maandag 1 september 2014

Het is weer zover



Het is weer zover. Niet weten waar ik aan toe ben. Leven of een dodelijke ziekte onder de leden hebben.
Een mens weet nooit precies waar hij aan toe is en dood gaan we allen,  maar met een controle op borstkanker in het vooruitzicht, heb ik opeens afschuwelijk de kriebels. Tot nu heb ik mij er niet druk over gemaakt, maar opeens slaat de onrust  toe als een beest dat mij vastgrijpt met ijskoude klauwen. Koud en warme stromen door mijn lijf. Gelukkig niet zo hevig als andere keren. Paradoxaal denken: gespannen, onzeker én het vertrouwen dat het vast goed zal zijn. Ik voel me best, behalve vaak vermoeid. Glaucomen en erge artrose zijn opeens tot onbenulligheden gedegradeerd met in het vooruitzicht dat wat ontdekt zóu kunnen worden. Ja, ja ik weet. Een mens lijdt het meest het lijden dat hij vreest.

Ik kijk de gedachten zo rustig mogelijk aan, laat ze voorbij gaan. Ik KIES ervoor om me niet meer gek te laten maken door mijn eigen denken.

Vemoeid. 

Is het dezelfde afgematheid als toen? Ik weet het niet. Het voelt wel een beetje zo. Of dénk ik dat ik me zo voel? Ik doe wel veel. Tja, van veel doen kan een mens moe worden. Pas nog meegedaan met een Zomerfeest en kinderen geïnspireerd en zij mij. Voorwerpen helpen in elkaar te knutselen als styling voor hun zelf gebouwde hutten. Of ze deden het alleen. Een lange en vervullende dag.
Ik fiets, ik wandel, ik schrijf, ik onderhoud mijn vriendschappen, ik werk aan al mijn angsten en ik doe van alles buiten de huishouding om die ik vandaag eens grondig deed. De laatste tijd loop ik er steeds vaker de kantjes vanaf.

Het zal wel goed zijn. 

Een zin die ik deze keer nog niet heb gehoord, ook omdat ik nog weinig mensen vertelde of schreef dat ik morgen check up heb. Tsss …in de Gezondheidszorg hebben gewerkt heeft zijn voors en tegens. Denkend aan kanker, zie ik rijen patiënten doodziek aan mijn geestesoog voorbij gaan. Ik herinner me namen van de mensen bij wie ik terminale nachtzorg deed en het getal negen laat zich ook zien. Negen, negen en een half jaar schoon. Kankervrij. En dan hoppa, na negen of tien jaar weer in de prijzen. Dat heb ik vaak gezien. Rustig Til, adem in, adem uit. Vertrouwen hebben. Laat gaan die gedachten, maar toch …

Het aantal jaren wil niets zeggen. Het is en blijft een Russische roulette. 


Vermoeid of niet. Het huis is spic en span. Zelfs alle deuren heb ik nat afgenomen, dat was nodig. Opgeruimd van beneden naar boven en van boven naar beneden. Zelfs mijn atelier is netjes. Ik ga mezelf op nieuwe verf trakteren en echte canvasdoeken (i.p.v. op dat wat ik vind.) De was die al sinds zaterdag boven het trapgat hing heb ik al gestreken en opgeborgen. Tsjakka.

Mijn administratie is bij. Mijn schuur heb ik opgeruimd. Het dode musje begraven, gezongen voor het diertje dat zelf zo goed en soms zenuwlijerig kon fluiten. Sorry, lief musje dat mijn poezebeest een roofdier is.
Grote pan dikke groentesoep gemaakt voor vandaag en morgen. Muziek voor de zang klaar gelegd. Ingezongen en van binnen het hele repertoire doorgenomen. Af en toe hardop zingend. Gek is dat, als ik van binnen zing weet en hoor ik hoe het hoort te klinken. Het klinkt zuiverder, dan wanneer ik hardop zing.
Straks de vaat nog doen en dan ben ik moeier dan moe. Maar ook met een voldaan gevoel. En …een gevoel van:’ Stel, dat het morgen foute boel is, dan heb ik dit in ieder geval de boel aan kant en ben bij voor zolang het duurt.’ Lekker slapen vannacht. Melatonine tabletjes innemen of misschien een halve oxazepam.

Zo, dat is dat. Morgen éven een paar uur naar het ziekenhuis. Daar een late machiato drinken en een mooi tijdschrift kopen. Relaxed zijn. Eventueel een ontspanningsoefening van de VALK.org Vlieg app  beluisteren. Het is oké en normaal dat ik deze check up weer spannend vind. Het went waarschijnlijk nooit want die controles zijn er niet voor niets. Te veel gezien in de Zorg.
Ik mis mijn overleden lotgenote. We konden altijd zo lachen samen- als we de zenuwen kregen- met een bizarre vorm van humor.
Op dit punt van schrijven gekomen ben ik tevens in de neutraalstand gearriveerd qua ziekenhuisgebeuren. 

Niets invullend,

 kan het alle kanten op. 

 ... het zal vast goed zijn.

Vertrouwen, maar toch ...

onzekerheid in actie.

Het is weer zover.



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Het vervolg hiervan? :-)--> http://tillykuiper.blogspot.nl/2014/09/de-dag-sluit-zich-zacht-en-mild.html

Geen opmerkingen: