zondag 7 september 2014

De uren hebben zich traag aaneengeregen



De uren hebben zich traag aaneengeregen tot een volledige nacht zonder slaap. Vijf uur acht en vijftig toont de display van de wekker. 

Zij wil slapen. 

Zij wil slapen, maar geeft het voorlopig op. Een beker warme melk plus een beschuit met kaas heeft ze twee uur geleden al naar binnen gewerkt met de intentie: ’nu gaat het lukken.’ Mispoes. Het bed ligt niet lekker, ergens zit een deuk ter hoogte van haar rechter heup. De vrouw staat weer moeizaam op en probeert de twee matrassen op te tillen om te kijken hoe de toestand eronder is. Het lukt haar niet, het blijft bij gluren.
 
 Dan maar twee paracetamollen tegen de scherpe heuppijn innemen. Vanavond komt haar dochter. Zo fijn. Verdorie, zij wil voor die tijd geslapen hebben anders kan ze niet veel aan. Oké, dan maar een poosje rechtop zitten. Alsof ze in vroeger belandt is,  nachtdiensten draait en oh zo graag zou willen slapen in een rechte hoge, een lage ongemakkelijke, een comfortabele of een tuinstoel. Ze probeert zich het worstelen tegen de slaap weer voor te stellen, met het verschil dat ze nu wél mag slapen. Graag zelfs. Helaas, ze is klaarwakker. Af en toe hoort ze een auto voorbijrijden op de provinciale weg verderop. De windmolens langs het kanaal lijken zelfs zachter te zoeven. Nauwelijks zijn ze te horen in de stilte van de nacht. De stilte van de nacht? Zes uur drie en twintig toont de laptop waar ze ondertussen op is gaan typen. Het is ochtend.

Zondagochtend.


Vroeger zou ze een boek gepakt hebben bij slapeloosheid. Tegenwoordig pakt ze haar telefoon en surft er wat op of doet een zet op de verschillende wordfeud spelen. Het toestel is bijna leeg en allebei de opladers zijn verdwenen, waarschijnlijk heeft ze de twee op een rare plek neergelegd. Balen.
Ja, vroeger las ze als ze niet kon slapen. Ze verslond boeken. Toen wel. Tegenwoordig kan ze zich slecht concentreren, gelukkig lukt het nog wel om haar gedachten op orde te krijgen en zo te bundelen dat ze deze kan neertypen of pennen. Dat brengt haar op de week van het schrijven. 

Dit jaar is het thema: schrijven =lezen.

Klopt dit voor haar? Het is hoe je het ziet. Ze schrijft en leest tegelijkertijd dat wat ze schrijft.
Op internet leest ze veel meer dan dat wat ze zelf verwoordt. Het is een vluchtige ontmoeting met dat wat anderen schrijven, hoewel nieuws artikelen haar achtervolgen en  door de beelden die ze opwekken verlammend werken op haar in plaats van inspirerend.

Zij kan zich zo gauw niet herinneren wat het laatste boek was dat ze las. Handboek voor de schrijver? Meestal leest ze boeken door elkaar. Het was: Hoe overwin ik hoogtevrees en een ander ging over vliegangst overwinnen. Hoe kon ze dát nou vergeten? Vergeetachtigheid in het kwadraat. Ze kijkt wat er op het nachtkastje ligt. Oh ja, Niels Lyhne een roman geschreven door Jean Peter Jacobsen. Ze vond het tussen de boeken van haar vader en het leek haar wel wat. Echter, ze vergat het.
Ze pakt het boek op en bladert het door. Het is in het Frans geschreven. Op straat raast een motorrijder voorbij, wat een heiligschennis van de vroege zondagochtend. Zes uur vijf en veertig laat de display van de wekkerradio zien. Met een hand trekt ze vanuit haar bed het gordijn open. Het ochtendlicht heeft de donkerte weggeduwd. Het raam haalt ze van het haakje. Een duw en frisse tintelende lucht stroomt de kamer binnen en aait haar gezicht nog wakkerder. Toch begint het gevoel van uit een nachtdienst te komen en bijna te mogen slapen de overhand te krijgen.

Nog een beker warme melk opwarmen en Niels Lyhne induiken. Is het goede kost voor haar? Het gaat over tussen het leven en de droom. Ze heeft nu al het gevoel dat het boek bij haar past. Herkenbaar zal zijn. Weet je, eigenlijk vindt ze het tegenwoordig eng om andermans gedachten te lezen. Ze heeft er zelf zo veel.
Kraaien laten scherp hun gekras horen en opeens zijn ze weg. Zal ze opstaan? Een ochtendwandeling maken om haar heupen los te maken? Of toch weer proberen te slapen?

Ze plaatst een schrijfsel in haar Blog. Ja, nu kan ze slapen. Toch blijft het bizar om met een laptop in bed te zitten schrijven.

Het is 07 uur 09.

1 opmerking:

Tilly Kuiper zei

Er staat false, false, false in de balk. Ik mag toch wel de naam van een boek en diens schrijven noemen???