woensdag 3 september 2014

De dag sluit zich zacht en mild*

(Vervolg op: Het is weer zover.)



De dag sluit zich zachtjes en mild. Mijn hele lichaam is nog vervuld van zang en muziek. Goede koorrepetitie genoten. De eerste keer na de zomerstop. Het inzingen bestond onder andere door de salsa te dansen onder leiding van een –eveneens Russische –vriendin van onze dirigente Tatiana. Het was fijn om na lange tijd mijn koorgenoten weer te zien, hoewel het gekakel en de drukte- ook van mij - wel wennen was na een zomer  van voornamelijk stilte en in mezelf gekeerd te zijn.

Nu zit ik in bed en denk terug aan vandaag. Aan de zo bewuste wandeling die ik maakte na mijn ziekenhuisbezoek. Het vieren van mijn leven. Altijd geniet ik van wandelen, van het kunnen bewegen maar het was vanmiddag gelardeerd met een bijzonder sausje. Een intens blij gevoel.
De borstkankercontrole  deze morgen had namelijk weer een prima uitslag. Negen en een half jaar kankervrij ben ik! Het deed de specialist zeggen: U hoeft niet meer terug te komen. Voortaan alleen nog maar om de twee jaar naar het bevolkingsonderzoek. 

 Ik kon hem wel zoenen.

Er zijn wel enkele kalkspetters te zien. Ik heb het daar niet zo op. Maar de arts stelde mij gerust dat hij met het blote oog kon zien dat ze goedaardig zijn. Zonder biopsie. Of ... zou het een bezuinigingsplan zijn? Tja, uitzaaiingen zie je evenmin elders in het lijf met het blote oog zegt de doktersassistente in mij.

Oké dan. Ik laat los. Ik vind het prima. Vertrouwen viert hoogtij. Het is zoals het is.



Wandelend over de dijk waaide ik uit en kwamen eindelijk de tranen van opluchting en ontspanning.
Zo mooi was en is het. Ik voel de natuur zinderen van leven. Mooi en puur. Ze omarmde mij. Begrijpt mij. Een gevoel van net geboren te zijn.
Ik adem het in, terwijl mijn gedachten een vogelvlucht maken over die negen en een half jaar. De doodsangst over de tumor die pal tegen het borstbeen aanzat. De borstkankerachtbaan waar ik in terecht kwam samen met een lotgenote die een vriendin werd. Zij overleed na vijf jaar.

De vriendinnen die er waren en om de beurt meegingen naar het ziekenhuis.
Naar het was om te snel weer te moeten gaan werken. De Poortwachterswet was net uitgevonden! Hoe zwaar was het om steeds weer achter werk aan te gaan met steeds minder indicaties voor zorg. Mijn lymfoedeem kreeg ik op de koop toe door te vroeg te tillen, sjouwen enzovoort. En ...ik had geen keus. (gelukkig heb ik sinds mijn pensionering nauwelijks last van mijn arm) Ik vertikte het om ontslag te nemen, het enige dat ik wou was de tijd krijgen om te herstellen en te verwerken. Ik denk terug aan zoveel. Dankbaar ook voor de alimentatie die ik ontving van mijn ex. Daar teerde ik op samen met spaargeld en ziektegeld.
Maar ook denk ik terug de speciale band die ik met mijn kinderen kreeg door de borstkanker. Ah, en oudste zus die vlak na de operatie mij in huis op weg hielp. 

Vandaag had jongste zus eveneens BK controle. Ook zij is schoon. Twee jaar. Echt top. Het voelt als een cadeau ter ere van drie september. Mijn vader's geboortedag. Hij zou honderd zijn geworden. Rust zacht Pap.
Op Facebook plaatste ik een berichtje over dat ik niet meer voor borstkanker controle in het ziekenhuis hoef terug te komen. Zoveel intens lieve reacties ontving ik, dat doet dit mens goed. Vanmiddag waren het er vijfendertig. Ongelooflijk. Dan noemt men de social media niet sociaal.? Ik voel mij dankbaar. Toch zou ik wensen dat ik heel even de armen van mijn ex echtgenoot om mij heen mocht hebben. Wat heb ik hem vaak gemist.

In gedachten stel ik het mij voor. Ik voel de warmte van zijn armen en zijn lichaam om mij heen. Dan sluit ik deze tweede dag van september zacht, mild maar krachtig af. Dankbaar denk ik terug aan onze dertig  huwelijk en de gezinstijd met de kinderen. Wat leerde ik veel.

Drie september, de dag dat mijn vader geboren is. Mijn herinneringen aan hem zij levendig en levend alsof hij er nog is.

Humor borrelt op als ik terugdenk aan toen mijn vader-even in Nederland-destijds zei:
'Heb jij kanker? Ach, ze zeggen dat zo gauw tegenwoordig. Het zal wel meevallen.'
‘Mijn rechter borst is geamputeerd, Pap. Er zat een tumor tegen het borstbeen aan.’
'Oh, dat is vervelend, Tol. Je komt er wel overheen.'
Dat was het.
Ander onderwerp.
Ik grijnsde destijds als een boer die kiespijn had.
En nu? Nu kan ik er om glimlachen. Mijn lieve Pap, die met zijn gevoel en zijn woorden soms geen raad wist. 


Ik sluit mijn ogen voor de nacht en voel mij zacht, krachtig en mild. Dank je wel, zeg ik tegen mijn lichaam. tegen alle cellen, alle organen en alles wat het mogelijk maakt dat ik leef. Knap, lief, sterk lichaam. Mooi ouderwordend lichaam met éen borst.
Morgen is er weer een nieuwe dag:-) ik heb mijn leven voor mij en voel mij heel.

Geen opmerkingen: