden,

Gedisciplineerde mensen in uniform
dragen
kist na kist de twee vliegtuigen uit.
Iedere kist als een  symbool voor alle omgekomenen.

Stilte.

Iedere kist met ieder lichaam krijgt een eerbetoon.

Plechtig en in stilte.

De laatste vier kisten met omgekomenen uit Oekraïne
De laatste vier uit de vliegtuigen
Symbool voor het individu, voor een weggevallen gezin.

Diep leed.

Moge jullie  zielen rusten in vrede en liefde
ondanks alles.

Kippenvel

Stilte

Een beeld met lied komt in me op
uit de film Hair
Soldaten die een vliegtuig in marcheren,
Nog ongeschonden, nog nooit iemand gedood
de oorlog in.

Moeder, vaders, zonen, dochters, broers, omen, tantes, kleinzonen en kleindochters.
Vrienden, vriendinnen en kennissen.

Stilte.

vrijdag 18 juli 2014

Vliegtuigtragedie



Vliegtuigtragedie   MH17

Nu ik erover nadenk krijg ik kippenvel dat de boodschap die ik eergisteren publiceerde in mijn blog, ook nu weer in geval van de vliegtuigramp van het Maleisische toestel, van toepassing is. Het toestel dat donderdag 17 juli, gisteren  (mogelijk) werd neergeschoten.

 Te schokkend.

Alle nabestaanden wens ik liefde, sterkte, steun, troost en innerlijke kracht toe. Mijn dochter belde net dat ze Jenny en haar man Popo van restaurant Asian Glorie in Rotterdam kende. Mijn zoon eveneens. Ze aten er graag. Mijn dochters chef en cheffin zouden er vanavond gaan eten. 
Het is niet te bevatten zo snel levens kunnen zijn afgelopen en hoe anders het leven er voor alle nabestaanden opeens uitziet. Sterkte Kevin, met  het verlies van je ouders en oma. Moge alle mooie herinneringen die je met je ouders en oma had als een gids voor je verdere leven zijn en je de liefde, moed en kracht geven om je levenswandel te gaan. Dit wens ik álle nabestaanden van de 298 omgekomen inzittenden toe, maar ik besef dat het een schrale troost is. De wonden zijn te vers.

Het is te veel voor woorden nu.

En nee, ik ben heus niet het leed elders vergeten. Al die oorlogen. Al die meningsverschillen. Al dat geweld. Al die burgerslachtoffers.

                                                


woensdag 16 juli 2014

Een piepklein stapje



  

Er zijn geen woorden voor om al het leed  ter wereld te verwoorden. Er zijn geen woorden voor om alle mensen te troosten en te steunen in hun diepe leed die hun dierbaren door geweld zijn verloren. Dáarom steek ik een wereldvrede kaars aan. Het kan alle pijn in een ander niet verzachten, het kan wel het gevoel van verbinding in vrede en liefde versterken waar wij allemaal in het diepst van onze harten en zielen naar hunkeren.

Jaren geleden kreeg ik van mijn oudste zus een wereldvrede kaars waarvan het lontje de essentie droeg van de wereldvrede vlam.
Met de weer aangestoken vlam heb ik door de jaren heen al veel kaarsen aangestoken en doorgegeven. Het heeft iets magisch te bedenken dat wereldwijd vele mensen in stilte de vredesvlam doorgeven, zich met elkaar verbinden en voor diplomatische harmonieuze verhoudingen zijn en vredevolle oplossingen. De intentie hebben om niet te blijven hangen in ruzie, pesten, en in het groot: oorlog.

Een vermeden gevecht is een gewonnen gevecht leerde ik ooit. Het lost meer op dan aanval.

Op dit moment weet ik mij verbonden met veel mensen.
De wereldvredes vlam  is als een Olympisch vuur, doch niet prestatiegericht. De enige prestatie is het in de stilte komen bij het aansteken van mijn kaars  en in diezelfde stilte geef ik door. Virtueel of door de vlam daadwerkelijk door te geven.


http://worldpeace.org/nl