maandag 4 augustus 2014

Over het nieuws



Zondag 3 augustus 2014

Gazademonstratie, woede, verdriet,

 en ...generaliseren.

Ik ben voor vrede, voor harmonieuze verstandhoudingen.

Wereldoorlog 1 herdenken. Bloedbad Frans-Duitse grens in 1914, geboortejaar van mijn vader. Weer een Verenigde Naties school geraakt in de Gaza strook, honderd jaar later. Vandaag. Te erg. 

Ik ben voor vrede, voor harmonieuze verstandhoudingen.

Drukte op de Franse wegen, botresten Kris en Lisanne gevonden, mijn hart krampt. Ook botresten van de grootste pinguïn ooit kwamen ergens anders tevoorschijn.

Iraakse dorpen worden ingenomen en vele tientallen onderzoekspecialisten naar de stoffelijke resten van de MH17 tragedie hebben eindelijk al of pas drie dagen kunnen werken in oorlogsgebied, terwijl er weer twee vliegtuigen zijn neergehaald. Ik voel het verschil niet tussen militairen en burgers. Mensen zijn mensen. Wij zijn zonen en dochters.

 Ik ben voor vrede, voor harmonieuze verstandhoudingen.

Waarschijnlijk ben ik naïef? Of … liever gezegd opnieuw naïef?
Door de eeuwen heen waren er oorlogen en conflicten. Het vermoorden van elkaar. Zou het ooit stoppen? 

Al die gewonden, sommigen voor het leven gehandicapt. Afschuwelijk.

Wat zou het fijn zijn als er op scholen lessen kwamen in hoe conflicten op te lossen. Te beginnen thuis. Goede aanvulling van ons bruto nationaal geluk.

Zou ik langzamerhand niet moeten accepteren, dat sommige zaken niet te veranderen zijn?

Of … zou het helpen als wereldwijd alle mensen van goede wil die op de hoogte zijn van ‘nieuws’ via de moderne media zeggen: ‘NU STOPPEN met al die destructie’? 

 Ik ben voor vrede, voor harmonieuze verstandhoudingen.


Vrede in onszelf.
Werken aan vrede in onszelf.

Vrede hebben met dat er conflicten en oorlogen zijn? Ik kan het moeilijk. Toch zit ik nu in de tuin te typen, dankbaar dat er hier geen oorlog is en we nergens heen hoeven te vluchten. Fietstochtje door de polders kalmeert mijn overprikkelde geest. Koeien loeien mij rustig toe, onverstoorbaar terwijl vliegen ze het leven zuur maken. Knappe koeiedames. Dank voor jullie melk en kaas. Hun soortgenoten die het minder goed hebben- en opgesloten zitten in een hok terwijl er alleen genomen en genomen wordt- zouden eens aan landje pik moeten doen. 

Boven mij hoor ik een vliegtuig laagvliegen. Dat hoort niet, Oh, het is een helikopter. Mijn bezoek duivin zit rustig op het poortje duif te wezen. Haar aanwezigheid werkt geruststellend op mij. Vredig. Een mus zit naast haar. 
Vredig, zij twee wel. 

Zo meteen steek ik weer een wereldvrede kaars aan voor de mensen die omgekomen zijn bij een aardbeving in China en voor alle andere nare situaties. Ik kan het niet meer bijhouden en ik kan er niets aan doen. De wereldvrede vlam brandt veel tegenwoordig. Een zus zei eens dat het niet helpt, maar ze gaf me ooit jaren terug zelf een wereld vrede vlam. Ik blijf in de verbindende werking geloven. Weet mij verbonden met mensen die ook geloven in vredevolle oplossingen. Die vlam heeft iets magisch.

 Ik ben voor vrede, voor harmonieuze verstandhoudingen.

Zoveel nieuws, zoveel nieuws, nieuws dat ik tegenwoordig meer volg sinds ik mijn reisstress aan het overwinnen ben. De wereld komt mijn huiskamer binnen heet dat. De televisie, een wonder. Het houdt ons op de hoogte en ik weet soms niet wat ik er mee aan moet. Mijn hart verharden? Daar kies ik niet voor. 

Wanneer komt er in hemelsnaam eens een ander geluid? Iets wat écht nieuw is? Nieuw nieuws. Oorlogen, hoe naar ook, zijn zich repeterende gedrags patronen van een orde waar niemand iets mee opschiet.

In ieder geval ben ik mijn reisstress aan het overwinnen. Is dát goed nieuws? 
Voorlopig blijf ik nog in het dorp waar ik woon. Dankbaar dat ik kan kiezen. Elders zouden mensen die vluchten eveneens in hun dorp willen blijven. Rustig in vrede. Anderen willen weg.

Dat er een school van de VN geraakt is en kinderen, mannen, vrouwen en bejaarden vermoord worden. DAT vind ik heel erg. Mannen STOP.
Wie dan ook, STOP ermee. Van welke kant ook. Het lost niets op. Schenkt verdriet en nog meer collectieve woede.
De VN. De Verenigde Naties. Kostbaar.

Het gebouw van De Verenigde Naties in New York. Ooit mocht ik in 1981 op De plek der plekken achter het kansel staan. Ja, daar waar wereldleiders staan. Daar waar zeer belangrijke beslissingen worden genomen. Dat was me een gewaarwording..Tegenwoordig is het waarschijnlijk ondenkbaar in verband met grotere beveiliging dat je daar als burger staat? Ja, dat denk ik van wel.

Daar stond ik dan als gewone  vrouw op die belangrijke plek, het voelde heilig en ik visualiseerde dat ik altijd verbindend zou kunnen en mogen werken. Wereldleider –bijzonder mede mens- zijn lijkt me intens moeilijk. Regeren is niet niets. Met alle problematiek om kunnen gaan lijkt mij veel van een mens vergen.

 Gelukkig heb ik geen politieke ambities, maar op de plek te hebben mogen staan heeft toch iets in mijn leven veranderd. 

 Ik ben voor vrede, voor harmonieuze verstandhoudingen.

In de straat waar ik woon is verbindend werken al lastig, met buren die elkaar soms niet willen aankijken. Laat staan wereldwijd. Diep respect voor de wereldleiders die hun best doen om de boel bij elkaar te houden. Diep respect voor de Ver-Enigde Naties, die ons allen vertegenwoordigen.

Vernieuwend nieuws zou zijn indien in iedere straat, in ieder dorp, iedere stad en ieder land (ga je lekker, Til? lekker hoogmoedig bezig? :-) )op iedere plek waar dan ook in de wereld mensen zouden zijn die verbindend werken.
Ja, dat zou nieuws zijn .Dat zou  eveneens toewerken naar verhoging van ons bruto nationaal geluk.Toch?
Maar ja, de vrije wil zou er ook mogen zijn. Dus …werkt het niet?

Compassie werkt.

 Vanavond doe ik geen televisie aan, wel een wereldvrede vlam en een zacht muziekje. Accepteren dat ik de wereld niet kan veranderen, want langzamerhand zou ik toch beter moeten weten?
Toch huist er in mij nog het verlangen dat naar de fluisteringen van mijn hart blijft luisteren. Dat een man vandaag een walvis vast gezwommen in een vissersnet bevrijdde, is wél heel goed nieuws. Evenals dat de Gay parade goed verlopen is. 

Nederland is een bijzonder landje.

Nu ga ik de afwas maar eens doen en de papieren zooi die ik maakte op de eettafel, opruimen. 

Daarna koken.

Ik ben voor vredevolle, harmonieuze verstandhoudingen. 




www.worldpeaceflame.org
                                 http://www.worldpeaceflame.org/nl/world-peace-flame-pathway (The Statement for Peace)








Geen opmerkingen: