zondag 17 augustus 2014

Kun je al om jezelf lachen? Over vermijden en grenzen stellen.



Kun jij al om jezelf lachen? Of grijnzen?

Doen jij en ik aan vermijden of maken we  écht bewuste keuzes? 

Een mens hoeft toch niet alles te kunnen? Dat schreef ik in mijn stukje over kwaliteiten een poos geleden. 

Echter, sinds gisteren, toen ik eerst wou vermijden een hele verhandeling over vermijden te lezen -in het boek over hoe vliegangst te overwinnen door Dr. Lucas van Gerwen- ben ik mij bewuster van mijn vermijdgedrag. En dit, terwijl ik van dacht (bij veel) dat nee zeggen een bewuste keuze was, ook omdat ik mij meer buitenmens dan stadsmens voel. Niets mis mee toch?

Niets complexer dan de mens. Grijns.

Afijn, ik dacht dat ik grenzen stelde. Dát deed ik en doe ik. Het is daarom een bewuste keuze om vandaag rustig thuis te blijven. Wel een wandelingetje maken vandaag. Misschien ook niet de telefoon aannemen. Ik heb die rust nodig om alles in mijn hoofd op een rijtje te krijgen. Of …is dát contrôle willen houden? Hm, ik vind van niet. Het is naar mijn lichaam luisteren. We hoeven toch niet aan alles toe te geven? Ik mág toch grenzen stellen? Zeker, nu ik een dagje of wat ouder ben? 

Dan hoef ik toch niet alles te kunnen doen of goed te vinden? (behalve dan de voor mij heel erg enge vervelende dingen die ik bereid ben te doen bij Valk.org om van mijn angsten af te komen?)

 Op Spotify hoor ik een harmonieus nummer van Angelica. Deze klankdouche doet mij goed. 

Klankdouches zijn helend.

Net belde mijn dochter. Een uur of langer met elkaar gesproken. Een heel goed gesprek gehad én …haar  toegezegd om iets met haar te gaan doen, te ondernemen wat zij leuk vindt. Samen. Tjonge, dát is toch geen vermijden!? Dochterlief is blij. Dit (samen met haar) mag ik niet vermijden en ik kies ervoor om mijn grenzen daarom weer te verleggen of ... is het doorademen al ontspannend. Het is een ding, maar het lijkt me wel leuk als het me lukt.

Toch ga ik  weer een poos vermijden om niet in de situatie te komen om wat dan ook toe te zeggen. Te beloven. Daar is niets en niets mis mee toch? Dat is toch mijn grenzen aangeven? Dat is toch een vorm van non verbaal nee zeggen?

Tjonge, zelfreflectie kan iets neurotisch hebben hoorde ik ooit. Hahahahaha. Lol. Je kunt nog komiek worden, Til. Robin Williams trekt samen met mijn vader een gekke bek.

Zó moeilijk doen om te bedenken of ik wel of niet bij een vliegtuigraampje kies te zitten? Als ik midden  in de kamer of in een vliegtuig bij het gangpad wil gaan zitten dan is dat mijn keuze. Toch? En als het vermijden is, dan is dat het maar. Jammer dan.

Na dit geworstel met mijn gedachten KIES ik om verder schrijven vandaag te vermijden en mij op zolder te installeren. Schilderen. Niemand zien vandaag, behalve mezelf en mijn poezebeestje. Er stáan ook nauwelijks tot geen  mensen die me dierbaar zijn onverwacht voor de deur. 

Waarom niet? 
Tja, dat is a) sinds ik onregelmatig werkte. b) sinds ik borstkanker had en ik niet meer alles bij kon benen. Herstellen en alle dagelijkse dingen vergen energie. c) sinds ik nachtdiensten deed en ik overdag sliep waardoor ik door slaapgebrek evenmin de snelle buitenwereld bij kon benen. d) sinds mijn pensionering. 

Pffff, hier zit weinig inspirerends in voor anderen. Dát wens je toch, Til?
Nee,  maar ik wil niet vermijden om te delen. Wahahaha. 

Humor is de smeerolie van het leven zou Papa zeggen

.
Toch vind ik het geen humor dat ik dit persé deel. Eigenlijk is het triest gedoe. J'en ai ras le bol, maar kan en wil toch niet anders.

Relax, smile and take it easy. Zo, deze vrouw gaat weer de Valk Vlieg.app- goed voor het hele gestel  en tegen te veel gedenk -beluisteren, schrijven geeft me plotsklaps geen soelaas meer. Pff

Het verschil tussen vermijden, grenzen stellen, grenzen verleggen en over je grenzen gaan? Tja.


Spotify laat de negende Symphony van Beethoven horen als een groet van mijn vader ver over de dood heen. Dank je Pap, ja ik blijf zingen.

Geen opmerkingen: