zaterdag 5 juli 2014

Woordenstroom 3 -over genieten van de tuin en fobieën






Het moet er maar weer eens van komen om een woordenstroom te schrijven het zit namelijk muurvast in mij dus breek ik nu door de dam heen want anders word ik helemaal tureluurs zat pas nog te denken om een boek over adoptie te schrijven heb voldoende dagboeken geschreven waar ik uit zou kunnen putten verdorie waarom doe ik het niet vraagteken waarschijnlijk in dit geval omdat ik de kinderen wil ontzien die vinden het niet prettig als ik het over ze heb na ja boek over adoptie laat ik maar even los net als de gedachte aan een boek in het fantasy genre voor jong volwassenen vlot evenmin misschien zouden korte verhalen beter zijn bij alles zit een stopbord ik word er gek van dus nu schrijf ik dwars door alle stopborden in mij heen verdorie nu associeer ik het niet stoppen met dat nare gebeuren in amersfoort een paar jaar terug maar nee zo gestoord ben ik niet wat afschuwelijk erg voor die moeder en de nabestaanden van de overledenen ho ho til nu niet afdwalen ik mocht toch gaan met die banaan schrijven van mezelf daar hoort afdwalen bij soit woordenstroom ik zit voor het keukenraam achter mijn schrijf ontbijttafeltje wou niet achter papa’s werk schrijftafel zitten wil daar alleen positieve dingen schrijven op zich is ook dit positief ik kijk uit op de tuin waar het twintig graden verschil is met het tropische gisteren de parasol staat opengeklapt naast en boven mijn rieten tuinstoel heerlijk is het om daar in de regen te zitten de geur van natte planten en aarde in te ademen ik zie vanuit het raam de hortensia’s wat ben ik er verliefd op steeds denk ik aan tante adel die altijd zei dat hortensia’s liefde zijn kijk maar naar de hartjes til hortensia’s zijn tante adel even een andere radiozender opzetten ik hoor nu orgelmuziek is niet mijn smaak  na ja het is afgelopen en er komt weer wat nieuws oh weer een orgelverhaal doet me denken aan overleden schrijfmaatje jw die van dat muziekinstrument hield even oud als ik was destijds nu niet meer nee duh hij is overleden pfff weeeer orgelmuziek radio uit oké stilte in de tent ik houd van stilte vooral als mijn hoog gevoeligheid hoogtij viert maar ik kan er ook tureluurs van worden heel dubbel dan ben ik me opeens zo bewust dat ik maar een bord een mes een vork en een lepel afwas daarom gebruik ik waarschijnlijk regelmatig onbewust meerdere kopjes voor mezelf hahahaha humor afijn ik kijk uit op mijn tuin en de regendruppels vallen neer als druppeltjes leven die de hortensia’s met hun vele hartjes en het groen nog mooier maken hoewel ze gisteren ook mooi waren ja ik kan intens van mijn tuin genieten ondanks lawaai makende misselijk en duizelig makende illegale windturbines en ondanks dat een buuf pas een struik in haar tuin weghaalde is haar goed recht alleen heb ik nu vrij uitzicht op ramen van de rij huizen dwars op mijn tuin en omgekeerd vanuit die ramen ook vrij uitzicht op mijn tuin en op mij als ik aan de eettafel zit te schrijven voel me dan bekeken daarbij komt dat mijn tuin opeens zo afgebakend lijkt /is nu die struik weg is eerst ging het groen van de andere tuin in mijn tuin over nu is mijn tuin opeens als een luchtplek zeer onaangenaam gevoel mijn paradijselijk plekje is opeens als een gevangenisluchtplek en ik heb het gevoel dat ik geen kant op kan ja op de fiets in de omtrek als het er maar niet druk is ik vind het opeens vreselijk dat ik sinds mijn pensionering mijn reisfobie erger heb ontwikkelt wel heb ik genoten van het niets hoeven want ik heb stress als ik alleen maar denk aan reizen denk dat was in de wijk al zo vaak andere reisroutes dag en avond of nachts zonder tomtom zoeken stressen angst en dan als ik  bij een voordeur kwam en er werd opengedaan dan zakte de stress weg en deed ik mijn werk ik was goed in mijn werk  al zeg ik het zelf  hoewel empathie een kwaliteit is maar ook een valkuil tegenwoordig komt het niet meer tot zijn recht de laatste tijd heb ik langzamerhand wel aan steeds meer mensen belooft dat ik zelf naar ze toe kom, nee niet meer per auto met de glaucomen is dat verleden tijd hoewel ik wekelijks wel met beleid rijd om boodschappen te doen en te zwemmen via een omweg om geen auto’s tegen te komen en ja ook naar een enkele vriendin ik kan goed autorijden maar ja die ogen blinde plekken zijn een ongemak en ik wil geen ongelukken maken wel mag ik  gebruik maken van regiovervoer en dat is fijn met de stress van mijn reisfobie maar ook dat doe ik zelden omdat ik ook daar stress door krijg en ik vind het rot om te veel te gebruiken daarbij vliegangst hoogtevrees dieptevrees maakt dat ik me opeens bewust ben dat ik mezelf wel erg zit op te sluiten  vorig jaar therapie opgezochte  ivm de reisstress reis wenen aangeboden door zus vliegen en in een hoog hotel plus drukke stad i did it en  hoe fijn het ook met elkaar was  daarna heb ik mezelf echt belooft het hoeft niet meer weggaan hoeft niet meer als ik daar niet voor kies echter nu schrijf ik mezelf weg van dat deel met die stress en fobieën ik noem het maar fobie want een klein beetje gestoord word ik er opeens toch wel van de grote mop is dat ik zoonlief heb toegezegd om te gaan sparen dit doe ik al om zoals hij wenste met hem een rootsreis naar Indonesië te maken ik draai nu even met mijn ogen oké we gaan er dus voor vraagteken heb boeken over vliegangst en hoogtevrees op mijn wens ahum lijst staan bij bol puntcom heb ook al filmpjes bestudeerd op you tube over hoogtevrees en vliegangst ene pieter huppelepup geeft cursussen tja wil ik aan een dergelijke peperdure cursus deelnemen dan zal ik er wel heen moeten reizen mijn ns ov kaart is weer verlengd jaarlijks geef ik de ns dus een cadeau ben ik mij bewust  kijk ik kan best veel en een mens is meer dan zijn of haar tekortkomingen en ik heb alles gedaan in het leven dacht ook dat het voltooid was maar nu ik het volledige pakket met wilsbeschikkingen van de nvve afgelopen week heb ontvangen kijk ik er toch anders tegenaan in ieder geval is het behandelverbod voltooid leven nog niet im frage al denk ik soms van wel het deel levenskracht in mij dat wil leven en nog iets wil betekenen is nog steeds aanwezig daarom schrijf ik nu ook maar ja het ik wil niet weg gevoel is zo sterk laatste keer was naar het droomboekgebeuren over vriendelijkheid toen was zoonlief erbij  het was samen daarom kies ik echt vraagteken heb ik de intentie om op mijn beurt met zoonlief mee te gaan maar goed eerst heb ik nog een lijstje van mensen aan wie ik toezegde ze te komen bezoeken buiten de straal van zeven kilometer en ik zit nu te janken van ellende want het koor ben ik ook bezig af te stoten maar ja ik kan met zoveel niet meedoen drukke etentjes of op een markt staan of in een winkelcentrum zingen en ja mijn heupen hebben er ook iets mee te maken maar verder is het fobieachtig of heet het neurose of is het gewoon tillyachtig en als ik dit nu eens onder ogen zie oké oké ik accepteer dat ik zo ben en voel mijzelf meer en meer gekneed heb na mijn pensionering vond het nooit leuk om weg te gaan waarom moet een mens altijd maar weg dat wil ik zelf bepalen en ik heb een keer na mijn scheiding een weekje in mijn uppie in een hotelletje met beauty arrangementen doorgebracht toen was er commentaar dat ik impulsief handel hoezo impulsief  vraagteken als je eens wist hoe het denken mij denkt dan moet ik er soms doorheen breken net als nu zou ik zin hebben om naar brielle achter de voordeur te gaan vraagteken of heb ik er geen zin in vraagteken hoe er te komen  samen was wel leuk geweest hm nee te ver weg ik ga straks lekker de polder in fietsen bij de koeien en bij paarden afstappen en daar even staan leunen over het hek dat doet mij altijd goed dan is het weer leeg en stil in mijn hoofd  is fijn dat het fietsen weer gaat en mijn heupen redelijk pijnvrij zijn heup heup hoera .

Geen opmerkingen: