zondag 21 september 2014

Vredesweek, ontwapen je met Vrede



De Vredesweek

Sinds een paar maanden ben ik erachter dat er jaarlijks een week voor Vrede is(en niet alleen éen internationale dag). Georganiseerd door PAX. Dit jaar is de week van 20-26 september en ze staat in het teken van ontwapen je met Vrede.
Begint Vrede niet altijd met een oprechte(uit het hart) ontwapende, glimlach? Via dit schrijven glimlach ik naar je. Misschien voel je het?

Een vriendelijke glimlach waarbij we ons verbonden voelen met de mens waarvoor we ons  hart en gedachten ontwapenen van vooroordelen en generaliseren. Toch heb ik er opeens  moeite mee, omdat ik zelf  weer eens een vooroordeel had over iemand én de plank missloeg. Onjuist oordeel. Vóor oordeel. 

Wie niet?

dinsdag 9 september 2014

Over de voorbije nazomerse dagen (gedichtachtigheidje )


Nazomerse dagen zonder jas, genoten
vrij gevoel. Ganzen al op weg naar ver
scheren rakelings in hun V-vorm over het dak.
Zoefff en ze zijn overgevlogen voordat
ik het kan beseffen.
Later een zwanenechtpaar, trouw aan, naast elkaar
zweven statig over, om te
landen op de wei, niet ver van de paarden.
Zondagse bootjes vol plezier tuffen, voorbij
vlak water en kabbelend geklots. Even
is het als de zee zo golverig.

zondag 7 september 2014

De uren hebben zich traag aaneengeregen



De uren hebben zich traag aaneengeregen tot een volledige nacht zonder slaap. Vijf uur acht en vijftig toont de display van de wekker. 

Zij wil slapen. 

Zij wil slapen, maar geeft het voorlopig op. Een beker warme melk plus een beschuit met kaas heeft ze twee uur geleden al naar binnen gewerkt met de intentie: ’nu gaat het lukken.’ Mispoes. Het bed ligt niet lekker, ergens zit een deuk ter hoogte van haar rechter heup. De vrouw staat weer moeizaam op en probeert de twee matrassen op te tillen om te kijken hoe de toestand eronder is. Het lukt haar niet, het blijft bij gluren.
 
 Dan maar twee paracetamollen tegen de scherpe heuppijn innemen. Vanavond komt haar dochter. Zo fijn. Verdorie, zij wil voor die tijd geslapen hebben anders kan ze niet veel aan. Oké, dan maar een poosje rechtop zitten. Alsof ze in vroeger belandt is,  nachtdiensten draait en oh zo graag zou willen slapen in een rechte hoge, een lage ongemakkelijke, een comfortabele of een tuinstoel. Ze probeert zich het worstelen tegen de slaap weer voor te stellen, met het verschil dat ze nu wél mag slapen. Graag zelfs. Helaas, ze is klaarwakker. Af en toe hoort ze een auto voorbijrijden op de provinciale weg verderop. De windmolens langs het kanaal lijken zelfs zachter te zoeven. Nauwelijks zijn ze te horen in de stilte van de nacht. De stilte van de nacht? Zes uur drie en twintig toont de laptop waar ze ondertussen op is gaan typen. Het is ochtend.

Zondagochtend.


Vroeger zou ze een boek gepakt hebben bij slapeloosheid. Tegenwoordig pakt ze haar telefoon en surft er wat op of doet een zet op de verschillende wordfeud spelen. Het toestel is bijna leeg en allebei de opladers zijn verdwenen, waarschijnlijk heeft ze de twee op een rare plek neergelegd. Balen.
Ja, vroeger las ze als ze niet kon slapen. Ze verslond boeken. Toen wel. Tegenwoordig kan ze zich slecht concentreren, gelukkig lukt het nog wel om haar gedachten op orde te krijgen en zo te bundelen dat ze deze kan neertypen of pennen. Dat brengt haar op de week van het schrijven. 

Dit jaar is het thema: schrijven =lezen.

Klopt dit voor haar? Het is hoe je het ziet. Ze schrijft en leest tegelijkertijd dat wat ze schrijft.
Op internet leest ze veel meer dan dat wat ze zelf verwoordt. Het is een vluchtige ontmoeting met dat wat anderen schrijven, hoewel nieuws artikelen haar achtervolgen en  door de beelden die ze opwekken verlammend werken op haar in plaats van inspirerend.

Zij kan zich zo gauw niet herinneren wat het laatste boek was dat ze las. Handboek voor de schrijver? Meestal leest ze boeken door elkaar. Het was: Hoe overwin ik hoogtevrees en een ander ging over vliegangst overwinnen. Hoe kon ze dát nou vergeten? Vergeetachtigheid in het kwadraat. Ze kijkt wat er op het nachtkastje ligt. Oh ja, Niels Lyhne een roman geschreven door Jean Peter Jacobsen. Ze vond het tussen de boeken van haar vader en het leek haar wel wat. Echter, ze vergat het.
Ze pakt het boek op en bladert het door. Het is in het Frans geschreven. Op straat raast een motorrijder voorbij, wat een heiligschennis van de vroege zondagochtend. Zes uur vijf en veertig laat de display van de wekkerradio zien. Met een hand trekt ze vanuit haar bed het gordijn open. Het ochtendlicht heeft de donkerte weggeduwd. Het raam haalt ze van het haakje. Een duw en frisse tintelende lucht stroomt de kamer binnen en aait haar gezicht nog wakkerder. Toch begint het gevoel van uit een nachtdienst te komen en bijna te mogen slapen de overhand te krijgen.

Nog een beker warme melk opwarmen en Niels Lyhne induiken. Is het goede kost voor haar? Het gaat over tussen het leven en de droom. Ze heeft nu al het gevoel dat het boek bij haar past. Herkenbaar zal zijn. Weet je, eigenlijk vindt ze het tegenwoordig eng om andermans gedachten te lezen. Ze heeft er zelf zo veel.
Kraaien laten scherp hun gekras horen en opeens zijn ze weg. Zal ze opstaan? Een ochtendwandeling maken om haar heupen los te maken? Of toch weer proberen te slapen?

Ze plaatst een schrijfsel in haar Blog. Ja, nu kan ze slapen. Toch blijft het bizar om met een laptop in bed te zitten schrijven.

Het is 07 uur 09.

donderdag 4 september 2014

The World Peace Flame

 Een heleboel gevoelsgedachten die ik ving in woorden over alle ellende en afschuwekkende gebeurtenissen in  de wereld - na drie dagen geen nieuws te hebben gevolgd - laat ik op dit moment gaan.
Beter is het nu stil te worden en  door -fysiek & virtueel -een wereldvrede kaars aan te steken, mij verbonden  te weten met allen van goede wil.


                                                                               




                                                    
                                                    http://www.worldpeaceflame.org/en


                                                       
  https://www.youtube.com/watch?v=rOu3cFGSvzE

woensdag 3 september 2014

De dag sluit zich zacht en mild*

(Vervolg op: Het is weer zover.)



De dag sluit zich zachtjes en mild. Mijn hele lichaam is nog vervuld van zang en muziek. Goede koorrepetitie genoten. De eerste keer na de zomerstop. Het inzingen bestond onder andere door de salsa te dansen onder leiding van een –eveneens Russische –vriendin van onze dirigente Tatiana. Het was fijn om na lange tijd mijn koorgenoten weer te zien, hoewel het gekakel en de drukte- ook van mij - wel wennen was na een zomer  van voornamelijk stilte en in mezelf gekeerd te zijn.

Nu zit ik in bed en denk terug aan vandaag. Aan de zo bewuste wandeling die ik maakte na mijn ziekenhuisbezoek. Het vieren van mijn leven. Altijd geniet ik van wandelen, van het kunnen bewegen maar het was vanmiddag gelardeerd met een bijzonder sausje. Een intens blij gevoel.
De borstkankercontrole  deze morgen had namelijk weer een prima uitslag. Negen en een half jaar kankervrij ben ik! Het deed de specialist zeggen: U hoeft niet meer terug te komen. Voortaan alleen nog maar om de twee jaar naar het bevolkingsonderzoek. 

 Ik kon hem wel zoenen.

Er zijn wel enkele kalkspetters te zien. Ik heb het daar niet zo op. Maar de arts stelde mij gerust dat hij met het blote oog kon zien dat ze goedaardig zijn. Zonder biopsie. Of ... zou het een bezuinigingsplan zijn? Tja, uitzaaiingen zie je evenmin elders in het lijf met het blote oog zegt de doktersassistente in mij.

Oké dan. Ik laat los. Ik vind het prima. Vertrouwen viert hoogtij. Het is zoals het is.

maandag 1 september 2014

Het is weer zover



Het is weer zover. Niet weten waar ik aan toe ben. Leven of een dodelijke ziekte onder de leden hebben.
Een mens weet nooit precies waar hij aan toe is en dood gaan we allen,  maar met een controle op borstkanker in het vooruitzicht, heb ik opeens afschuwelijk de kriebels. Tot nu heb ik mij er niet druk over gemaakt, maar opeens slaat de onrust  toe als een beest dat mij vastgrijpt met ijskoude klauwen. Koud en warme stromen door mijn lijf. Gelukkig niet zo hevig als andere keren. Paradoxaal denken: gespannen, onzeker én het vertrouwen dat het vast goed zal zijn. Ik voel me best, behalve vaak vermoeid. Glaucomen en erge artrose zijn opeens tot onbenulligheden gedegradeerd met in het vooruitzicht dat wat ontdekt zóu kunnen worden. Ja, ja ik weet. Een mens lijdt het meest het lijden dat hij vreest.

Ik kijk de gedachten zo rustig mogelijk aan, laat ze voorbij gaan. Ik KIES ervoor om me niet meer gek te laten maken door mijn eigen denken.

Vemoeid. 

Is het dezelfde afgematheid als toen? Ik weet het niet. Het voelt wel een beetje zo. Of dénk ik dat ik me zo voel? Ik doe wel veel. Tja, van veel doen kan een mens moe worden. Pas nog meegedaan met een Zomerfeest en kinderen geïnspireerd en zij mij. Voorwerpen helpen in elkaar te knutselen als styling voor hun zelf gebouwde hutten. Of ze deden het alleen. Een lange en vervullende dag.
Ik fiets, ik wandel, ik schrijf, ik onderhoud mijn vriendschappen, ik werk aan al mijn angsten en ik doe van alles buiten de huishouding om die ik vandaag eens grondig deed. De laatste tijd loop ik er steeds vaker de kantjes vanaf.

Het zal wel goed zijn. 

Een zin die ik deze keer nog niet heb gehoord, ook omdat ik nog weinig mensen vertelde of schreef dat ik morgen check up heb. Tsss …in de Gezondheidszorg hebben gewerkt heeft zijn voors en tegens. Denkend aan kanker, zie ik rijen patiënten doodziek aan mijn geestesoog voorbij gaan. Ik herinner me namen van de mensen bij wie ik terminale nachtzorg deed en het getal negen laat zich ook zien. Negen, negen en een half jaar schoon. Kankervrij. En dan hoppa, na negen of tien jaar weer in de prijzen. Dat heb ik vaak gezien. Rustig Til, adem in, adem uit. Vertrouwen hebben. Laat gaan die gedachten, maar toch …

Het aantal jaren wil niets zeggen. Het is en blijft een Russische roulette.