zondag 5 oktober 2014

Fietsen



Aangenaam weer
weer
tussen nazomer en herfst in
iets weemoedigs
iets nieuws
Hupetee, kom op
op de fiets
naar een vriendin twee dorpen verder.

Windje mee
ik adem, ik glimlach, ik fiets
mmm, dit is leven!
Af en toe een wandelend stel
af en toe een fietsend stel
of een meisje op een paard
een zwanenfamilie wast zich uitgebreid
staat mij toe, toe te kijken. Even staart pa zwaan
naar mij, om dan verder te gaan met de verenschoonmaak,
verwoed doen ma zwaan en de al grote kleintjes mee.

Mijn fiets en ik hebben het naar onze zin.
Nietig voel ik mij in het landschap
 toch ook sterk een deel ervan.


Een week geleden, ook op zondag, was een dementerende bekende vermist in Zuid Frankrijk.
Drie dagen en nachten vol ongerustheid. Je wilt niet weten wat voor een gevoel dát geeft. Dat je het nooit moge meemaken. Afschuwelijk, toen hij bijna de vierde nacht in zou gaan. Brrr.
Het is alsof je langzaam omhóog rolt een achtbaan op. Regelen, regelen, berichten hier (nee niet in mijn blog) berichten daar.
Contacten leggen. Facebook opengooien en naderhand gelukkig alles afzeggen nadat hij god zij dank terecht was inclusief hond en camper. Net op tijd voordat  wij ons als een karretje op een achtbaan met volle kracht in de openbaarheid zouden storten met grotere zoekacties. Net op tijd werd hij gevonden.
Toch is er nog steeds een drama in die familie.
Ben er zelf ook nog niet helemaal van bekomen. Wat zullen ouders van vermiste kinderen of een partner zich afschuwelijk voelen. Toch was er steeds vertrouwen, alleen begonnen- toen de vierde vermissingsnacht in zicht kwam- beelden te komen van wat er ook gebeurd zou kunnen zijn. Brr.


En ik? Vandaag? Deze zondag schreef ik een lange mail over (reis)stress, drink ik een glas met thee bij vriendin, snoep van gedroogd fruit, praat over het enige boek Marley en ik door John Grogan dat ik vannacht lachend lag te lezen, luister en maak kennis met de nieuwe vriendin van haar zoon om dan weer naar huis te fietsen. Tegen de wind in dit keer. No stress at all. 

Doorademen!

Ik voel mij gezond en geniet  dankbaar van mijn leefomgeving en van mijn hart dat krachtig kloppend het bloed door mijn aderen pompt, terwijl ik ietwat achter mijn adem aan doorfiets. Dank je wel, hart. Dank je wel, knap hart, longen en zoveel meer. Dank je wel, hart, dat je het nog steeds uithoudt met mij, die regelmatig  moeilijk kan doen.

Later sta ik weer een poos bij de  groep zwanen die maar geen genoeg van hun veren poetserij krijgen.

Mijn poezebeest begroet mij, blij als een trouwe hond, 
thuis.

Geen opmerkingen: