woensdag 2 juli 2014

Gemisgedachten (er is niets mis met dierbaren missen)



Fijn dat je …

Deze maand is het drie jaar geleden dat mijn vader overleed. Kortgeleden zei ik dat ik hem mis(te). En ik kreeg een -eerder hetzelfde- echt goedbedoelde respons: ‘maar wel fijn he, dat je hem de laatste drie jaar van zijn leven eindelijk beter hebt leren kennen? Hoe oud was je vader ook alweer? Oh, bijna zevennegentig. Ja, dan mag je niet klagen he?’

Ik klaag niet. Ik mis mijn vader. Is dat klagen? Het kind in mij mist vanaf haar 11de haar ouders. Het gemis  is nog steeds niet over, hoe dankbaar ik ook ben voor die drie jaar. Hoe dankbaar ik ook ben dat ik mijn ouders in mijn DNA en hartenklop weet en voel.

Waarom is het zo moeilijk te begrijpen dat het éen het ander niet uitsluit? Ik kies ervoor het gemis te accepteren, want als ik ertegen ga vechten omdat het er niet zou mogen zijn, dan doet dat gemis nog meer zijn best om gezien te worden.

‘Gemis, ik zie je heus wel. Ik voel je heus wel en respecteer je. Heus wel! Ik kijk naar je, ik voel je.
Kom, laten we iets doen waar je blij van wordt. Schrijf maar.’ 

Ja, ik ben intens dankbaar dat mijn vader de laatste drie jaar van zijn leven in Nederland woonde. Hoewel, een oude boom als hij had niet verplant mogen worden. Hij wou zelf. Ik geef toe dat het wel ‘gemakkelijker’ was na zijn overlijden om alles hier te regelen in plaats van in Frankrijk. Dát is een feit. Ook was het fijn hem iets vaker te kunnen bezoeken. Vaker dan vaker naar Frankrijk gaan.Wat was dat te gecompliceerd geweest en wat een stress. Mijn vader leverde wel heel veel in door zijn Franse leven cq zijn leven in Parijs achter zich te laten.
Toch mis ik mijn vader. Het mag van mezelf. Iedereen mag hen die overleden zijn missen. Daar is niets maar dan ook niets mis mee. 

Ik gedenk nu ook mijn moeder, mijn broer, mijn ooms en tantes, oud tante Adel die als een oma was, Talou, mijn borstkanker lotgenote Joke, oude vriendin praatpaal Jeanne, mijn dieren- de honden Bijou en Prins, mijn katten: Woemel, Poekie, Moor en Mies, konijnen Witje en Rennertje, hamsters, vissen, mijn 15 jaar oude vis Joy die op mijn 65ste verjaardag opeens ging hemelen. Weg vreugde. Alle patiënten/cliënten die tijdens mijn werkend leven overleden. Ja, van de laatste groep maakten sommigen diepe indruk op mij. Dan zijn er ook nog moeders van vriendinnen die overleden zijn. Schrijfmaatje Peter en ja ook schrijfmaatje Jan Willem die op dezelfde dag en jaar geboren was als ik.
Zovelen overledenen. Mijn huwelijk en het gezinsleven dat patsboem overleed en dat nog steeds zit te mieren, ook omdat ik twee dierbare mensen eveneens mis. Hoewel deze niet zijn overleden, zijn ze zijn wel tsjakka uit mijn leven verdwenen. Misschien hoort mijn werkend leven eveneens bij dit rijtje?. De sociale contacten? Hoewel ik waarschijnlijk te lui ben geworden om nog iets te betekenen in dat waar ik goed in was.

Zo, dat was even een herdenking. Niets mis mee. Anders hebben ze toch voor niets geleefd? Anders is wat dan toch voor niets geweest? 

Ik mis mijn vader en ik zit er nu om te grijnzen omdat ik opeens zijn soort humor ervaar. Wat heeft hij veel mensen moeten loslaten. 
Ik zal mijn zussen en kinderen eens wat meer contacten, ondanks dat het soms moeizaam gaat. Gewoon doen.

Nu zou ik mijn Tante Ijf even willen bellen. Oh nee, dat kan niet. Ook zij overleed. Twee jaar geleden. Zij was de beltante. 

So long zei ze altijd aan het einde van een telefoongesprek. Tot dusver deze herdenking.

So long.

Geen opmerkingen: