maandag 27 oktober 2014

Liefde

Waarom toch wordt er een onderscheid gemaakt tussen een weduwe en een gescheiden vrouw? (ik vergeet de man heus niet, maar ja: ik ben zelf vrouw)

Een weduwe mag vrijelijk over de herinneringen die zij met haar man had, praten. Daarentegen lijkt er een ongemakkelijk gevoel  te ontstaan als een gescheiden vrouw -die tientallen jaren getrouwd is geweest - over haar mooie herinneringen in huwelijk en gezinsleven vertelt. Tevens uit ze zich over het gemis omdat hij haar nog steeds dierbaar is. Over het lege nest zal ze het maar niet hebben.

Die jaren samen moeten zomaar
alsof ze nooit zijn geweest,
weggewist worden
...als je gescheiden bent?

Een weduwe kende lief en leed tijdens haar huwelijksjaren.
Een gescheiden vrouw ook, en waarom niet meer het mooie herleven.
temeer als zij begrip heeft over het onvermogen
dat er op het laatst was?

Onvermogen om te communiceren.


Ah .. Liefde
Elkaar vasthouden
letterlijk en figuurlijk
zou de oplossing zijn geweest?

Ah ...Liefde

Vele huwelijksjaren
voorbij, is
afkicken
doet aan stoppen met roken denken
maar dan erger.


Aah ... Liefde, ik had je niet willen missen.








zondag 26 oktober 2014

Een nieuwe dag



Een nieuwe dag. Het is de eerste dag dat de klok weer op wintertijd staat. Gisterenavond voor het slapen gaan, de wijzers van de wandklok verzet balancerend op een kruk met mijn armen hoog. Yessss.

Mijn mobiele telefoon is - wat een wonder der techniek- vanzelf terug in de tijd gegaan, evenals mijn laptop.

Kiezen. Bizar is het om nu wél in staat te zijn om mijzelf nu niet toe te staan om opnieuw gedeprimeerd te zijn.

Ook kiezen om niet te tobben over zangteksten die ik (nog steeds) niet opgeslagen krijg in mijn hoofd omdat het nummers zijn van het totale repertoire, toen ik nog niet bij het koor was. Begonnen met zo veel mogelijk daglicht het huis binnen te laten. Water gedronken, hup douchen en de kleren in. Kat en vissen te eten. Dan naar buiten, het is nog stil. Diep inademen. Dankbaar zijn.

Mij lekker in mijn vel voelen zitten. Behaaglijk en rustig, doch met wat meer energie dan gisteren. Gisteren had ik waarschijnlijk net zoveel energie, maar was moe omdat ik deze gebruikte voor de dipperigheid. Is oké. Soms wil een mens even niet verder. Het is niet anders

zaterdag 25 oktober 2014

Een dip



In een diepe dip komen
gelijke tred houdend met de wintertijd
de donkere maanden in
Zo bewust van het alleen zijn,
het alleen zijn voelen.
Een boodschapje doen,
onder de mensen zijn
helpt even.
Fietstochtje door de verlaten polder.

Dan weer terug naar huis.

Ben je nog wel nodig vraag je je af.

Je weet het niet.

Eenzaamheid grijpt je beet
Geen puf om het om te zetten in iets.
Steeds jezelf stimuleren, motiveren en inspireren
valt niet mee, verlangen naar een knuffel.
Eigenlijk wil je het liefst toch maar alleen zijn
mensen kun je op dit moment niet verdragen
je hebt geen antwoord op hun vele vragen.

Ze bedoelen het goed


Thuis is er geen mens die op je wacht
trouwe poezebeest komt je wel tegemoet
dankbaar aai je haar. Ze laat zich knuffelen.
Een knuffel doet goed, is medicijn.

Sluit je niet af
Stoot nu niets af
Dit is niet het moment,
als je weer goed in je vel zit.
 kun je prima keuzes maken
dán pas. 
 

Kom op, geestdrift, kom op. 

Chi UP.

Optimisme versus pessimisme

Bladidblah
wat kan een mens zich blah voelen. Accepteer je gevoel.
Maar toch ...
kom op, schilder jezelf richting optimisme
dóe er iets aan.


vrijdag 24 oktober 2014

Innerlijk wezen

 Zachte maar krachtige natuur
 van het innerlijk wezen
 in jou, mij en
 in ieder van ons.

Het wezen,
 van dat wat leven is,
   warme levenskracht, levensmoed,
     liefde en zo veel meer.

      harteklop, adem, bewustzijn

De scheppende kracht
 van  het zaadje en het eitje
   te samen.
Sámen.

Ontstaan

Gepensioneerde herfstblaadjes loslaten



Gepensioneerd zijn,

is de tijd hebben om de dingen doen die je leuk vindt. 

Waar die tijd is, mag Joost weten. Het cliché dat sommige gepensioneerden mij vertelden voordat ik zelf met pensioen ging, is waar. De tijd vliegt. De dagen, weken, maanden, jaren snellen voorbij. Niet normaal meer. Over dertien jaar heb ik-bij leven en welzijn-  tachtig jaar geleefd. Ik probeer het niet te bevatten. Wat ik wel bevat is dat mijn leven tot nu toe zich probeert te bevatten in mij. Mij heel maakt. Alle delen van het leven dat ik leefde /overleefde maken mij mij. 
Dat geleefde leven maakt mij bewust en vraagt: weet je dit nog? Weet je dat nog? Nee? oké dan zal ik het je weer laten zien en voelen.

Zo ook de laatste dagen: ik ging er voor zitten en zette mezelf schrap om de dvd ’s van Valk.org te bekijken en te ervaren hoe ik van ‘mijn’ vliegangst af zou kunnen komen.
Eergisteren keek ik voor het eerst, het begon te rommelen in mij. ‘Wil ik dit wel zien?
Weten? Voelen?’

Ja. Het is een keuze met een bepaald doel voor ogen. Dus …doorzetten. Er zijn ergere dingen. 

Echter, gisteren. Dvd nummertje twee aan de beurt. Hoppa, vol aan de bak. Ik had beter stukje voor stukje kunnen bekijken. Soit, ik keek het achter elkaar. Kloppend voor mij, ter voorbereiding van een lange vliegreis. Dus ook lang kijken.
Het was heftig. Al gauw ontspande ik van de narigheid in mij -terwijl de cursus op de dvd steeds meer duidelijkheid gaf- de tranen bleven komen en stromen. 

Beelden kwamen, herinneringen. 

Zestien oktober


zondag 5 oktober 2014

Fietsen



Aangenaam weer
weer
tussen nazomer en herfst in
iets weemoedigs
iets nieuws
Hupetee, kom op
op de fiets
naar een vriendin twee dorpen verder.

Windje mee
ik adem, ik glimlach, ik fiets
mmm, dit is leven!
Af en toe een wandelend stel
af en toe een fietsend stel
of een meisje op een paard
een zwanenfamilie wast zich uitgebreid
staat mij toe, toe te kijken. Even staart pa zwaan
naar mij, om dan verder te gaan met de verenschoonmaak,
verwoed doen ma zwaan en de al grote kleintjes mee.

Mijn fiets en ik hebben het naar onze zin.
Nietig voel ik mij in het landschap
 toch ook sterk een deel ervan.