vrijdag 21 november 2014

De wilg*



De elektrische zaagmachine snerpt
al een poos zijn gejank.
Dichterbij is het geluid intenser, als hevige kiespijn
dringt het bij mij binnen.

Staand achter de hekken zie ik je neerstorten,
levend, gezond en zuurstof gevend.
Waarom jij? Zo gevend. Zo mooi.

 Dit omzagen van je, brr, is
volkomen  onverwacht.

 De andere bomen staan er stil bij, zoals altijd
de wortels diep in de aarde
vormen zij- nog steeds- een netwerk met je
de jouwe.
Vertakkingen die eruit zien als longen. Bijzonder.

Zonder jou is er minder zuurstof.
De wilg waarover ik schrijf staat op de foto achter de voorste boom. Nu staat zij er niet meer.

De anderen staan erbij, stil zoals altijd
reikend naar de hemel hoog,
vertellen zij hun verhalen aan hen
die willen luisteren.

Jouw takken worden apart gehouden
om
om te buigen tot een tipi
waarin kinderen zullen spelen.


Vandaag zie ik je stam en je stronk
in grote en kleine stukken
gezaagd worden,
waarop en waarover kinderen zullen spelen.

Je gevelde uitstraling geeft mij een weeïg gevoel
in buik, maag en hart.
Levend ben je neergehaald ten gunste van
een duurzame speelplaats …
paradoxer kan het niet.
Je gáat er deel van uit maken,
anders dan verwacht.
Jij die zuurstof gaf zult op een andere
manier kinderen helpen zich gezond te spelen.

Gemengde gevoelens.
 ‘dank je wel, mooie, levende, buigzame wilg die je was,
dank je wel dat je er was en ons hielp met ademen.
Sorry wilg, dat je geen eigen keus had.
 

De opzichter vertelt enthousiast blij hoe mooi en natuurlijk
de speelplaats gaat worden.
Duurzaam.
Verderop worden nieuwe bomen geplant
Ik steek mijn duim omhoog en tover een glimlach tevoorschijn.

Het spijt mij, Wilg. 


Geen opmerkingen: