vrijdag 22 augustus 2014

Een vriendelijke samenleving



Het is fijn dat er mensen zijn die elkaar dankbaar en blij kunnen maken. Bijvoorbeeld in het boodschappencentrum verderop, waar de meesten elkaar vriendelijk begroeten. Wekelijks doe ik er mijn boodschappen. Nadien ga ik aan de leestafel van de supermarkt zitten om er een bakkie koffie te drinken, de kranten die er liggen door te spitten en een praatje te maken met wie er zit. Vaak gaat het over dat wat er in het nieuws is. Dit keer konden we weinig zeggen. Het is te erg wat er elders in de wereld heeft plaatsgevonden. Barbaarse afschrikwekkendheid. De kleur oranje heeft er voor mij een betekenis bij gekregen. Ik zal vast de enige niet zijn die het niet zal vergeten. Het beeld van de in het oranje geklede Amerikaanse journalist, die rechtop op zijn knieën ‘stond’ naast de in het van top tot teen in zwarte kleding gehulde beul met mes. De blauwe hemel en een stuk woestijn. Verder heb ik gelukkig geen beelden meegekregen. Mijn gedachten duwen het al ademend weg. Zo verschrikkelijk afgrijselijk.

Waarom? Waarom al dat geweld? 
Waarom via geweld zoveel leed veroorzaken om een ideologie na te jagen. Waar is de liefde? We ademen toch allen dezelfde adem? Alle religies komen toch uit dezelfde bron? Liefde?

Ademen. Leven hier op Aarde. Zo bijzonder en zo met meer dan de voeten getreden. Onze mooie blauwe planeet. Ons paradijs en/of onze hel?

zondag 17 augustus 2014

Kun je al om jezelf lachen? Over vermijden en grenzen stellen.



Kun jij al om jezelf lachen? Of grijnzen?

Doen jij en ik aan vermijden of maken we  écht bewuste keuzes? 

Een mens hoeft toch niet alles te kunnen? Dat schreef ik in mijn stukje over kwaliteiten een poos geleden. 

Echter, sinds gisteren, toen ik eerst wou vermijden een hele verhandeling over vermijden te lezen -in het boek over hoe vliegangst te overwinnen door Dr. Lucas van Gerwen- ben ik mij bewuster van mijn vermijdgedrag. En dit, terwijl ik van dacht (bij veel) dat nee zeggen een bewuste keuze was, ook omdat ik mij meer buitenmens dan stadsmens voel. Niets mis mee toch?

Niets complexer dan de mens. Grijns.

Afijn, ik dacht dat ik grenzen stelde. Dát deed ik en doe ik. Het is daarom een bewuste keuze om vandaag rustig thuis te blijven. Wel een wandelingetje maken vandaag. Misschien ook niet de telefoon aannemen. Ik heb die rust nodig om alles in mijn hoofd op een rijtje te krijgen. Of …is dát contrôle willen houden? Hm, ik vind van niet. Het is naar mijn lichaam luisteren. We hoeven toch niet aan alles toe te geven? Ik mág toch grenzen stellen? Zeker, nu ik een dagje of wat ouder ben? 

Dan hoef ik toch niet alles te kunnen doen of goed te vinden? (behalve dan de voor mij heel erg enge vervelende dingen die ik bereid ben te doen bij Valk.org om van mijn angsten af te komen?)

 Op Spotify hoor ik een harmonieus nummer van Angelica. Deze klankdouche doet mij goed. 

Klankdouches zijn helend.

Net belde mijn dochter. Een uur of langer met elkaar gesproken. Een heel goed gesprek gehad én …haar  toegezegd om iets met haar te gaan doen, te ondernemen wat zij leuk vindt. Samen. Tjonge, dát is toch geen vermijden!? Dochterlief is blij. Dit (samen met haar) mag ik niet vermijden en ik kies ervoor om mijn grenzen daarom weer te verleggen of ... is het doorademen al ontspannend. Het is een ding, maar het lijkt me wel leuk als het me lukt.

Toch ga ik  weer een poos vermijden om niet in de situatie te komen om wat dan ook toe te zeggen. Te beloven. Daar is niets en niets mis mee toch? Dat is toch mijn grenzen aangeven? Dat is toch een vorm van non verbaal nee zeggen?

Tjonge, zelfreflectie kan iets neurotisch hebben hoorde ik ooit. Hahahahaha. Lol. Je kunt nog komiek worden, Til. Robin Williams trekt samen met mijn vader een gekke bek.

Zó moeilijk doen om te bedenken of ik wel of niet bij een vliegtuigraampje kies te zitten? Als ik midden  in de kamer of in een vliegtuig bij het gangpad wil gaan zitten dan is dat mijn keuze. Toch? En als het vermijden is, dan is dat het maar. Jammer dan.

Na dit geworstel met mijn gedachten KIES ik om verder schrijven vandaag te vermijden en mij op zolder te installeren. Schilderen. Niemand zien vandaag, behalve mezelf en mijn poezebeestje. Er stáan ook nauwelijks tot geen  mensen die me dierbaar zijn onverwacht voor de deur. 

Waarom niet? 
Tja, dat is a) sinds ik onregelmatig werkte. b) sinds ik borstkanker had en ik niet meer alles bij kon benen. Herstellen en alle dagelijkse dingen vergen energie. c) sinds ik nachtdiensten deed en ik overdag sliep waardoor ik door slaapgebrek evenmin de snelle buitenwereld bij kon benen. d) sinds mijn pensionering. 

Pffff, hier zit weinig inspirerends in voor anderen. Dát wens je toch, Til?
Nee,  maar ik wil niet vermijden om te delen. Wahahaha. 

Humor is de smeerolie van het leven zou Papa zeggen

Herfstige zomerdag



Zomerse zondag,  herfstig gekleed
Buiten is de temperatuur gezakt tot achttien graden
binnen is het twintig.
Een hemd en sokken voor het eerst weer aan,
een pashima om
Wij kunnen ons kleden naar het weer.
Wij, hebben een woning die ons beschermd.
Wij?

8) Windturbines.



Nogmaals over windturbines

Windturbines,
jullie hebben  iets van schoonheid
zoals jullie met ranke armen
flitsend door blauwe, grijze en nachtluchten
draaien,
perpetue mobile
aangeblazen door de wind
zacht, hard of volle sterkte.
Komt er een vloot vliegtuigen aan?
Ja?
Nee,  de ‘vloot’ die er aan lijkt te komen
vliegt nooit over. Het zijn de turbines.

zaterdag 16 augustus 2014

Digitale schildering

Tentakels of lichtende wegen

Onderweg



Mijn gezicht tintelt en voelt strak aan. Weer heb ik niet onthouden om goed te ademen. Met ingehouden adem heb ik websites van reizen opgezocht. Reizen naar Indonesië, het geboorteland van mijn zoon. Doorademen, Til. Ik had de intentie om naar een winkel- in wat voor mij de stad is- te gaan in het kader van overgave. Ben geen stadsmens, meer een buitenmens. Maar in het kader van vliegangst overwinnen of te wel mij overgeven aan VERTROUWEN en de ADEM zal ik mezelf toch bij de lurven moeten nemen en meer doen van wat ik niet mijn ding vind.

Het is geen moeten, het is een kiezen.

Binnenkort ga ik weer een paspoort aanvragen. Het teken dat ik er echt achtersta dat ik mijn zoon ga vergezellen op zijn rootsreis. 

Dit is tamelijk dubbel. Enerzijds doe ik het nu al omdat het me een krachtig gevoel van Nederlanderschap geeft. Een paspoort mogen aanvragen en hebben is iets bijzonders. 
Anderzijds is het een nu al een paspoort aanvragen - terwijl ik nog geen idee heb hoe het zal verlopen met de VALK cursus - een vermijden om in het nieuwe jaar naar het stadhuis van de nieuwe gefuseerde gemeente te gaan. Dat is gedoe. Stress. Nou ja, een beetje vermijden mag van mezelf. Ik hoef niet alles te kunnen en te willen.

A d e m e n.

vrijdag 15 augustus 2014

Gedachten kiezen, ademen, zingen



Gedachten kiezen.

Ademen. Doooorademen.

Het is opeens eenvoudiger nu ik de gisteren gekochte oordopjes in heb. Een VALK.org oefening helpt mij ontspannen de dag in te gaan. Vandaag staat in het teken van ademen en doorademen.
Dankbaar dat ik er de tijd voor heb, mij even afvragend hoe ik het vroeger deed met gezin en ook met werk. 

Na ja, nu is nu.

Gisteren benaderde een koorgenote  mij om te vragen of ik weer kom zingen na de zomerstop. Ik zei: ‘ ja.’ Want vlak daarvoor had ik het namelijk zelf al besloten. Hoppaaa onder de mensen. Pijnlijke heupen of niet. Heup heup hoera.
Het is wél zo dat ik die dag eveneens de jaarlijkse borstkanker controle heb. Meestal wil ik dan avonds alleen zijn. Voor het eerst mammogram, onderzoek en uitslagen in éen keer op dezelfde dag. Dat scheelt een berg- lees een week-stress. Echt een verbetering. Vertrouwen dat de uitslag goed zal zijn.

Oké dan. Het ziekenhuisbezoek en retour naar het koor op één en dezelfde dag. Ik doe. 

De oordopjes vind ik een uitkomst. De hele ochtend zing ik al en oefen choreo met de muziek van mijn partij die nu duidelijker te horen is, waar ik ook ga en sta in huis of tuin. Ideaal ook wanneer ik ga reizen en me zal laten vervoeren: -D. In auto of openbaar vervoer. Trein, metro en vliegtuig. 

donderdag 14 augustus 2014

Over vertrouwen, een vraag en een op hol geslagen verbeelding



Door één vraag kun je soms bijna in een grote paniekaanval komen. Het gevoel hebben geen kant meer op te kunnen. Of …zwak uitgedrukt, ik bén in paniek en ik probeer het nu al schrijvend te sublimeren. Het enige dat helpt is vertrouwen. Vertrouwen dat de vraag vanuit een goede bedoeling is gesteld.
Vertrouwen dat ik niet gek word. Dat ik nee kan zeggen. Dat ik kies om te kiezen dat ik mag en kan kiezen. Dat ik écht mijn grenzen heb. Dus rustig worden, rustig ademen. Niet als een idioot opeens allerlei mensen willen bellen, wat ik toch niet doe, waardoor ik dat wat eng zou kunnen zijn voeding zou kunnen geven.
Een wonderlijk iets is vertrouwen. Een wonderlijk iets is de verbeelding/ de fantasie van een mens. Fantasie gemengd met herinneringen. Of ... zijn het projecties van anderen die herinneringen?

 Hier en nu leven, hier en nu leven, hier en nu leven.

 De vraag voorbij laten gaan.

Wat was de vraag? De vraag was: ben je bereid om voor jou hele erge enge dingen te doen (om je doel te bereiken.)? Na ja, dat doel moet en zal ik bereiken. Maar hele enge dingen doen? Erge? Nou nee. In een vliegtuig stappen en een etmaal vervoerd worden is al meer dan eng genoeg. Vliegangst, reisstress en hoogtevrees overwinnen via VALK.org, daar  gaat het om.

Nadenken, nadenken, nadenken. Allerlei voor mij enge dingen passeren de revue. Mijn fantasie viert hoogtij.

En verdorie ik zei: ‘ja’

Waarom? 

maandag 11 augustus 2014

Op adem na borstkanker



Ik kwam bijgaande website tegen.  Voor als je net door het borstkankercircuit bent gegaan. De website ondersteunt het emotionele herstel, maar gaat uit van je eigen kracht.

http://www.opademnaborstkanker.nl/

Misschien iets voor jou die borstkanker had?

Sterkte.

zondag 10 augustus 2014

Voor het slapen gaan gedachten



Naar Brigitte Kaandorp gekeken, ze maakte mij aan het lachen hoewel ik haar wel druk vond. Ondertussen moest ik toch steeds weer denken aan wat er in de wereld gaande is op vele, vele plekken en  aan de massa mensen in het nauw gedreven op een berg door razende mannen, hun gezicht bedekt, die afschuwelijk wrede methoden gebruiken om ‘hun zin’ te krijgen. Hebben zij nooit warme liefde gekend? Compassie? Verbinding? Weten ze wat humaan zijn, is?

Waarom terug naar barbaarse middeleeuwse toestanden of nóg verder terug? Waarom? Om denkbeelden op te leggen? Zij, die net als iedereen ooit een klein kind waren ... doden nu. Doden ook kinderen. 

Afgrijselijk.

~~~~

 Om mijn gedachten om te denken luister ik naar een televisie zender waar alleen Crooners zingen. Mannen met zachte lage stemmen. Dream the impossible dream hoor ik op dit moment van schrijven. De stroom water van het filter in het aquarium kabbelt als een watervalletje om de droom van vertrouwen een duwtje te geven en ik hoor mijn poezebeestje rustig brokjes eten in de keuken terwijl de naampenning aan haar halsbandje tegen het voerbakje tikt. Samen met de bewegende wijzers van de klok en het doffe geluid van mijn vingers die de lettertoetsen aanslaan is ook dit een vredig muziekje.

Stilte heeft vele geluiden.
In de stilte hoor je meer
zie en ervaar je meer
van alles wat er is.
Soms, van alles wat er niet is.

Een lamp gaat automatisch uit. Langzaam kom ik in het donker te zitten. Bijna bedtijd. Nog twee lampen aan die ik zelf straks uitdoe. Smile, just smile zingt een crooner. Even nog wat dansbewegingen maken. De stijfheid van het zitten eruit bewegen. Avondgymnastiek in plaats van ochtendgymnastiek. Eigenlijk is het best grappig zoals ik avonds door de kamer beweeg. Naar de stemmen van crooners luisteren in de avond en de nacht werkt zo geruststellend kalmerend. Het voelt voor mij als dat er liedjes voor het slapen gaan worden gezongen. Verdrietige maar ook blije. 
Oké, einde geschrijf voor nu.
                                                   
Welterusten, slaap een veilige nachtrust, lezer. Ik steek weer een virtueel wereldvrede kaarsje aan en een kloppend hartje mij verbonden wetend met allen die van goede wil zijn en met de mensen die eveneens een wereldvrede vlam kaarsen branden en doorgeven.  Hart tot hart groet ook voor de mensen in conflictgebieden.
 

www.worldpeaceflame.org



zaterdag 9 augustus 2014

De was danst zich golvend droog ( gedichtachtigheidje)



De was danst zich golvend droog
bewogen door de zomerse winden.
Een donkere wolk? Regen?
Wonder buienradar geeft aan,
nog niet.
Een in de wind drogende was
heeft iets blijmoedigs,vind je niet?
De waslijn vol 
schone, golvende, dansende,
wapperende kleding 
en linnengoed
doet mij glimlachen,
dankbaar 
adem ik 
die speciale, frisse, onbeschrijfelijke geur
in en uit,
mijn neus in een handdoek.

Even geen nieuws van de wereld
kunnen absorberen. Sorry, mensen
elders.
Vredige, levendige
momenten van simpel, oh zo rijk
geluk
ervaren is
een pietsie werken aan vrede.

Een muziekje klinkt:
Tu viens te chanter la ballade des gents heureux.




donderdag 7 augustus 2014

Reisstress



 Voor haar gevoel is het jakkeren.Zij vindt met honderd kilometer per uur over de snelweg rijden erg hard. Te snel. Te druk. Te veel auto's. Een raar zoemend geluid gonst in haar oren met het gevoel alsof haar lichaam elektrisch geladen is. Te erge spanning. Tegelijkertijd voelt ze zich zo slap als een vaatdoek met blupsie benen. Alle stevigheid is weg. Klamme handen en warme zenuwlijerige golven door haar hele lijf.

Ze heeft het weer helemaal gehad. Na een bijna slapeloze nacht, met in de ochtend veel rescue druppels toch-ondanks voorbereiding- erge stress tijdens het wachten op de auto. Paniek knop van de VALK.app beluisteren. Eigenlijk wel grappig. Om vliegangst te leren overwinnen, moet ze eerst weer snelwegangst, tunnelangst en in je uppie met iemand meerijden angst overwinnen. Het moet. Ze kiest ervoor maar twijfelt toch nog regelmatig.
Tjonge, jonge, jonge. Lekker duidelijk. Ze heeft de intentie er voor te gaan.

Ze deed een toezegging die voor haar als een belofte is.

Zoals ze later in de auto zit ... een lachfilm waardig?
Ze kan er achteraf iets om grijnzen als een boer met kies-pijn. Kiezen valt soms niet mee. De man achter het stuur probeert haar te helpen ontspannen met zijn aaadem in en aaadem uit als was ze aan het bevallen. Hij is vriendelijk, grappig en geduldig. Stelt haar gerust. Hij doet haar denken aan de laatste keer dat zij vloog. De purser wist haar rustig te laten ademen.Wat een drama was dat. Sorry zoonlief. Nog ziet ze zijn verschrikte gezicht toen ze niet door de deur van en in  het vliegtuig wou stappen. 
 Wat zou ze die blik graag willen kunnen transformeren. 

Ze kan zelfs wat naar het drukke, snelle verkeer kijken, voor zover het niet te veel heen en weer flitst.

Een mooie dag bij en met een vriendin van vroeger uit de verpleging genoten. Mooie wandeling gemaakt. Prachtig stadje bezocht. Lekker geluncht. Bijgepraat en dan … weer naar huis.

De terugreis.
De bestuurder is een ander. Zwijgzaam, en zij die van stilte houdt zou nu een gesprek willen aangaan. Het lukt haar niet. De man zwijgt en rijdt naar ze weet niet waar. Peentjes zweet ze. Haar hoofd lijkt bijna uit elkaar te barsten van de stress. Zo gespannen. Ze probeert naar de aanplakborden te kijken. Wat staat erop? Zoeffff voorbij. De snelweg met de snelle blikken hokjes op wielen zijn dit keer echt een veel te snelle combinatie. Haar bloeddruk voelt ze stijgen en ze heeft last van haar ogen.

 Ze wil niet meer. De gezellige dag wordt opzij geduwd. Balen.