zondag 26 oktober 2014

Een nieuwe dag



Een nieuwe dag. Het is de eerste dag dat de klok weer op wintertijd staat. Gisterenavond voor het slapen gaan, de wijzers van de wandklok verzet balancerend op een kruk met mijn armen hoog. Yessss.

Mijn mobiele telefoon is - wat een wonder der techniek- vanzelf terug in de tijd gegaan, evenals mijn laptop.

Kiezen. Bizar is het om nu wél in staat te zijn om mijzelf nu niet toe te staan om opnieuw gedeprimeerd te zijn.

Ook kiezen om niet te tobben over zangteksten die ik (nog steeds) niet opgeslagen krijg in mijn hoofd omdat het nummers zijn van het totale repertoire, toen ik nog niet bij het koor was. Begonnen met zo veel mogelijk daglicht het huis binnen te laten. Water gedronken, hup douchen en de kleren in. Kat en vissen te eten. Dan naar buiten, het is nog stil. Diep inademen. Dankbaar zijn.

Mij lekker in mijn vel voelen zitten. Behaaglijk en rustig, doch met wat meer energie dan gisteren. Gisteren had ik waarschijnlijk net zoveel energie, maar was moe omdat ik deze gebruikte voor de dipperigheid. Is oké. Soms wil een mens even niet verder. Het is niet anders



Een rondje dorp, bruggetjes fotograferen voor een kennis in de Verenigde Staten van Amerika die om brugfoto’s vroeg op Facebook. Bruggetjes symboliek. Keuzes maken, welke kant uit na de brug?
Flink doorstappen, ingehaald worden door asociale wielrenners die met veel bombarie voorbijrijden.
De zon begint te schijnen. Thuisgekomen een zondagochtend ontbijtje bereiden. De stilte in huis is mij opeens te veel. Classic FM aanzetten op de radio. Zo nodig doe ik dit de hele wintertijd. Daarna de tuindeur open, net als in de zomer. Al is de zon mijn tuin al uit, er is daglicht. Daglicht, zo gemist tijdens nachtdiensten in het verleden. 
Tegenwoordig ben ik met pensioen en heb ik geen nachtdiensten meer. Dus …bewust dankbaar zijn voor het daglicht. 
De lucht is zonnig. Ook ik, meer dan gisteren.

Een extra wandeling maken en … met poezebeestje spelen in de tuin. Balletjes gooien waar zij en ik achteraan rennen de tuin door en het achterpad op. He, ik leef weer. Dan belt dochterlief via Face time. Ik zie deze vorm van telefoneren nog steeds als Science fiction, doch het is werkelijkheid. 

De dag hier ervaar ik als mooi en rustig. Ik ben in de omstandigheden om te kiezen om de dag te omarmen. Hopenlijk jij ook, lezer? Ik wens je een fijne dag.


Geen opmerkingen: