donderdag 24 juli 2014

Verbondenheid



Vandaag schreef  op Facebook iemand boos en ietwat verongelijkt dat wij in Nederland ons te veel buigen over de vele medelanders en andere medemensen uit andere landen die omgekomen zijn bij de MH17 tragedie. Waarom? Terwijl er in de Gazastrook zoveel ellendigheid plaatsvindt.  Het voelt voor mij alsof er op de begrafenis van een dierbare iemand zegt:’ zeg, hoor eens even. Denk jij wel aan alle andere ellende in de wereld? Geen tijd om stil te staan, want je moet meeleven met de rest van de wereld.’

Ik begrijp het wel en niet. Normaliter leef ik mee met de ellende van de wereld en ...het lost niets op. Dus brand ik wereldvrede kaars na wereldvredekaars, mij verbindend met mensen die ook kaarsen branden. Als je een kaars aansteekt ben je verbonden. Dan bid je voor vredevolle harmonieuze verhoudingen tussen mensen, landen, volken. Begrip voor elkaars eigenheid hebben.

Dat meeleven doen we, maar waarom boos, zo boos worden omdat we even geconcentreerd zijn en met elkaar verbonden zijn door al die kisten met lichamen die Nederland worden binnengevlogen? Respectvolle indrukwekkende plechtigheden en dan  rouwstoeten zo lang dat het me naar de keel grijpt. 

Waardig en respectvol. 

Heus, ook ik wens dat in ieder oorlogsland waar mensen gedood worden er waardig wordt omgegaan met de omgekomenen. En ja, ik vernam vandaag dat er weer twee vliegtuigen zijn neergestort. Dat nieuws gaat niemand in de koude kleren zitten. 

Wanneer gaan we net als in Bhutan voor altijd streven naar het bruto nationaal geluk? In deze dagen van nationaal verdriet merk je hier in Nederland dat de verbondenheid groot is. Dát telt. Dát is belangrijk. Er is mededogen. Dát telt dubbel.



Geen opmerkingen: