vrijdag 24 oktober 2014

Gepensioneerde herfstblaadjes loslaten



Gepensioneerd zijn,

is de tijd hebben om de dingen doen die je leuk vindt. 

Waar die tijd is, mag Joost weten. Het cliché dat sommige gepensioneerden mij vertelden voordat ik zelf met pensioen ging, is waar. De tijd vliegt. De dagen, weken, maanden, jaren snellen voorbij. Niet normaal meer. Over dertien jaar heb ik-bij leven en welzijn-  tachtig jaar geleefd. Ik probeer het niet te bevatten. Wat ik wel bevat is dat mijn leven tot nu toe zich probeert te bevatten in mij. Mij heel maakt. Alle delen van het leven dat ik leefde /overleefde maken mij mij. 
Dat geleefde leven maakt mij bewust en vraagt: weet je dit nog? Weet je dat nog? Nee? oké dan zal ik het je weer laten zien en voelen.

Zo ook de laatste dagen: ik ging er voor zitten en zette mezelf schrap om de dvd ’s van Valk.org te bekijken en te ervaren hoe ik van ‘mijn’ vliegangst af zou kunnen komen.
Eergisteren keek ik voor het eerst, het begon te rommelen in mij. ‘Wil ik dit wel zien?
Weten? Voelen?’

Ja. Het is een keuze met een bepaald doel voor ogen. Dus …doorzetten. Er zijn ergere dingen. 

Echter, gisteren. Dvd nummertje twee aan de beurt. Hoppa, vol aan de bak. Ik had beter stukje voor stukje kunnen bekijken. Soit, ik keek het achter elkaar. Kloppend voor mij, ter voorbereiding van een lange vliegreis. Dus ook lang kijken.
Het was heftig. Al gauw ontspande ik van de narigheid in mij -terwijl de cursus op de dvd steeds meer duidelijkheid gaf- de tranen bleven komen en stromen. 

Beelden kwamen, herinneringen. 


De pijn van het diepe gemis van mijn dierbare broer die zich jaren geleden van het leven beroofde door bij mijn moeder van de flat te springen, de herinnering aan 9/11 die alles weer opriep met al die vallende mensen  en kortgeleden weer vallende mensen uit de lucht geschoten passagiersvliegtuig. Zoveel verdriet, zoveel leegte door het schrijnende gemis. Ook nadat de dvd was afgelopen. Mijn onderbewustzijn hield maar niet op met haar film van: kijk het aan, doorleef om te kunnen doorleven.
Mijn broer, in gedachten probeer ik hem op te vangen zodat de klap minder hard is. Maar nee, ik was er niet.

Geen kant meer op kunnen. 

Iemand had gezegd, thuis ben je niet veilig. Het minst veilig. Echter, dat laat ik mij niet afpakken. Ik laat me niet meer gek maken door andermans woorden.
De verlatenheid van het eenzame meisje dat ik was opnieuw, opnieuw voor de zoveelste keer voelen. Dacht dat ik het gehad had, maar nee. Here I come again. Verhuizingen, landen, talen, altijd vriendinnen moeten achterlaten. Vol laaiden de emoties op, op een zachte manier maar met een kracht die boosheid kan hebben.

Mijn kinderen. Hun gemis. Mijn gemis. Ons gemis. Maar…samen. Samen. Dankbaar zijn dat we van elkaar houden, ondanks de scheiding met hun pap, mijn lief. Het is niet anders. Hij is andermans lief. Loslaten, loslaten, loslaten.Hoe kun je houden van loslaten? Ook accepteren dat houden van,mág? Er niet meer tegen vechten? Constateren dat het zo is en mijn leven leven.

Accepteren, accepteren, accepteren maar ook accepteren dat ik bang mág zijn, gestrest mág zijn, mág rouwen, mág missen.

 In de stilte van de nacht een warme beker melk en kruik maken. Als een klein kind mijn maag vullen met warme melk, als om alle emoties te helpen verteren, een warme kruik tegen mijn borst en dan weer tegen mijn buik omarmend als een warme knuffel. ‘Mamaaaa.’ Snikkende tranen diep vanuit mijn schokkende buik. Het meisje dat niet meer verder wou, destijds. Gisteren, maar … lang geleden. Wat is tijd? Sst.

Het lijkt op ontgiften. Mijn herfstblaadjes laten los.

Dan ... uitgeput. 

Kalmte begin te komen.

Na een vreselijk wakende nacht met nóg meer beelden en associaties is er vandaag opeens rust. RUST. Afschuwelijk moe ben ik, dat wel. Alsof ik heel hard gewerkt heb en in wezen is het zo. Hoppa, water drinken. Alle tranen aanvullen. Dan komen er fijne herinneringen boven borrelen. Ik kijk in fotoalbums, zovelen zijn er al overleden. Toch voel ik dankbaarheid. Ik mág en kan dankbaar zijn. Ik maak foto’s van de foto’s en deel ze op Facebook. Gedeelde herinneringen. Ik glimlach. Dankbaar voor meelevende enthousiaste woorden. Ogenblikken vol schoonheid.

Boodschappen doen op de fiets, leven inademen. Horen over leed elders, meeleven. 

Vandaag sta ik weer eens op een kruispunt. Gepensioneerd. Mij bewust zijnde van alles wat ik meemaakte in mijn leven. Het leven dat achter mij ligt. 

Dat alles maakte …mij. 

Dat besef ik,
hier en nu. 

Er ligt een leven achter mij. Wat voor leven ligt er voor mij? Ik zal steeds weer opnieuw stappen mógen doen. De nieuwe dag in. Iedere dag is een nieuwe dag. Kiezen om wel of niet te kiezen om te kiezen. Kiezen om de telefoon op te pakken en een nummer te bellen. 

Eigenlijk is alles wat ik doe en laat een keuze. Oh mijn god, terwijl ik dit schrijf hoor ik op de televisie –die nog aanstaat, dit aanstaan, is iets nieuws voor mij- een vrouw die in paniek is op een hele lange hoge brug. Oh boy. Heftig. Oké, ademen. 

Ben ik nog nodig? Jawel, in ieder geval ben ik nodig om mijzelf te motiveren, stimuleren, inspireren en te laten inspireren. Ondanks sommige fysieke beperkingen waarvoor ik bang mág zijn.

Verder willen.
 Verder willen leven.
   Ook buiten het eiland waarop ik woon.
     Mijn leven begint pas. 
       Vertrouwen hebben.


              Nieuw moment, nieuw begin.

Geen opmerkingen: