zaterdag 16 augustus 2014

Onderweg



Mijn gezicht tintelt en voelt strak aan. Weer heb ik niet onthouden om goed te ademen. Met ingehouden adem heb ik websites van reizen opgezocht. Reizen naar Indonesië, het geboorteland van mijn zoon. Doorademen, Til. Ik had de intentie om naar een winkel- in wat voor mij de stad is- te gaan in het kader van overgave. Ben geen stadsmens, meer een buitenmens. Maar in het kader van vliegangst overwinnen of te wel mij overgeven aan VERTROUWEN en de ADEM zal ik mezelf toch bij de lurven moeten nemen en meer doen van wat ik niet mijn ding vind.

Het is geen moeten, het is een kiezen.

Binnenkort ga ik weer een paspoort aanvragen. Het teken dat ik er echt achtersta dat ik mijn zoon ga vergezellen op zijn rootsreis. 

Dit is tamelijk dubbel. Enerzijds doe ik het nu al omdat het me een krachtig gevoel van Nederlanderschap geeft. Een paspoort mogen aanvragen en hebben is iets bijzonders. 
Anderzijds is het een nu al een paspoort aanvragen - terwijl ik nog geen idee heb hoe het zal verlopen met de VALK cursus - een vermijden om in het nieuwe jaar naar het stadhuis van de nieuwe gefuseerde gemeente te gaan. Dat is gedoe. Stress. Nou ja, een beetje vermijden mag van mezelf. Ik hoef niet alles te kunnen en te willen.

A d e m e n.


Toen ik voor het eerst de ademgrafiek van de VALK.app bekeek, was het alsof ik naar een achtbaan keek. Een paar weken later is dat gevoel al minder en zie ik het als rustige grafiek van in en uit ademen. Ik ben dankbaar voor de VALK.app en ook voor het boek: Over vliegangst en hoe je er vanaf komt door Dr. Lucas van Gerwen. Ik wou dat ik sommige dingen eerder had geweten, bijvoorbeeld het vreselijke kabaal dat een startend vliegtuig maakt. Nu kan ik er al om grijnzen dat het geen invloed heeft op het vliegtuig (of auto) of ik wel of niet in de stoelleuningen of iemands hand (sorry, An) bijna tot moes knijp. 

O n t - s p a n n e n.

A d e m e n

V e r t r o u w en. 

Vertrouwen dat de echt hele erge dingen die ik bereid ben te doen om mijn vliegangst te overwinnen (en daarbij al mijn andere angsten betreffende de deur uitgaan.) waarschijnlijk dingen zijn als een hele lange roltrap nemen? Me in een Chessna laten vliegen? Een glazen lift? Ik ga écht niet abseilen of in een achtbaan zitten. Echt niet. In een vliegtuig stappen en uren zitten is al onleuk. Na ja, mijn verbeelding gaat me weer parten spelen. Het is welletjes geweest voor vandaag. Doooooorademen. Weer hield ik mijn adem vast. 

Kom op, zingen. 

Opeens kan ik lachen. Gisteren stond ik in het kader van hoogtevrees overwinnen zowaar zonder steun los op een trapleertje om een lamp te verwisselen mijn rare blubber aanvoelende benen bijna negerend en dat vind ik al heel wat. Wel stapte ik een paar keer van het trapje voordat ik met mijn armen los in de lucht de lamp kon losdraaien en verwisselen. Hm, laatst ook al –in hetzelfde kader van vertrouwen krijgen in vliegen- met een vreemde meegereden. Me laten vervoeren in de auto. Terug was geen succes, maar I did it. 

Eigenlijk is het als een struikelen op het levenspad? 

Ben ik mesjogge dat ik hier open en bloot -oh, zo kwetsbaar-over mijn angsten schrijf? Op zich maakt dat feit me ook opeens angstig. Van ellende stromen de tranen voor de verandering weer eens over mijn wangen. 

Dat lucht op.

Misschien moet ik tóch meer kijken naar wat ik wél gedaan heb in mijn leven, dan naar wat niet.

Geen opmerkingen: