donderdag 14 augustus 2014

Over vertrouwen, een vraag en een op hol geslagen verbeelding



Door één vraag kun je soms bijna in een grote paniekaanval komen. Het gevoel hebben geen kant meer op te kunnen. Of …zwak uitgedrukt, ik bén in paniek en ik probeer het nu al schrijvend te sublimeren. Het enige dat helpt is vertrouwen. Vertrouwen dat de vraag vanuit een goede bedoeling is gesteld.
Vertrouwen dat ik niet gek word. Dat ik nee kan zeggen. Dat ik kies om te kiezen dat ik mag en kan kiezen. Dat ik écht mijn grenzen heb. Dus rustig worden, rustig ademen. Niet als een idioot opeens allerlei mensen willen bellen, wat ik toch niet doe, waardoor ik dat wat eng zou kunnen zijn voeding zou kunnen geven.
Een wonderlijk iets is vertrouwen. Een wonderlijk iets is de verbeelding/ de fantasie van een mens. Fantasie gemengd met herinneringen. Of ... zijn het projecties van anderen die herinneringen?

 Hier en nu leven, hier en nu leven, hier en nu leven.

 De vraag voorbij laten gaan.

Wat was de vraag? De vraag was: ben je bereid om voor jou hele erge enge dingen te doen (om je doel te bereiken.)? Na ja, dat doel moet en zal ik bereiken. Maar hele enge dingen doen? Erge? Nou nee. In een vliegtuig stappen en een etmaal vervoerd worden is al meer dan eng genoeg. Vliegangst, reisstress en hoogtevrees overwinnen via VALK.org, daar  gaat het om.

Nadenken, nadenken, nadenken. Allerlei voor mij enge dingen passeren de revue. Mijn fantasie viert hoogtij.

En verdorie ik zei: ‘ja’

Waarom? 

Mijn doel willen bereiken. Meegaan op mijn zoon's rootsreis. Zou ik ook ja zeggen indien dat doel een boek schrijven zou zijn? Of, iets afschuwelijk naars? 

Nou nee. Ik zou gekke Henkie zijn. Nee, zeggen kan  nog altijd. 

Nu spookt het door mijn hoofd. WAT zíjn die heel erg enge dingen? Nog meer enge dingen passeren de revue. Nee, daar zeg ik geen ja op. Het is een verschrikking en het is niet normaal meer. Ik ben opeens méér dan achterdochtig, terwijl ik de intentie heb om te vertrouwen.

Een proefvlucht vliegen en niet weten wat de bestemming is vind ik al eng. Maar momenteel is dit minder eng dan dat wat nog enger zou kunnen zijn. Raar! Maar toch wil ik leren verrassingen leuk te vinden.

Wat een ellende. Nu passeert alles wat eng is in de wereld en wat ik echt niet ga benoemen en waar mensen toe gedwongen zouden kunnen worden de revue.

Ben je helemaal gek geworden? Zo kan die wel weer. 
Gedachten, gedachten, beelden, beelden STOP.

Ik word nergens toe gedwongen.
En ...er zijn echt ergere dingen. Oh ja? Ja, kijk maar naar het nieuws. 

Dus ...gedachten, al die beelden  van voor mij hele erge enge dingen, jullie zijn me niet eigen. Jullie zijn geen goede voeding voor mij. Dahag. Ajuu.

Verbeelding is misschien verbeelding hebben? Ja en nee. Dus … ademen maar, al die rare enge denkbeelden wegademen. Geen voeding aan geven. Een oefening beluisteren en beoefenen via de VALK.app

Dan  ga ik nu maar eens boodschappen doen, dat is het wellicht rustgevender momenteel. Of gaan fietsen of een vriendin bellen over dit gebeuren.

Fantasie is een groot goed, maar het mag niet de pan uit rijzen. Dan moet ik maar een boek gaan schrijven. Wahahaha.

Wat een rotvraag was dat. Ik ben er nog niet klaar mee. Tjonge, die vraag alleen al kost me tien jaar van mijn leven. 

Oke, zingen. Nummer instuderen voor het koor. Teruggaan naar het koor. Is me dát wat?

Geen opmerkingen: